vertrouwen

over vertrouwen, liefde en ontspanning

img_0123
Vanmorgen kwam het volgende zinnetje in me op: als ik God op de eerste plaats in mijn leven zet, betekent dat eigenlijk dat ik er op vertrouw dat het leven mij geeft wat ik nodig heb. Ik kan mijn controle en kramp loslaten van dat het leven moet gaan zoals ik dat wil. In die zin zou je kunnen stellen dat God een jaloerse god is, omdat hij wil dat we als mens hem op de eerste plaats zetten. Hij wil onze onverdeelde aandacht. Je zou ook kunnen zeggen dat je trouw bent aan je goddelijke oorsprong. Of aan je essentie of Hoger Bewustzijn. God is een beladen en besmet woord, maar ik heb wel besloten om me het woord God niet af te laten pakken, omdat het in de loop van de eeuwen door mensen is misbruikt, besmet, onzuiver gemaakt. Ik heb het hier niet over die uiterlijke, collectieve God van een godsdienst of religie, maar over de innerlijke God die de bron van mijn essentie is. Het is voor mij zoals Etty Hillesum het uitdrukt; ik kom telkens weer uit bij een en hetzelfde woord God. En dat omvat alles en dan hoef ik al het andere niet meer te zeggen.

Zet ik God niet op de eerste plaats in mijn leven, ontstaat er een gat. Ik raak afgescheiden van mijn goddelijke oorsprong. Dat is het gat. Een logische reactie op dat gat is dat ik naar buiten gericht raak en dat gat met allerlei zaken buiten mezelf probeer op te vullen. Dat kan werkelijk van alles zijn; spullen, relaties, ambities. Er ontstaat in feite een valse identiteit, die gebouwd is op dat opvullen van dat gat, wie ik ben in relatie tot wat ik heb, wat ik doe en de rollen die ik speel ten aanzien van mijn relaties. Terwijl wie ik werkelijk ben te maken heeft met mijn verbinding met God, mijn goddelijke oorsprong, mijn essentie, mijn Hoger Bewustzijn. Daar waar ik uit voortkom.

Als ik God, mijn relatie met mijn goddelijke oorsprong, op de eerste plaats zet, verandert dat ook iets ten aanzien van hoe ik naar andere mensen kijk, mijn relatie met andere mensen. Bv. met mijn vrouw Gebi. Vanuit mijn gat, mijn afgescheidenheid, die ik maar al te goed ken, heb ik de overtuiging dat zij mij de liefde moet geven die ik heb gemist. Een eis waaraan zij nooit kan voldoen. En ik ook niet ten aanzien van de ander. Ik kan de ander niet de liefde geven die zij of hij heeft gemist. Ik kan dat gat van de ander niet opvullen. Toch is dat vaak de basis van veel relaties die we hebben. We zitten vaak onbewust vast in wat wel de reddersdriehoek wordt genoemd. We bewegen tussen drie rollen; die van de redder, het slachtoffer en de aanklager. Die rollen wisselen voortdurend, maar hebben als basis het vullen van het gat, dat ontstaat vanuit het afgescheiden zijn van onze goddelijke oorsprong, onze essentie. Op deze manier zetten we een grote druk op de verwachtingen die we hebben van de liefde voor elkaar. Verwachtingen die eigenlijk niemand kan waarmaken en de basis zijn voor de breuk in vele relaties. Waarna we vaak weer een nieuwe relatie beginnen vanuit hetzelfde patroon.

