walking the dog

IMG_7147
Het voordeel van het hebben van een hond is dat je haar kunt uitlaten. In het weekend sta ik ‘s morgens op als ik haar hoor blaffen en in deze tijd van het jaar, de herfst, is de zon dan net op. Het is heerlijk buiten, ik zie de zon en de lichtstralen door het nog aanwezig blad aan de bomen schijnen. Ik ruik de geur van de vroege morgen en voel de frisse wind die over mijn huid waait. Ik ben me bewust van mijn lichaam, van iedere stap die ik zet op de zachte bosgrond. Ik ben aanwezig. Het uitlaten van een hond is voor mij precies het midden tussen functioneel en zinloos. Eigenlijk geeft de hond me de mogelijkheid, een reden om mezelf uit te laten. Want ook al wonen we al meer dan 10 jaar hier in het bos van Landgoed Nieuwkerk, veel te weinig besluit ik om gewoon uit mezelf te gaan wandelen hier in de directe omgeving van ons huis.

Meestal sta ik toch op de functionele stand en zeker met 2 opgroeiende kinderen ben ik de hele dag onderweg. Is het niet voor mijn werk, dan is het wel om de kinderen van en naar school of een andere locatie te brengen. Net als vorige week, toen ik eerst mijn dochter naar school bracht, toen met een klant naar Den Bosch ging voor een intake bij een cursus over autisme bij jongeren. Daarna reed ik naar Eindhoven, waar mijn zoon een sponsorloop deed voor een antroposofische school in het buitenland. Toen ik om 3 uur thuiskwam, deed ik de hond haar riem om en zette ik een stap in het bos rond ons huis. Wellicht vanwege het grote contrast tussen de stad, de snelweg en deze bosrijke omgeving, maar ik voelde de natuur zinderen. Alsof ik in een levende accu stapte, die mijn adem even deed stokken. Het was alsof ik elk blad voelde trillen van leven, een hommel vloog voorbij, even later een buizerd die een kreet sloeg en laag door het bos vloog. Iedere nieuwe stap gaf een nieuw vergezicht, een nieuw gezichtspunt in de vele kleurschakeringen van groen. En ik was daar deel van.

In mijn beleving is er een groot verschil tussen deze levende natuur zoals ik die af en toe ervaar en de stad, die grotendeels wordt bepaald door kunstmatige objecten die door mensen zijn gemaakt. Flats, huizen, gebouwen, wegen met af en toe een toefje groen in de vorm van een rijtje bomen, wel of niet in een bak die, zoals in Tilburg, verplaatst kan worden. Het is alsof in de stad het leven weg is gezogen, alsof er  sprake is van een vacuüm. Alsof er een wereld wordt opgebouwd los en afgescheiden van de levende natuur. Nu ik dit schrijf, moet ik denken aan een van mijn lievelingsboeken, het Oneindige Verhaal van Michaël Ende. Een fantasiewereld wordt bedreigd door het niets, dat zwarte gaten achterlaat en het leven als het ware opzuigt. Het is niet gek dat als we ons als mens aanpassen aan deze kunstmatige mensenwereld, dat we dan ziek worden, depressief, overspannen, hartklachten krijgen, kanker. Het is de wereld die we modern noemen, maar eigenlijk is het een dode, kunstmatige wereld. Een wereld die letterlijk het leven uit de aarde zuigt door alle fossiele brandstoffen die we gebruiken om dit kunstmatige leven overeind te houden en verder te laten groeien. Het is de wereld van Becel Gold. Ik zag pas de reclame weer op televisie. Er wordt in de reclame de suggestie gewekt dat Becel Gold de betere, door de mens gemaakte, variant van roomboter is. Terwijl in werkelijkheid, net als bij het fabrieksbrood dat we eten, de levende ingrediënten uit het product zijn gehaald en vervangen door kunstmatige, menselijke alternatieven. Die dus soms ook nog echt slecht zijn voor de gezondheid.

