liefde voor jezelf

liefde voor jezelf als basis voor innerlijke groei


Het is bijzonder om me bewust te zijn hoeveel wij dit seizoen weer geleerd hebben van de mensen die wij begeleiden binnen onze praktijk Mens&Groei! Mensen die vaak (hoog) gevoelig zijn, getraumatiseerd, maar ook levensbeschouwelijk/spiritueel geïnteresseerd, om het zo maar even te noemen. Mensen die al van jongs af aan zoeken naar de zin en betekenis van hun leven. Niet passen in het reguliere systeem van onderwijs, werk en gezondheidszorg. Daar niet hun antwoorden kunnen vinden.

Vanuit onze eigen ervaringsdeskundigheid op het gebied van menselijke groei, gecombineerd met onze opleidingen als psycholoog en maatschappelijk werker en de met name levensbeschouwelijke trainingen die we daarna hebben gevolgd bij de Voorde/Pulsar Academie en stichting de Innerlijke Lijn bieden wij een kader aan waarbij mensen die zoekende zijn, leren dat zij zelf het uitgangspunt vormen van hun innerlijke groei. Dat kader word ik me bewust als dit seizoen, dit werkjaar op zijn einde loopt en de vakantie nadert. Het bijzondere is dat Gebi en ik daarbij hetzelfde kader hebben met het zelfde uitgangspunt, namelijk dat innerlijke groei begint bij het toelaten van de liefde voor jezelf.

En dat ‘zelf’ wordt heel langzaam opgebouwd. Van binnenuit.

Dat proces begint eigenlijk bij het eerst opbouwen van deze nieuwe ik in onszelf. In die zin zijn wij ervaringsdeskundig. Dat proces gaat ongeveer als volgt. Vanuit mijn oude systeem kom ik een overtuiging tegen vanuit minderwaardigheid, vaak getriggert door een gebeurtenis die in het dagelijks leven op mijn pad komt. Eigenlijk sta ik dan op een splitsing of ik ga hier op een onbewuste manier mee om, vaak door een destructieve reactie op die gebeurtenis of een bepaald gedrag waardoor ik het gevoel van minderwaardigheid niet hoef te voelen. Of ik heb de moed en het bewustzijn om deze overtuiging inclusief gevoel met mijn bewustzijn te onderscheppen en toe te laten. En eigenlijk altijd als ik dat doe, komt er van binnenuit uit een antwoord. Je bent om van te houden! Want dat is mooi, de onvoorwaardelijke liefde die er voor ieder van ons is, zoekt als een pluspool mijn minpool. Dus als ik mijn minpool open, de muur van mijn harnas omlaag haal, me kwetsbaar maak, dan gaat die liefde die van binnen voor mij aanwezig is, stromen. Dat is precies de ervaring die van binnenuit bij mezelf een ik opbouwt, een nieuwe ik. De oude ik, je zou het ego kunnen noemen, is gebaseerd op angst, wantrouwen, minderwaardigheid. De nieuwe ik is opgebouwd uit liefde voor mezelf. Deze nieuwe ik heeft een stevigheid die van binnen zit en precies die ik, die stevigheid is nodig om je over te kunnen geven aan het leven, aan het moment, aan het hier en nu. Dat is de langzame weg van de controle van de oude ik naar de overgave van de nieuwe ik. Zonder dat je verdwijnt. Dat gaat stapje voor stapje en stapje voor stapje wordt dat nieuwe ik sterker. Dat is het pad dat ik volg, wat de basis is van het pad dat Gebi volgt en het is het pad dat we in het kader dat we vanuit Praktijk Mens&Groei aanbieden aan onze klanten.