Als we God op de eerste plaats zetten of ons gat laten vullen door de onvoorwaardelijke liefde die er vanuit het Hoger Bewustzijn voor ons is en tegelijkertijd snappen dat er van ieder mens op deze manier wordt gehouden, dan ontslaan we ons van de hoge verwachtingen en eisen die we hebben over de liefde voor elkaar. Als ik weet dat de ander wordt liefgehad van binnenuit, hoef ik die ander die liefde niet te geven. Dan kan ik ontspannen, de ander en mezelf vrij laten en van de ander houden, omdat ik weet dat hij of zij vanuit zijn of haar essentie wordt liefgehad. Khalil Gibran verwoordt dat prachtig. Al zijt gij samen, laat er ruimte tussen u bestaan. En laat de winden van het luchtruim tussen u dansen. Hebt elkander lief, maar maakt de liefde niet tot een verplichting. Laat zij liever een zee zijn die deint tussen de kustlijnen van u beider ziel. Vult elkanders beker, maar drinkt niet uit een en dezelfde bokaal. Geef elkander te eten, maar eet niet van een en hetzelfde brood. Zingt en danst samen, maakt het leven tot een feest, maar laat elkaar vrij, zoals de snaren van een luit op zichzelf staan, al doortrilt hen dezelfde muziek. Geeft uw hart, maar geeft het niet bij elkaar in bewaring, want alleen de hand des levens kan u beider hart bevatten. Sta bij elkander, maar niet te dicht opeen, immers de zuilen van de tempel staan op zichzelf. En de eikenboom en de cipres groeien niet in elkanders schaduw.

Zo is het ook met de mensen die ik begeleid. Als ik weet dat er van die ander wordt gehouden, zoals ook van mij wordt gehouden, er hulp voor die ander is, dan hoef ik met niet verantwoordelijk te voelen voor het wel en wee van de ander. Dan kan ik ontspannen en mezelf ontslaan van de hoge eisen die ik mezelf opleg in het helpen van andere mensen. Dat kan een hele klus zijn, omdat het in mijn systeem zit ingebakken, dat ik me verantwoordelijk voel voor de ander, zoals ik me dat voelde voor mijn ouders vroeger, met name mijn vader, die zeer emotioneel was en wisselend in zijn gemoed. Ik deed dat omdat ik van hem hield, maar het was vanuit onwetendheid. Een hardnekkig patroon, dat ik nu mag leren loslaten, omdat ik nu weet dat er van binnenuit van ieder mens wordt gehouden, zoals er ook van mij wordt gehouden.

vertrouwen opbouwen in een nieuwe relatie

IMG_8079
Sinds anderhalf jaar ongeveer heeft de hond Heppie ons gezin aangevuld. Dat ging niet zonder slag of stoot. Heppie heeft veel energie en uit dit soms op een iets te enthousiaste wijze. Reden voor Gebi om zich te gaan verdiepen in allerlei vormen van hondencoaches en hondentrainingen. Zo kwam ze uiteindelijk uit bij hondenopvoedingsinstituut de Roedel van Arjen van Arkel en zijn vrouw Francien. Hun centrum is gelegen in de Ardenne en zo ging ik voor de eerste keer met Gebi mee voor de eerste ontmoeting. Eerlijk gezegd had ik niet heel erg veel zin. Het was toch Gebi’s hond, wat kon een hondentrainer mij nu voor interessants vertellen? Maar gedurende het gesprek over de roedelmethode werd ik steeds enthousiaster. De methodiek die deze wetenschapper heeft ontwikkeld is niet alleen van toepassing op dieren, maar ook op mensen. Ik kon zijn theorie zo verplaatsen naar hoe Gebi en ik mensen begeleiden bijvoorbeeld. Namelijk eerst een relatie opbouwen en op zo’n manier vertrouwen opbouwen, zodat je als begeleider van hond en mens langzamerhand correctierecht krijgt. Dus niet op een autoritaire manier met straffen en belonen, zodat de hond (maar ook de mens, het kind, de scholier) dingen doet uit angst. De hond wil in principe samenwerken en dat is ook het uitgangspunt van de relatie die je opbouwt.

Deze methode vraagt wel een langere adem, maar uiteindelijk heb je dan ook wat. Dat ervaren we met onze hond Heppie en dat is geweldig om te zien hoe hij ons langzaam toelaat. Het is toch een hele stap van de hondenmoeder naar een mensenbaasje of coach. De afgelopen weken heeft Heppie een terugval, hij vertoont dan gedrag zoals hij ook als puppy had toen hij pas bij ons was. Eigenlijk test ze ons dan uit, ben je nog hetzelfde baasje, waar ik op kan vertrouwen? De kunst is dan om niet in paniek te raken, gelijkmatig gedrag te vertonen, net alsof er niets aan de hand is, ook al trekt ze de riem waarmee ze vast zit, zo’n beetje uit je handen.