Met praktijk Mens&Groei begeleiden mijn vrouw Gebi en ik mensen die een beperking hebben, in de reguliere gezondheidszorg stoornis genoemd. Ik kom er steeds meer achter dat deze mensen geen beperking hebben, maar het kader van waaruit naar deze mensen wordt gekeken. Deze mensen zijn hooggevoelig, beelddenkers, autistisch, ADD. Ze passen niet in het plaatje van het collectieve systeem. Wat er eigenlijk gebeurt in de reguliere gezondheidszorg is dit. Deze gezondheidszorg gaat uit van de kunstmatige mensenwereld, waar mensen worden geconditioneerd om zich aan te passen. Mensen die dat lukt, noem je normaal. Mensen die dat niet lukt en afwijkend gedrag gaan vertonen, noem je ziek, zij hebben een stoornis. Je geeft ze een behandeling of een pilletje, waardoor je deze afwijking, deze last onderdrukt en zij weer wel in de aangepaste wereld passen. Ik ben geschrokken van de huidige, neoliberale ontwikkeling binnen de gezondheidszorg die de zorgverzekeraars alle macht geeft. Ik voorzie dat er straks alleen nog specialisten, hulpverleners en psychologen worden gecontracteerd die goedkope, korte en door de zorgverzekeraars bepaalde behandelingen mogen geven, die gericht zijn op aanpassing aan het systeem. Keuzevrijheid en privacyrecht van klanten wordt hieraan opgeofferd onder het mom van kwaliteitsverbetering en bezuiniging. Want dat wil toch iedereen? Het is een soort technocratische en zakelijke gezondheidszorg zoals Becel Gold. Al het levende dat nu nog in de gezondheidszorg aanwezig is, namelijk het levende en helende contact tussen de klant en de hulpverlener, wordt eruit gehaald en vervangen door wat de zorgverzekeraar goed, lees betaalbaar vindt. De hulpverlener wordt gedegradeerd tot een soort mechanische robot, die aan de hand van formulieren en vragenlijstjes bepaalt welke door de zorgverzekeraar goedgekeurde behandeling hij kan gaan uitvoeren. Het is nog maar een kleine stap naar dat dit soort werk ook door robots kan worden uitgevoerd. Dat zou de reguliere gezondheidszorg nog goedkoper maken.

Vanmorgen reed ik weer naar school met mijn dochter Moon. En met mij duizenden mensen die naar school of naar hun werk gingen, met de auto, fietsend, lopend. Ik werd geraakt door dit bijzondere fenomeen, een ritueel bijna, dat iedere morgen weer opnieuw plaats vindt, op de wegen van onze steden, in bussen, in de stations van onze treinen. Ik zag even hoe geprogrammeerd dit is, hoe het systeem waarin we leven in onszelf zit. Het is een soort zelf gekozen, innerlijke dictatuur lijkt het wel. Onze economie, waarbij de betaalde baan de kern is en op die manier geld aan werk wordt gekoppeld, houdt ons in het gareel. Als je een baan hebt, wil je hem niet verliezen en als je hem niet hebt, dan wil je er een of word je gedwongen om er een te vinden. Op straffe van een korting op je uitkering, wat ik altijd al heel vreemd heb gevonden dat dit kan. Je hebt namelijk wettelijk recht op een minimuminkomen, een basisinkomen, hoe kun je daar dan op korten?

We zijn geen individu, geen vrij individu. Nog niet! Want dit werkelijke individu zit als potentie in ieder mens en wordt in sommigen van ons geboren. Zoals een vlinder uit een rups. Laten we dat eens als metafoor nemen. Het collectief lijkt op het stadium van een rups die het in zich heeft om een vlinder te worden. Eerst voelt de rups zich vrij, zich niet bewust van zijn onvolmaaktheid, nog niet af zijn.  Op een gegeven moment ontstaat het verlangen naar wie hij werkelijk is, het verlangen naar een vlinder te zijn. Wat hij eerst als vrijheid ervoer, voelt nu aan als een gevangenis. De gevangenis van de cocon  als noodzakelijke fase om als vlinder geboren te worden. Vanmorgen voelde ik even die gevangenis van het collectief, van de collectieve conditionering. Ik werd daar heel erg verdrietig van, maar tegelijkertijd is er geen andere weg om tot een vrij mens te komen dan deze weg. De vlinder slaat ook de fase van de rups en de cocon niet over om een vlinder te kunnen worden. Bij een uiterlijke dictatuur is er een moment dat het volk in opstand komt, maar in de meeste gevallen vervalt het volk daarna in dezelfde machtsfout. In ons systeem, waar de dictatuur eigenlijk verinnerlijkt is, zit de enige uitweg van binnen. Van binnen zit de vlinder die geboren wil worden als symbool voor de vrije mens die als potentie in ieder mens aanwezig is en verlangt om geboren te worden. En met die vrije mens wordt een nieuwe samenleving geboren waarin op een integere manier met macht wordt omgegaan. Waarbij ieder individu niet van buitenaf aangestuurd hoeft te worden, maar van binnenuit zijn of haar verantwoordelijkheid neemt om het grote geheel, waar hij zich bewust van is, te dienen. Dit is een vergezicht dat Oscar David biedt, luister maar eens naar dit prachtige interview. Precies dat proces proberen Gebi en ik vanuit praktijk Mens&Groei te begeleiden. In zo’n individueel proces kan het gebeuren dat het moment zich aandient, net als in het boek (en de film) het Oneindige Verhaal, dat de klant kan kiezen voor wie hij werkelijk is. Vanuit een authentiek verlangen, dat hij kan scheppen wat hij werkelijk, vanuit zijn hart verlangt.

4 reacties op walking the dog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Views: 931
Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com