Dit kader wijkt op een aantal belangrijke punten af van wat door andere begeleiders, coaches, leraren etc. zeker in spirituele hoek wordt aangeboden. Daar komen wij dan weer achter als mensen zich bij ons melden, nadat zij een traject bij een spirituele coach hebben gedaan en daarin zijn vastgelopen. Eigenlijk komt het uitgangspunt van veel andere coaches er op neer dat zij jou kunnen verlossen van je lijden. Dat idee lijkt een wijdverbreid misverstand te zijn, ontstaan uit een combinatie van de Boeddhistisch en Christelijke visie. Een belangrijk doel van de Boeddhistische levensbeschouwing is namelijk om het lijden in de wereld te doen verdwijnen. Men stelt dat het ego de oorzaak is van dit lijden en op het moment dat je dit ego doorziet (inzicht), dan verdwijnt dit ego en ook het lijden. Vaak wordt daarbij ook nog het beeld geschetst dat deze zogenaamde verlichting in 1 moment zou kunnen plaatsvinden. Dus dat je ook in 1x verlost zou kunnen zijn van je lijden. In de Christelijke visie ziet met Jezus over het algemeen als iemand die mensen heelt, geneest en van hun lijden verlost. Terwijl als je goed de teksten leest in het Evangelie dan gaat Jezus bij iedere heling of genezing telkens uit van daar waar de ander staat, het geloof van de ander. Daar sluit hij op aan. Hij zegt dan ook vaak: jouw geloof heeft jou genezen!

Het is dus niet zo gek dat als je op zoek bent, vanuit vaak een traumatisch verleden, dat je het idee met beide handen aangrijpt dat jouw lijden door een ander is te verlossen en dat dit snel zou kunnen gaan. Ook de reguliere psychologie doet hier aan mee, ik denk hierbij aan EMDR, dat ook de suggestie wekt in een aantal behandelingen af te kunnen zijn van je trauma’s.

Nu zou ik niet willen stellen dat er geen mensen zijn die anderen kunnen genezen of dat het niet mogelijk zou zijn om in 1 moment verlicht te raken, maar voor de meeste stervelingen inclusief ikzelf, is dit niet van toepassing en dus in die zin een misleidend beeld!

Naar onze ervaring en visie hoeft het lijden niet weg, maar is dit juist de ingang voor het ervaren van de liefde voor jezelf. Die er van binnenuit is! Het lijden maakt het mogelijk dat de stevigheid van het (nieuwe) ik vanuit deze liefde voor jezelf wordt opgebouwd. De vele spirituele leraren, begeleiders, coaches, goeroes, die pretenderen iemand te kunnen verlossen van het lijden, maken dus eigenlijk iemand zwakker en afhankelijker. Wij merken aan klanten die wij in onze praktijk krijgen, dat mensen daardoor verder van huis (zichzelf) zijn geraakt dan ooit, met name in die afhankelijkheid naar de leraar/spiritueel begeleider. Vaak blijkt de relatie met zo’n leraar juist een herhaling van het oude trauma vanuit het gezin waar iemand vandaan komt. Het is dan hard werken om dit vastzittend trauma inclusief negatieve overtuigingen om te zetten naar een gezond gevoel van eigenwaarde en het geloof in zichzelf als uitgangspunt van innerlijke groei.

Het is daarom dat deze tekst van Anselm Grün mij erg aanspreekt en als een soort statement geldt voor praktijk Mens&Groei. De omvorming van mijn wonden tot parels betekent voor mij op de eerste plaats dat ik mijn wonden als iets kostbaars beschouw. Daar waar ik gewond ben, ben ik ook gevoelig voor mijn medemensen. Ik begrijp ze beter. En waar ik gewond ben, raak ik mijn eigen hart, mijn eigenlijke wezen. Ik geef de illusie op dat ik volkomen gezond en sterk en volmaakt ben. Ik realiseer me mijn gebrokenheid. Dat houdt me vitaal en maakt me menselijker, barmhartiger en milder. Daar waar ik gewond ben, ligt ook mijn schat. Daar kom ik in aanraking met mijn eigenlijke zelf en met mijn roeping. Daar ontdek ik mijn capaciteiten. Alleen de gewonde dokter is in staat te genezen. Dat wisten de Grieken al.

vijf levenslessen mij aangereikt vanuit het dagelijks leven

Bijzonder en ontroerend wat mijn innerlijk werk me de afgelopen maanden heeft gebracht. Soms denk ik wel eens wat gebeurt er nu eigenlijk, het lijkt wel of mijn groei stil staat. Maar dan plotseling wordt duidelijk dat er van binnen heel hard wordt gewerkt om mij te verbouwen tot een nieuwe mens eigenlijk. Het ontroerende en wonderbaarlijke is dat ik niet mezelf bouw, maar dat ik wordt gebouwd, wordt geschapen van binnenuit. En het lijkt alsof dagelijkse gebeurtenissen worden gebruikt als middel en spiegel voor deze groei van mij als mens.