Ik moet bij Heppie zo denken aan mijn eigen innerlijk proces waar ik nu een aantal weken midden in zit. Het is alsof er een nieuwe fase aanbreekt in het overgeven aan de liefde die als basis, als bron in me zit. Vaak heb ik al geschreven dat ik er sterk naar verlang dat deze liefde de basis is van mijn leven. Het ankerpunt in mezelf, waar ik ontspan, mezelf kan zijn en waar binnen en buiten met elkaar in balans is. Soms ontdek ik dat punt, heb ik er contact mee, maar net zo snel drijf ik daar weer van af, kom ik terecht in mijn onbewuste patronen. Tot ik weer met mijn rug tegen de muur word ik gezet. Waarbij de muur altijd mijn oude trauma is, het trauma dat ik heb opgelopen in het gezin van mijn geboorte. Waar, zonder iemand hiervan de schuld te geven, de liefde niet volmaakt was en waar het tekort van toen de wortels vormen voor mijn harnas, mijn bescherming tegen de wereld om me heen. Waar ik me teveel verantwoordelijk voor anderen ben gaan voelen en mijn eigen behoefte opoffer, niet durf te voelen, niet durf uit te spreken. Ik word er nu midden in gebracht en net als altijd reageer ik met hevige angst en verzet tegen deze disbalans. Als ik er vanuit mijn persoonlijkheid, vanuit de wereld naar kijk, is er van alles mis met me. Maar van binnen is er de crisisopvang van de liefde, die me helpt om de disbalans als een cadeautje te zien die langzaam word uitgepakt tot ik een nieuwe balans vind. Een nieuwe balans waarbij ik word uitgenodigd om mijn dagelijks leven niet op te bouwen vanuit alles wat moet en wat functioneel is, maar vanuit mijn innerlijk proces en dat wat ik nodig heb. Vanuit liefde voor mezelf in plaats van de zware verantwoordelijkheid en zorg voor de ander die ik vaak voel. Er komt weer meer bewustzijn en helderheid in mijn oude patronen en ik kan voelen hoe ik me als kind voelde in mijn oude gezin. Dat gaat diep, dat is pijnlijk, de verwaarlozing, het gemis. Het is apart alsof dan ook alles in de buitenwereld een trigger vormt voor deze oude patronen. Mensen die bij me aankloppen die in crisis zijn, zodat ik in eerste instantie reageer vanuit mijn zware gevoel van verantwoordelijkheid. Als de ander maar niet omvalt, zoals ik mijn behoefte opofferde en emotioneel ging zorgen voor mijn ouders, uit angst dat die zouden omvallen, het leven niet zouden aankunnen. Als ik dan met mijn aandacht naar binnen ga, kan ik de liefde ervaren, alsof de liefde deze oude wonden schoonspoelt. Ik vang een glimp op van nieuwe mogelijkheden en een nieuwe toekomst, zoals het voorjaar als je goed kijkt op dit moment langzaam uitbot in knoppen aan de struikjes en bomen.

Op deze manier groeit er van binnenuit stap voor stap vertrouwen om me over te geven aan mijn essentie. Mijn kern, de bron waaruit ik ben ontstaan. Ik leer me naar binnen te richten, in plaats van naar buiten gericht te zijn, naar de wereld om me heen, waar ik mijn leegte probeer op te vullen. Net als Heppie de hond maak ik de overgang naar een nieuw baasje, zou je kunnen zeggen. De overgang van de materiële wereld en mijn functies, rollen en identificaties daarin, naar de geestelijke wereld die van binnen in mij aanwezig is. Die antwoord geeft op mijn vragen, die antwoord geeft op situaties in mijn leven waar ik geen raad mee weet. En net als bij Heppie gaat het hier over een samenwerking, niet over een klakkeloos en bang volgen van een autoriteit boven of buiten me. Mijn individualiteit wordt juist gerespecteerd, zoals ook mijn grote angst en verzet. Sterker nog; mijn individualiteit wordt juist ontwikkeld, ik word onafhankelijker van het oordeel en de bevestiging buiten mezelf. Meer ik, meer luisteren naar mijn eigen behoeftes en grenzen. Dat betekent dat ik in deze tijd van disbalans en crisis in mezelf soms afspraken moet afzeggen. Meer ruimte voor mezelf nodig heb, vroeger naar bed ga, niet naar feestjes ga omdat ik al die mensen niet trek. Maar wel iedere week 1 of 2 keer ga zwemmen bijvoorbeeld, minder ongezond eet (minder koekjes en suiker tussendoor). Dus de disbalans is een reden om dingen te gaan doen, die ik al lang wilde doen, maar niet aan toekwam. Omdat ik de wensen en vragen van anderen belangrijker vond dan die van mezelf. Als ik dan in zo’n veranderingsproces zit, kijk ik om me heen en zie de mensen om me heen die schijnbaar nergens last van hebben. Ik moet dan denken aan het beeld van het looprekje. De meeste mensen leven met het looprekje van patronen en overtuigingen die hun staande houden. Niets mis mee. Blijkbaar geldt voor mij dat ik met vallen en opstaan leer lopen zonder looprekje. Balans en disbalans gaan daarin hand in hand, waarbij ik leer om de disbalans als een cadeautje te ontvangen dat langzaam uitgepakt mag worden.

