vlierbloesem en de overvloed van de natuur

Vandaag vlierbloesem gemaakt; 40 schermen vlierbloesem overgieten met 700 cl. appeldiksap, twee in schijfjes gesneden citroen en een liter kokend water erbij in een grote pot. Vier dagen laten staan, af en toe doorroeren. Via zeef (theedoek evt.) en trechter in een schone fles gieten.

Opvallend hoe ik me meer verbonden voel met de natuur dit voorjaar. Alsof ik met die verbinding mezelf opnieuw heb ontdekt. Eigenlijk gewoon omdat de natuur mij niet bezet, zoals de wereld met al zijn verleidingen dat wel kan doen. In de natuur is er ruimte voor wie ik ben, die opkomt in die lege ruimte. Opkomt als een bloem, zoals de bloesem van de vlier.

Geweldig om in de natuur op dit moment overal die volle bloesem-schermen te zien in die weldadige vlierstruiken. In onze eigen tuin, maar ook langs de kant van de weg. Met die prachtige, ontelbare, kleine wit-gele bloempjes. Zoveel als de sterren aan de hemel. Het is alsof ik in de nieuwe verbinding die ik ervaar met de natuur ook veel meer waarneem, zie. Zoals de opeenvolging van alle bloemen en bloesems in onze eigen bostuin. Ik schreef al eerder over het vergeet-me-nietje, maar ook de krentenboom, de sneeuwbal met zijn witte bollen, de gouden- en de blauwe regen. De irissen nu (blauwe, witte en gele), de bloemen van de peulen en de cappucijners in de moestuin. Zelfs de kleine bloempjes van het zevenblad kunnen me bekoren. De lupine, vingerhoedskruid, de rozen die beginnen te bloeien.

De enorme overvloed van de natuur vervult me en ik ben er deel van, van die vervulling. Van die overvloed.

Ik voel me als een jonge Pallieter uit het boek van Felix Timmermans, dat ik weer eens heb opgezocht in mijn boekenkast. Dit prachtige citaat had ik zelf kunnen schrijven:

Langs alle kanten lag de gewillige aarde weer heel haren rijken schat te geven, bloemen, planten, erwten, peekens en allerhande vruchten; en allerhand gedierte dat ontpopte terwijl andere koppelden, en de lucht rook naar honing, en een spuitende beerkar doordrenkte den grond. Dàt is het Leven: altijd maar geven en koppelen, en ‘t een heeft ‘t nog geen dag gezien of het andere wordt reeds gemaakt. Zo gaat het altijd voort en altijd rond, het ene maakt plaats voor het andere, en staat ge nu met tien geboden in het haar of op uwen vinger te zuigen, de ‘waarom’ komt ge toch niet te weten. 

Het gaat er daarbij niet om de natuur te verheerlijken en iets buiten mezelf te zoeken wat eigenlijk in me zit. Het belangrijkste voor mij is dat ik mezelf op een nieuwe manier ervaar in verbinding met de natuur. Die ik is blijkbaar niet afgescheiden, maar juist verbonden en die verbondenheid ervaar ik op dit moment het sterkst in de natuur met al zijn overvloed dit voorjaar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Views: 664
Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com