Ik hoef niet mijn best te doen om aantrekkelijk te zijn. Eerst was er begin mei Pinksteren. Op die zondag waren we met een aantal mensen bij elkaar om aan de hand van een thema ons zelf en elkaar te inspireren. Het thema was de vraag welk beeld je van de toekomst hebt, als je helemaal mag zijn wie jij bent, als binnen en buiten in elkaar over lopen, waar je naar toe groeit vanuit wie je nu bent en waar je nu al naartoe bent gegroeid. Het mooie is namelijk dat dit beeld, deze blauwdruk waar je naartoe groeit, iets is wat heel dichtbij ligt en niet iets wat ver af staat, een afgescheiden beeld dat je bv. heel rijk bent, op een zonovergoten eiland woont, alles kunt kopen wat je zou willen. Nee, het is veel eenvoudiger. Ik zelf kwam op het beeld van een tuin zoals Pluk&Plenty waar ik dan ben, met nadruk op BEN en dat er van daaruit mensen op me af komen, dat ik die aantrek. Die mensen lopen dan een tijdje mee in een weekprogramma dat ik aanbied met meditatie, gesprekken, werken in de tuin. Een beetje als een pop-up klooster, waar je niet hoeft in te treden, maar waar je gewoon je eigen leven hebt en meeloopt met een programma. Ik deelde dit beeld met de groep en de vraag die werd gesteld was welke stap ik nog zou moeten zetten om dit beeld te realiseren. Wat in me opkwam, raakte me, namelijk dat ik niet zo mijn best hoefde te doen om mensen aan te trekken, maar dat ik gewoon mensen aantrek vanuit wie ik ben. En daarna kwam ook nog in me op dat dit beeld, dit toekomst beeld zich als vanzelf gaat realiseren. Ook daar hoefde ik niet mijn best voor te doen!! Als een plant die uitgroeit vanuit zijn blauwdruk. Het woord dat nu in me opkomt is vertrouwen. Vertrouwen dat ik goed ben zoals ik ben en dat ik vanzelf mensen aantrek die bij mij passen.

Onze hond Heppie als spiegel voor mijn eigen basis. Een aantal weken later hadden Gebi en ik een afspraak met onze hond Heppie bij onze hondentrainer in de Ardenne. Het was een soort check-up, omdat Heppie wat oude klachten had. De hondentrainer heeft een methode om te kijken hoe het zit met Heppie’s basis. Daar kwam een hele rake waarneming uit, die me raakte. Heppie heeft een onveilige basis en heeft de neiging om die zelf op te lossen. Hij heeft een groot zelfoplossend vermogen, maar verliest daardoor wel het contact met ons, gaat uit relatie, raakt geïsoleerd en krijgt dan zijn oude klachten. Conclusie was dat Heppie het eigenlijk altijd nodig heeft om te ervaren dat wij er voor hem zijn, door hem te knuffelen, bepaalde oefeningen te doen. Maar bv. ook door hem niet onbegrensd los te laten lopen, maar met een riem van 5 meter. Zo houdt hij altijd het gevoel dat hij verbonden is met ons. We gingen dit oefenen in een prachtig bos in de Ardenne en het was heel zichtbaar dat Heppie hier erg van genoot. En wij met hem. Het mooie was eigenlijk dat ik mezelf in dat beeld dat de hondentrainer gaf over Heppie gaf, herkende. Ook ik heb een onveilige basis en zal altijd aan mezelf moeten werken, aandacht aan mezelf moeten besteden om voor mezelf een veilige basis te scheppen. Door te mediteren, door met mijn aandacht naar binnen te gaan en daar te vragen om antwoorden op vragen of gevoelens die ik heb. Zo spiegelt Heppie mij en mijn eigen basis van waaruit ik als mens groei.