de innerlijke reis van de latifa

IMG_6758
Iedere maandagochtend op mijn werkadres in Tilburg en woensdagochtend om de twee weken bij Pleiade, geef ik een latifa-meditatie. Het is een oefening uit de soefi-traditie, die helpt om contact te maken met de essentiële kwaliteiten die in ieder mens aanwezig zijn. Daarnaast heb ik voor de meer beelddenkers onder ons een visualisatie ontwikkeld van een denkbeeldige plant, die groeit vanaf het zaadje in de grond tot zijn meest volmaakte vorm. Als symbool voor onze eigen, menselijke groei. De oefening kan staand gedaan worden, maar meestal doe ik hem zittend op een stoel. De rug recht, het liefst los van de leuning, recht op het bekken zodat de zitbotjes voelbaar zijn op de stoel waarop gezeten wordt.

Eerst heet je jezelf welkom op de plek waar je de oefening doet, voel je lichaam, plekken van spanning, plekken van ontspanning, je beide voeten op de grond, je contact met de aarde die ons draagt. Daarna ben je je bewust van je ademhaling, volg je met je aandacht het ritme van je adem. In en uit, alsof je wordt geademd. Dan herinner je je jouw naam, de klank van jouw naam, de naam waarmee je wordt geroepen, je jezelf herkent; dit ben ik, dit is mijn naam.
Je pakt dan met je linkerhand je rechterhand of pols en neemt deze hand mee naar je linkerzij. Dit is de eerste plek van deze oefening met de kwaliteit AANVAARDING. Wat je doet is je plaatst jezelf met jouw naam in het middelpunt van jouw leven op dit moment. Alles wat er in je leven gebeurt, jouw omstandigheden. En je kijkt daarnaar vanuit deze kwaliteit aanvaarding. Je maakt in feite alles vrij van jouw oordeel van goed of slecht. Alles wat hier aanwezig is, is immers nodig voor je verdere groei. Dit is het moment dat je het zaadje van je denkbeeldige plant in de grond stopt, een paar centimeter onder de grond, in het donker, met alle potentie die het als een blauwdruk in zich heeft om een grote, prachtige plant te worden.
Dan adem je een keer diep in en op je uitademing neem je je handen mee over je buik naar je rechterzij. Dit is de plek met de essentiële kwaliteit VERLANGEN. Kijk of je contact kunt maken met je verlangen op dit moment, op dit moment van de week, op dit moment van het jaar. Wat is je wens, misschien wel je liefste wens. Wat heb je nodig? Durf je hier contact mee te maken, ook al doet het pijn, omdat je ook kan voelen wat je hebt gemist, de pijn van het gemis, niet gezien zijn etc. In het beeld van de plant, is dit het moment dat je zaadje onder de grond begint te groeien, tegen de zwaartekracht in, naar het licht met alle levenskracht die het in zich heeft. Verlangen is het begin van iedere groei.
Je ademt dan weer diep in en op je uitademing neem je je handen mee schuin omhoog, over je buik, je middenrif naar je linkerlong, je linker borst. Dit is de plek van HOOP. Hier kun je je de vraag stellen; wat geeft mij hoop? Wat geeft mijn verlangen richting? Welke kansen en mogelijkheden komen op mijn pad? Welke ideeën komen in me op? Welke mensen ontmoet ik, die mij inspireren? Dit is de plek van hoop, maar ook van wanhoop. Als ik het even niet meer zie zitten, vast zit in mezelf, mijn innerlijke blokkade tegenkom. Durf ik me dan kwetsbaar te maken, uit mijn isolement te komen en om hulp te vragen? Te bidden misschien; ik kan het niet alleen. Ik hoef het niet alleen te doen.Hier komt mijn denkbeeldige plant boven de grond. Het jonge, frisse groen van de lente. Kwetsbaar en krachtig tegelijk.
