Soldaat van Oranje

het zaadje heeft het donker nodig om te groeien

IMG_5485
Vorige week plantte ik peulen en kapucijners in de moestuin van Pluk&Plenty. Toen ik de kleine zaadjes in de grond stopte, besefte ik, zoals ieder voorjaar, dat groei altijd begint in het donker. Dat geldt voor planten, die eetbare vruchten voortbrengen, maar ook voor mensen. Dit is een wetmatigheid in de natuur, waar wij als mens onderdeel van uitmaken. Toch vermijden of onderdrukken we vaak met alle macht het donker, dat deel in onszelf dat we liever niet willen zien. Terwijl het zo is dat net als bij planten, daar in het donker ons eigen groeizaadje zit. De kunst is nu om met onze aandacht, het licht van onze aandacht naar binnen te gaan om dat zaadje te vinden, aan te raken, waardoor op dat punt onze innerlijke groei begint. Pas daar, op dat essentiële punt, vinden we het geluk en de liefde die we nodig hebben. Deze liefde is onvoorwaardelijk, want we worden lief gehad op het punt waar we zelf het grootste oordeel over hebben. Daar waar ik me schuldig, slecht, minderwaardig, lelijk of noem maar op, voel. Die overtuiging, die vaak diep in ons onderbewustzijn zit verborgen, kan massief zijn. Het kost veel moeite, veel innerlijk werk om deze massieve blokkade te verzachten, zodat de rivier die hier in zijn stroom is geblokkeerd, verder te laten stromen. Het kost veel moeite, omdat donker pijn doet en vaak zo lastig is om te voelen.

Deze innerlijke weg, dit proces van verzachting en overgave van binnen is een heilige weg. Heilig, omdat het een intiem samenspel is tussen ieder van ons en de liefde om ons heen. Mystici zoals Rumi, Hadewijch, Etty Hillesum, maar ook de schrijver van de psalmen in de bijbel spreken over dit samenspel, deze overgave aan de liefde, de relatie met de liefde. Veel hedendaagse liefdesliedjes kun je ook projecteren op deze innerlijke relatie. Afgelopen donderdag was ik met mijn broer en moeder (tgv. haar 70e verjaardag) bij Soldaat van Oranje, de musical. Er kwam een liefdesliedje in voor; Mijn weg naar jou.

‘k Heb nooit op ‘n liefde met jou durven hopen
Maar het toeval heeft anders beslist
Ik heb jou een heel leven gemist
Want ik was al op weg naar jou
Ik ben altijd op weg naar jou
Zolang ik adem en leef
Vouw ik mijn zwervende hart om je heen.

Het is het punt in onszelf waar licht en donker samenkomt, waar licht geen oordeel heeft over het donker, waar licht het donker doet smelten. Dit liefdespunt in onszelf is niet alleen voorbehouden aan mensen die wij mystici noemen. Ieder van ons kan op zoek naar dit punt en een relatie opbouwen met zijn of haar geestelijk deel. Dit punt wordt in mij langzaam ontdekt, beetje bij beetje wordt iedere donkere plek in mij aangeraakt. Tot al het donker in mij is opgelost? Of is dit weggelegd voor de laatste overgave tijdens mijn sterven?

We geloven vaak dat jij, en dan bedoel ik die andere, sterfelijke mens, mij de liefde geeft die ik nodig heb. Zonder jou kan ik niet leven. Het is de kern van onze verslaving aan van alles en nog wat buiten ons. Een partner, een guru, auto, werk, televisie, spullen etc. Mijn leegte wordt opgevuld, tijdelijk, want al snel heb ik het volgende nodig. Deze leegte kan alleen werkelijk worden opgevuld door de intieme, geestelijke liefde, waarvan alle materie is doordrenkt, inclusief ikzelf.

Maria Hillen schrijft in haar boekje over Jezus, Een daad van liefde; Altijd staat voorop dat de mens de heelheid (liefde, geluk TR) zoekt. En de heelheid in zichzelf moet leren vinden. Te veel is de mens afhankelijk en legt hij zijn heelwording bij de ander neer. Ik zeg jullie: Nooit, nooit mag je jouw heel-zijn koppelen aan de ander. Nooit mag je verwachten dat jouw heel-zijn jou door de ander gegeven kan worden. Wel is het zo dat als mensen in gelijkwaardigheid naar elkaar toe gaan en er in gelijkwaardigheid een uitwisseling plaatsvindt, de mens tot heelheid komt.

Alleen; durf ik deze liefde toe te laten, in mezelf op te nemen, in en uit te ademen? Ja, beetje bij beetje, niet helemaal, te verkrampt dat ik ben. Maar mijn verlangen is groot en ligt als een zaadje in mij verborgen en groeit met de juiste omstandigheden, de juiste voeding, naar het licht toe.

Jezus zegt dat het zaadje eerst moet sterven om vrucht te dragen. Ik denk dat dit betekent dat het geen zin heeft om in de illusie van geluk, schoonheid (plastisch chirurgie), vrijheid, onafhankelijkheid te blijven geloven als je dit ook niet met huid en haar leeft. Anders blijft het een beeld vol potentie, maar het blijft een beeld, buitenkant, heel mooi wellicht, maar niet levensvatbaar. Alsof het zaadje blijft dromen van de prachtige plant die hij in zich heeft. Maar het zaadje zal toch echt eerst in het donker gepland moeten worden, om vanuit die donkere plek de kracht te ontwikkelen om naar boven, naar het licht te groeien. Met de zwaartekracht als tegenkracht, die ook altijd nodig is om te groeien. De noodzakelijke tegenkracht die zich uitdrukt in alles dat zich verzet tegen onze individuele groei of dit nu mensen zijn of instanties. Houd moed, durf deze weg te gaan, zou ik zeggen. Zoek medereizigers op deze ontdekkingstocht naar binnen!

Het lijkt namelijk een tijd te zijn dat het ook collectief nodig is dat individuen de weg naar binnen durven gaan. Om onze gehechtheid met het materiële los te laten en ons meer te identificeren met ons geestelijk deel. Om het punt in onszelf te vinden waar licht en donker bij elkaar komen, waar de persoonlijkheid en essentie elkaar ontmoeten. Het is het punt waar onze autonomie, onze zelfbeschikking, onafhankelijkheid en keuzevrijheid begint. Deze begint van binnen, in ieder van ons als individu. Van daaruit wordt een nieuwe mens geboren en vanuit die mens een nieuwe samenleving. Een samenleving die een vruchtbare bodem vormt voor mensen om te groeien vanuit de enorme, geestelijke potentie die ieder in zich heeft. Als verlangen en liefde samenwerken is er heel veel mogelijk, zoveel als een enorme plant of boom die ontstaat uit een piep klein zaadje zoals een tomatenzaadje, waarvan er tientallen in een tomaat zitten.

Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com