Hoe mijn dochter Moon mij hielp om mijn eigen schooltijd anders te bekijken. Daarna kwam er een periode dat onze dochter Moon vastliep op school. Dat speelt al een paar jaar, waarbij we haar steeds stiller, meer teruggetrokken, ja, depressiever zagen worden. Er was steeds minder ruimte voor haar creativiteit, heel pijnlijk eigenlijk. Op een avond had ze een soort van comming-out, waarbij ze in tranen vertelde dat ze anders was, anders wilde leren dan op school, dat haar hersenen stil stonden etc. Ze had geen burn-out, maar een bore-out. Vanaf dat moment zijn wij als ouders met haar op zoek gegaan naar de meest passende leeromgeving, bezochten enkele scholen, Roermond, Turnhout, Goirle, Veldhoven. Wat mij het meeste raakte, was dat Moon voor mij een spiegel vormde van mijn eigen jeugd en het vastlopen op school. Ik begon op gymnasium, atheneum, havo, ging ongemotiveerd niet meer naar de lessen en moest na 4x te zijn blijven zitten van school af. Onbewust heb ik altijd gedacht dat ik had gefaald, mislukt was. Maar door de situatie met Moon kon ik nu zien dat het niet kwam omdat ik faalde, maar dat ik net als zij anders was. Dat ik niet paste in het schoolsysteem en een andere leeromgeving, een andere leerweg nodig had dan die deze school in Terneuzen mij niet kon bieden. Ik kon door Moon met breder en liefdevoller zicht naar mezelf kijken, vanuit eigenwaarde i.p.v. minderwaarde. Bovendien is het heel mooi om mijn dochter op haar weg te kunnen ondersteunen, haar te kunnen geven wat mijn ouders niet mij niet konden geven. Ik weet nog goed dat mijn vader aan de achtertafel zat met twee laarzen in zijn handen en na mij 6 jaar te hebben laten ploeteren, boos zei dat ik nu dan maar moest gaan werken.

Het is aspect van het groeien als mens dat ik nu van binnenuit met andere ogen naar mezelf en mijn verleden kan kijken, vanuit liefde voor mezelf eigenlijk, dat langzaam in mezelf wordt opgebouwd. Een nieuwe ik, een nieuwe mens, die in ieder van ons in potentie aanwezig is. Zoals de vlinder in een rups verborgen zit.

Hold your horses! Met het warmer worden van het weer werden mijn hormonen geactiveerd, mijn libido. Wat er gebeurde is dat ik in een oude groef, een oud patroon terecht kwam zoals ik vroeger met mijn seksueel verlangen omging, namelijk op een afgescheiden, geïsoleerde manier. In mijn hoofd, in mijn fantasie. En dan vanuit dat onbegrensde beeld kijk ik naar de werkelijkheid en wil dat een vrouw aan dat specifieke beeld voldoet. Ik maak dan een plaatje van hoe het seksueel contact met de ander moet gaan en benader op die manier ook mijn partner. Haar reactie is dan altijd dat ze dicht gaat, zich juist terug trekt. Logisch natuurlijk want ik maak geen contact met haar, maar alleen met het beeld in mijn hoofd. Wat nu nieuw was dat ik hier met nieuwe ogen naar kon kijken. Het was net of ik in deze oude groef werd gebracht om er met breder, liefdevoller zicht naar te kunnen kijken. Ik kon nu zien waar deze groef was ontstaan, nl. in mijn jeugd, waar ik me onbewust heel eenzaam en afgescheiden voelde en vluchtte in mijn fantasie om dat gevoel maar niet te hoeven voelen. Een logische, maar beperkte oplossing van mijn oude systeem.