Dan adem je deze kwaliteit hoop diep in en op je uitademing neem je je handen mee over je borst naar je rechter long, je rechterborst. Dit is de plek van VERTROUWEN. Hier ga je staan voor wie je bent. Trouw aan jezelf. Trouw aan jouw eigenheid. Je durft af te wijken van wat anderen van je verwachten, af te wijken van het collectief, een individu te zijn, een eenling. Hier ben je ook trouw aan jouw talent en de manier waarop je jouw kwaliteiten in de wereld zet. Je neemt daar verantwoordelijkheid voor. Je geeft daar vorm aan, zoals jouw plant vorm krijgt.Hier krijgt jouw plant takken en bladeren boven de grond, wortels die diep de aarde in gaan. De plant krijgt stevigheid. Vertrouwen geeft stevigheid.
Je ademt je vertrouwen diep in en op je uitademing neem je je handen mee omhoog naar je keelgebied. Hier laat je je handen liggen op deze plek van OVERGAVE. Je laat los wat je niet meer nodig hebt, wat je heeft gediend, maar wat nu in de weg zit. Gewoontes, patronen, spullen wellicht. Van mensen die niet meer passen, neem je afscheid. Je schept ruimte voor iets nieuws. Je zet een stap in het onbekende en ook al ben je bang, je neemt je angst mee, je geeft je over. Je laat je leiden. Je denkbeeldige plant is nu stevig genoeg om een storm te weerstaan. Hij buigt mee met de wind, de regen, maar breekt niet. En als het in jouw leven stormt, chaotisch is, dan ga je met je aandacht naar binnen en zoekt je ankerpunt, je rustpunt, daar waar het stil is, veilig. Je antwoord krijgt.
Dan adem je ook jouw overgave diep in en laat je handen een stukje zakken tot het midden van je borst. De plek van je hart. Dit is de plek met de kwaliteit LIEFDE. Kijk maar eens of je contact kunt maken met jouw liefde, de liefde die er voor je is, onvoorwaardelijk. Voor wie jij bent. Hier word je lief gehad. Dit is je kern, je bron, de zon die jouw licht, warmte en leven geeft. Dit is ook de plek waarin we verbonden zijn met elkaar, met onze omgeving, met de aarde, met het heelal. Alles is een en wij zijn daar deel van. Hier krijgt je plant de eerste bloemen met de meest prachtige kleuren en vormen. Sommige gaan al open, sommigen zijn nog dicht, in de knop.
Dan adem je deze liefde diep in en laat je je handen nog een stukje zakken naar de laatste plek van deze oefening, op je navel met de kwaliteit IK WIL. Hier valt even alles op zijn plek, voel je je compleet. Jouw leven heeft zin en betekenis. Net zoals jouw plant die is uitgegroeid in zijn meest volmaakt vorm. Alle bloemen zijn open en trekken allerlei insecten aan, bijtjes, vlinders etc. De plant staat te stralen in het licht, het is alsof hij licht geeft van binnenuit.
Dan adem je ook jouw wil diep in en laat je je handen zakken in je schoot of op je benen en sluit je voor jezelf deze oefening af.

Op maandag doe ik nog een visualisatie van de week die voor ons ligt. Je maakt dan een beeld van je komende week, wat daarin plaats vindt, wat je zou willen doen. De vraag is welk beeld, welk gevoel, welk verlangen past bij deze week. Dat adem je dan diep in en weer uit, zodat deze kwaliteit als een rode draad door je week loopt en jezelf herinnert in alle drukte en dagelijkse beslommeringen, waarin we onszelf zo vaak kunnen verliezen.

Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com