verlangen naar eenvoud

IMG_5380
De vogelen zingen helder,
en de bloemen verkondigen ons duidelijk
het nieuw seizoen.
Die voordien alle
zwegen en vaal waren
hebben nu grote vreugde,
omdat ze het seizoen weer gekregen hebben
waarnaar ze zo lang in kommer hebben getracht.
Zo moge het hun allen vergaan
die in het verlaten zijn door de Minne, gekweld worden.

In de verlatenheid van de gerechte Minne
proeft men vaak de dood;
dit is mijn overtuiging:
wie door Haar wezen beroerd wordt,
moet altijd
trillen van verlangen
en in diepe smart zijn.
Helpt de Minne me niet met Haar raad,
dan ben ik een van diegenen
die van de Minnen lijden als leen krijgen.
(Hadewijch)

Hoe moeilijk is het vaak om mijn aandacht bij mezelf te houden, bij mijn binnenkant. En ook al weet ik dat binnen in mezelf mijn grootste schat te vinden is, wat Hadewijch de Minne noemt, toch laat ik me zo snel verleiden om mijn binnenkant los te laten en met mijn aandacht naar buiten te gaan. Alsof daar van buiten, het geluk en de liefde te vinden is. Ik schreef daar al vaker over. Het zijn illusies die ik najaag, zoals Don Quichot vecht met windmolens alsof het ridders zijn. De ene illusie is nog mooier verpakt dan de ander. En als ik hem uitpak, is er een lege doos, is er niets, behalve leegte. Leegte die me weer aanzet om het volgende buiten mezelf na te streven met hetzelfde resultaat. Net zolang tot dat ik snap dat mijn gerichtheid het probleem is, dat ik zoek op de verkeerde plaats en dat wat ik nodig heb mij rakelings nabij is. Op mij wacht, zoals alleen de geliefde, de Minne, dit kan.

Alles om me heen in de wereld schreeuwt om mijn aandacht en dan heb ik het met name over de televisie, radio, internet. Het ene plaatje is nog mooier dan de ander. Ook ik zat elke dag voor de televisie om de Nederlandse sporters medailles te zien winnen tijdens de Olympische Winterspelen. De radio in de auto ging weer aan en zoog mijn aandacht op. En niet te vergeten mijn gsm en computer. Ik doe het allemaal zelf, uit angst dat ik iets mis. Ik het geluk mis waar ik naar op zoek ben.

Dit weekend waren er kennissen op bezoek, ouders van een vriendje van Bo toen hij nog op de basisschool zat. Ze vertelde dat ze naar een groot feest waren geweest, waar ze ons hadden gemist. We zeiden dat we van niets wisten en blijkbaar niet waren uitgenodigd. Ik voelde een pijnlijke steek en onderzocht bij mezelf wat nu zo’n pijn deed. Ik kwam erachter dat het de pijn was van er niet bij horen. Ik wil ergens bij horen, ik wil bij een groep horen. Alsof daar in die groep de liefde en het geluk te vinden is dat ik zoek. Ik maak het beeld van allemaal gelukkige mensen bij elkaar die het enorm naar hun zin hebben en ik hoor daar niet bij. Dat geluk en die liefde is niet voor mij weggelegd. Grappig, we keken de afgelopen week naar de indrukwekkende voorstelling van Javier Guzman, Dillerium. De voorstelling is prachtig opgebouwd en laat de verschillende lagen zien waaruit zijn persoonlijkheid is opgebouwd. Een onderdeel is dat hij het geluk niet kan vinden, dat anderen schijnbaar wel hebben. Wat is er toch met mij aan de hand? Wat hebben zij dat ik niet heb? Zijn pijn is de reden voor het grijpen naar de fles en zijn alcoholverslaving, maar ook de bron van zijn creativiteit.

Steeds opnieuw merk ik het belang van mijn weg naar binnen. Deze weg leidt naar mijn werkelijke individualiteit. Ik maak me los van mijn gevoel om ergens bij te willen horen, van mijn groepsidentiteit. Ik vind de verbinding, de verbondenheid op de eerste plaats in mezelf, met wat Hadewijch de Minne noemt. De liefde of door anderen de Geliefde genoemd. Deze verbinding, deze essentiële verbinding geeft me de onvoorwaardelijke liefde voor mezelf, die me onafhankelijk maakt ten opzichte van de wereld om me heen. Van goed of afkeuring van anderen. Het maakt me emotioneel onafhankelijk en een vrij mens. Alleen door deze essentiële verbinding kunnen we zeggen dat we een vrij mens zijn met zelfbeschikking en keuzevrijheid. Vaak slaan we deze innerlijke verbinding over als we met veel omhaal spreken over deze Westerse waarden. Zonder deze innerlijke verbinding zijn zelfbeschikking en keuzevrijheid slechts loze kreten. En dat wat wij democratie noemen, wordt gereduceerd tot een symbolisch ritueel van het om de paar jaar zetten van een kruisje op een verkiezingsformulier.

Ik moet toegeven dat ik makkelijk ben afgeleid door de wereld om me heen, door de wereld van internet en televisie, maar ook door het drukke dagelijks leven van mijn gezin met vrouw, opgroeiende kinderen en werk. Dan vergeet ik mijn binnenkant en raak ik met mijn aandacht aan de buitenkant van het leven terecht. Nu de vogelen helder beginnen te zingen en de lente nadert, krijg ik de kans om mijn leven meer vorm te geven zoals ik dat eigenlijk wil. De moestuin van Pluk&Plenty vraagt aandacht; de eerste bedjes worden gespit, de eerste potjes met zaadjes staan op de vensterbank. Mijn individualiteit krijgt vorm in mijn verschillende activiteiten door de week. De latifa-meditatie op maandagochtend, het regelmatig schrijven in mijn dagboek en op deze site, het contact maken met de natuur door het werken in de moestuin, alleen en met de groep van project Natuurlijk Werken, het koken met ingrediënten uit de tuin, zoals een salade van veldsla, rucola, raapsteel, postelein en rauwe andijvie. En vanavond een stamppot met de laatste boerenkool. Ik leef dan wie ik in essentie ben, zo binnen zo buiten. De groei die ik om me heen zie in de natuur, ervaar ik ook van binnen. Het is mijn grootste verlangen om vanuit deze eenvoud, vanuit contact met mijn binnenkant te leven en te werken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Views: 682
Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com