Nu, meer dan 30 jaar later, kon ik die eenzaamheid wel voelen! En ik kon nu ook de waarde zien van de lange liefdesrelatie van bijna 20 jaar met Gebi waarbij de liefde er voor gezorgd heeft dat dat onbegrensde libido een vorm gevonden heeft in de specifieke vorm die Gebi en ik opgebouwd hebben. Die altijd zijn grens heeft, omdat wij beiden mensen zijn met onze eigen geschiedenis, ook op dit vlak. En die vorm van Gebi en mij is aantrekkelijk, die werkt, omdat die van ons is! Ik had nu een alternatief voor die oude groef en voelde heel duidelijk dat dat oude spoor doodliep. Ik kon dit vanuit mijn nieuwe ik voelen en beslissen. Mijn nieuwe ik vanuit eigenwaarde en liefde voor mezelf. Ik kon de oude groef loslaten en kiezen voor de vorm die ik in mijn relatie met Gebi heb opgebouwd. Ik kon dit ook allemaal met haar bespreken in alle openheid en zo was het voor beiden ook weer een nieuwe keuze.

Ik vind het zo mooi en ontroerend hoe dit alles van binnenuit wordt geregisseerd. Ik word van binnenuit met een hele liefdevolle hand gevormd tot de mens die in mij zit. Die ik al ben, maar zich steeds meer manifesteert. Vanuit overgave en niet vanuit controle!

Het herkennen van wat wij als slecht bestempelen is voldoende. Wat me ook ontroerde was een prachtige droom die ik had deze week als een boodschap van ondersteuning in mijn groeiproces van binnenuit.

Er is een soort parfum, dat als je dat inademt, je slechte kant versterkt wordt en je de neiging hebt een misdaad te plegen. We zitten op een grote boot met 2 slechteriken. Een van hen ademt het parfum in. Ik waarschuw de rest van de passagiers om de twee te gaan zoeken. Ik ontdek ze, ze komen langs, vermomd, maar ik herken ze. Er zijn een aantal mensen die al door hun zijn beïnvloed, maar de meeste mensen geloven me; dit zijn slechteriken. Alleen ze worden gewoon weer losgelaten op de boot waar niemand af kan. Ik protesteer en probeer duidelijk te maken dat ze van de boot af moeten of moeten worden opgesloten. Alleen herkenning is niet genoeg…

Ik vertelde deze week de droom aan mijn begeleidster en kreeg tijdens het vertellen plots door de prachtige betekenis die hierin zit. We kregen het namelijk over de bus van Gurdjeff die dit als beeld gebruikte voor onze situatie als mens die in slaap is, in slaap van de nieuwe mens die als een vlinder in ons verborgen zit.
In de bus zitten allerlei passagiers als delen van onze persoonlijkheid die de plaats van de chauffeur willen overnemen, je zou dat ons ego kunnen noemen. Steeds zit er weer een andere passagier op de plek van de chauffeur, zoals mijn libido dus die de sterke neiging heeft om het van me over te nemen. Seksualiteit is een zeer krachtige energie! Gelukkig werd mijn chauffeur wakker en had door dat dit een doodlopende weg is.

De droom over de boot was hetzelfde beeld van mij als mens met verschillende delen. Het parfum, zei mijn begeleidster,  is vluchtig en staat voor de valse overtuigingen die ik over mezelf heb en door mijn beperkte bewustzijn ben gaan geloven. Zo dacht ik onbewust dat mijn seksualiteit slecht was. Minderwaardig. In het gesprek over deze droom met mijn begeleidster werd me plots duidelijk dat herkenning, ontmaskering voldoende is. Als ik mijn verdwaalde ik herken, ik dus weer de plek aan het stuur oppak, gaat de passagier vanzelf op zijn plaats terug zitten. Hij hoeft niet de bus of boot af. Dat laatste is mijn reactie vanuit angst en houdt daarmee de dualiteit van goed en slecht in stand. Maar het slechte is herkend en ontmaskerd. Ik hoef niet bang te zijn. Dat vond ik zo liefdevol! Vooral omdat dit een boodschap was van binnenuit op mijn persoonlijke weg van menselijke groei.

Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com