wat ik van mijn kinderen leer vandaag

Wat ik van mijn kinderen leer vandaag is dat zij zelf willen leren, groeien, ontwikkelen. Op hun eigen manier, in hun eigen tempo, in hun eigen ruimte. Wat wij volwassen opvoeders, beleidsmakers en werkgevers doen is een kunstmatig en rationeel kader aanbrengen, waarbij van buitenaf wordt bepaald langs welke weg deze groei dient te gebeuren. Wij willen de richting van die menselijke groei sturen en bepalen. We stimuleren deze oneigenlijke groei aan de hand van een concurrentie- en prestatiesysteem, straffen en belonen. We gaan dan uiteindelijk geloven dat groei enkel is te stimuleren van buitenaf, door een uiterlijke prikkel (punten, geld) en zijn het geloof verloren in de groei die gewoon vanzelf, als van nature plaats vindt. Sterker nog; we zijn gaan geloven dat mensen niet willen, tenzij ze van buitenaf gestimuleerd of beloond worden. Wat een triest en minderwaardig mensbeeld is dat, dat mensen in principe niet willen, lui en gemakzuchtig zijn. Mijn kinderen leren mij en laten dagelijks zien dat het tegendeel waar is!Door ons school- en later werksysteem voeden wij onze kinderen op tot mechanische mensen die vaak enkel nog in beweging komen door een uiterlijke prikkel. Mensen die het contact met zichzelf, met hun innerlijk, met hun bezieling en creativiteit verloren zijn. En dus vaak niet weten wat zij willen. Voor de meeste mensen is dat niet zo’n probleem, omdat hun uiterlijke omstandigheden hen redelijk in balans houdt. Maar voor sommigen – meestal de gevoeligen onder ons – brengt dat verlies aan contact met zichzelf, met de eigen essentie, gevoelens van angst, wanhoop, onmacht en frustratie met zich mee. Voor enkelen betekent dit soort gevoelens het begin van een bewuste zoektocht naar zichzelf, naar het terugvinden van de eigen, autonome identiteit. Zij komen sterker, zelfbewuster, als herboren uit dit proces tevoorschijn. Anderen echter die minder in staat zijn tot dit zelfonderzoek, reageren deze gevoelens af op de buitenwereld. De voorbeelden hebben we de afgelopen jaren om ons heen gezien, mede veroorzaakt door de toenemende druk en eisen van het heersende kader.

Als wij af willen van de excessen die dit kader van straffen en belonen met zich meebrengt, is het noodzakelijk om dit kader los te laten en ruimte te scheppen voor de creatieve kracht van menselijke groei, die leidt tot autonome, onafhankelijke en vrije mensen. We dienen terug te keren naar het geloof dat ieder van ons wil groeien, werken, leven. Simpelweg omdat dit mens eigen is. Als we dat als uitgangspunt nemen en van daaruit onze samenleving opbouwen zijn we tot grootse dingen in staat en zullen alle problemen die veroorzaakt worden door een kader dat denkt vanuit een tekort – het geloof dat mensen niet willen, lui en gemakzuchtig zijn – vanzelf verdwijnen. We hoeven daar niet eens hard voor te werken, maar op een andere manier naar dezelfde werkelijkheid te kijken. Waarom zou een boom wel willen groeien, zie plaatje boven dit artikel, en een mens niet?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Views: 606
Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com