werken en scheppen

Vanaf begin van dit jaar 2010 voel ik het verlangen naar NIEUW. Zonder te weten wat het is. Vandaag had ik een ontmoeting in Amersfoort met een van de hoofdpersonen van een organisatie waar ik vier jaar geleden mee samenwerkte. De individuele trajecten die ik toen begeleidde voor het UWV, deed ik onder hun naam. Nu ik gestopt ben om deze als zelfstandig bureau aan te bieden, leek het me een mogelijkheid om weer terug te gaan naar deze organisatie. Om te onderzoeken of ik de IRO’s die deelnemers aan WerkWaardig soms willen, weer bij hen kan onderbrengen.

De man vertelde over de nieuwe koers die de organisatie was ingeslagen, met een waardemeter en meer structuur in de weg van talent naar concreet werk (sollicitatiegesprekken oefenen etcetera). Als ik me weer wilde aansluiten was het wel belangrijk dat ik hun structuur zou gaan aanhouden in de trajecten die ik zou doen.

Het was aan de ene kant mooi om te zien hoe meer de mensen van die organisatie met elkaar in de vorm kregen, maar ik voelde me niet blij. Ik kreeg niet echt contact met de man, er was niet veel ruimte voor mijn verhaal en mijn zoektocht naar nieuwe vormen van werk. Hoe interessant zijn verhaal ook was, ik werd niet enthousiast, kreeg ook geen enkel idee. Het bleef blanco. Het viel me trouwens op dat hij er erg moe uitzag. Er werd hard gewerkt.

Toen ik naar huis reed werd ik overvallen door een groot verdriet. Het gesprek was confronterend en verhelderend. Daar waar zij meer de vorm in waren gegaan, was ik bezig om juist die vorm meer los te laten. Om leeg te worden en om ruimte te scheppen voor iets nieuws, ook al weet ik nog niet wat dat zal zijn.

Vanmorgen zat ik weer bij de grote eikenboom in onze tuin om de dag te openen en ik voelde een groot verlangen naar aanwezig zijn.

Ik dacht: is dat niet mijn grootste verlangen; aanwezig zijn. Er helemaal zijn. Met alles wat ik in me heb. In het moment. Dat voelde ik ook weer toen ik in onze oude Volkswagen T3 naar huis reed, van Amersfoort naar het zuiden richting Breda. Ik werd geraakt door de aanwezigheid die er was met name in de natuur om mij en de snelweg heen. Hollandse, blauwe lucht, met wit-gele wolkjes en in de verte een paarse lucht. Af en toe scheen de zon door de wolkjes heen, warm op de huid van mijn hand aan het stuur. Langs de weg soms prachtige bomen met het lichte groen van de jonge bladeren. Gele stippen van de paardebloemen in het soms nog ongemaaide gras. Slootje, poldertje, slootje, poldertje. Met af en toe een groepje schapen of koeien.

Misschien is dat wel het nieuwe voor mij. Alleen het heeft nog geen vorm of anders gezegd; het is geen product, zoals ik dat gewend ben om dat aan te bieden aan de buitenwereld in het werk dat ik doe. Dat maakt me onzeker, met name in het soort gesprekken zoals vandaag met mensen die het heel erg in de vorm hebben. Zo wordt het nieuwe in mij geboren, ben ik in verwachting van het nieuwe, maar weet niet hoe het kindje eruit ziet. Ik heb er wel contact mee, maar moet verder wachten. Hoopvol wachten. Al ben ik soms wanhopig omdat ik het niet weet. Soms ben ik ook heel blij, heel gevuld en vervuld, maar weet niet waarom. Het is een wonderlijke tijd.

Misschien wil ik wel niet meer werken, maar wil ik scheppen. Iedere dag opnieuw, de dag zich laten ontvouwen en werk is daar een onderdeel van. Dan is het een geheel en is werk niet meer een los onderdeel om geld mee te verdienen. Dat is de nieuwe balans die ik zoek; het mogen scheppen van de dag en aan de andere kant toch hiermee mijn geld verdienen. Trouw zijn aan mezelf en dat wat ik bied tot tevredenheid van mijn klanten en opdrachtgevers. Ik ben op weg en ben benieuwd waar dit uitkomt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Views: 765
Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com