latifa

de bloem en de goede koning

img_0259

Vorige week deed ik op maandagochtend met een groepje mensen de latifa-meditatie en bij de plek van het hart, van de kwaliteit liefde,  visualiseerde ik een plant, die zover is uitgegroeid dat er de eerste bloemen in verschijnen. Ik stond in mezelf stil bij die bloem en plots voelde ik dat ik die bloem was. Ik voelde dat wat ik in mijn leven doe en vorm geef met de individuele begeleidingen die ik doe, de dagbesteding, Pluk&Plenty, dat dat mijn bloem is. Dat was bijzonder, want meestal heb ik het idee, de overtuiging dat dit niet genoeg is. Dat ik meer in de wereld moet zetten om iets te kunnen betekenen. Dan vergelijk ik me met anderen, die in mijn ogen meer presteren dan ik. Ik voel me minderwaardig. Nu was het anders. Ik voelde me deze plant met takken en bladeren en bloemen die verschijnen, gewoon vanuit de dingen die ik doe. Het kwam misschien ook door de open dag bij Pluk&Plenty, eind september, waar ik zelf erg van heb genoten. Het was gezellig druk met veel ruimte voor ontmoeting. En ik dacht: dit is echt een plek voor ontmoeting. Wat ik hier doe is voorwaarde scheppen voor ontmoeting en ik zag de waarde hiervan. Dat was dus die bloem. Mijn bloem. Een paar jaar geleden deed ik een consult bij iemand, die mijn hand kon lezen. Deze vrouw kreeg het beeld van mij als een grote boom, waar mensen in de schaduw zitten en elkaar ontmoeten. En nu kon ik dat tijdens deze latifa-meditatie ervaren.

Dat geeft een boel ontspanning, moet ik zeggen. Dat ik met wat ik doe genoeg ben, een bloem ben. Niet nog meer hoef te presteren, neer zetten, omdat de buitenwereld me dan pas ziet, van me houdt. Nee, dit gevoel staat los van de buitenwereld. Onafhankelijk. Het was een gevoel van binnenuit, van waarde, van een bloem die in mij groeit. Dan wordt het weer duidelijk dat pas als ik mezelf die waarde geef, het dan ook van de buitenwereld komt. En niet andersom. De liefde van buiten begint bij de liefde voor mezelf.

Een week later was ik bij de musical van Lion King waar mijn dochter aan mee deed. Er zit veel inhoud in het welbekende verhaal. Tijdens het kijken werd ik geraakt door de situatie waarin Scar de koning is, maar vanuit oneigenlijke macht en er een puinhoop van maakt. Een koning die op oneigenlijke gronden, met leugens en valsspelen op zijn positie zit. Het is wachten op de ware koning, Simba, die recht heeft op deze plek, maar nog moet gaan staan voor zijn waarde, voor zijn positie, zijn ware identiteit. Heel het verhaal werd plots voor mij een metafoor van enerzijds mijn innerlijke situatie, waarin het ego op de verkeerde plek zit, zich de plek van de koning heeft toegeëigend. Maar tegelijkertijd was het ook het beeld van de wereld waarin we leven, die uit balans is en waar we wachten op een leider die ons vanuit het hart, vanuit menselijkheid dient. Het is nu zaak dat de goede koning zijn plek, zijn erfgerechtigde plek gaat innemen. Een koning die niet alleen maar bezig is met zichzelf, zijn macht, maar verbinding heeft met de essentie als bron van liefde en wijsheid. Die zijn macht niet misbruikt, maar slechts inzet als dit nodig is om zijn volk te beschermen.

Zo binnen, zo buiten. De wereld in Nederland houdt zich bezig met twee belangrijke verkiezingen, die in de Verenigde Staten volgende maand en die in Nederland in maart van volgend jaar. We zoeken een goede leider. Is dat Trump? Hillary Clinton? Rutte, Samson, Pechtold, Buma? De goede koning begint voor mij niet bij een leider buiten ons, de goede koning begint in onszelf. We hebben het beeld van onszelf dat we vrij zijn. We leven in een vrije democratie, zeggen we dan, die vrij is om een leider te kiezen die het volk wil, die wij willen. Maar wat is onze uiterlijke vrijheid waard als we van binnen niet vrij zijn?

Als ik naar mezelf kijk, weet ik hoe moeilijk het is om die plek in mezelf, die toekomt aan de rechtmatige eigenaar, de goede koning, vrij te houden. Zo snel laat ik me bezetten door aspecten van de wereld buiten mezelf. Betrap ik mezelf dat ik tijdens een autorit weer luister naar het nieuws van Radio 1 en mijn geest er door laat bezetten. Dat ik weer achter een warme chocolademelk met slagroom zit. Dat ik me weer teveel laat afleiden door een mooie vrouw die daar over straat loopt. Dat ik me weer teveel identificeer met mijn rol om een ander te helpen. Met alles wat moet. Dan ben ik niet aanwezig. Ik ben verdoofd. Bezet. Gehypnotiseerd. Ik moet denken aan het verhaal van Jezus, die zegt tegen Petrus dat hij hem drie keer achter elkaar zou verraden. Petrus geloofde hem niet, maar het gebeurde zoals Jezus had voorspeld. Petrus zei drie keer achter elkaar ‘nee’ op de vraag of hij deze Jezus kende. Dat verhaal gaat natuurlijk over de Jezus, de goede koning, in Petrus zelf, waar hij op dat moment geen contact mee had, die hij als het ware verloochende.

Ik neem het waar, maar voel hoe moeilijk het is om me te verzetten tegen deze oneigenlijke bezetting van de plek die eigenlijk de goede koning toekomt. Mijn essentie, mijn geestelijk deel, God als je wilt. Ja zeggen tegen deze goede koning begint dus eigenlijk met heel vaak ‘nee’ zeggen tegen de verleidingen van buiten. Dat is de kern van innerlijk werk wat mij betreft, het leren ‘nee’ te zeggen tegen de zuigkracht van de buitenwereld en al zijn verleidingen om op een oneigenlijke manier die plek in te nemen van de essentie. Door steeds weer ‘nee’ te zeggen, bouw je een basis, een ik op in jezelf. Deze ik, dat nieuwe centrum, is dan weer een basis voor het toelaten van de goede koning, om het zo maar even te noemen.

Het helpt me dan wel om me een paar keer per dag af te sluiten voor de wereld om me heen en te mediteren. Met mijn aandacht naar binnen te gaan en contact te zoeken met mijn essentie. Soms voel ik me dan vervuld worden van binnenuit. Even neemt de goede koning zijn gerechtigde plek in, de plek die hem toekomt. De aantrekkingskracht van de wereld is dan gelijk een stuk minder. Ik voel vrede in mezelf, vrede met wie ik ben, vrede met mijn omstandigheden. Maar daarmee ben ik er nog niet. Mensen hebben soms de meest prachtige en bijzondere bewustzijnservaringen en denken dan vaak dat ze er zijn. Maar in feite begint het werk dan pas. De kunst is namelijk dat zo’n eenheidservaring deel wordt van jezelf, dat zo’n ervaring jouw nieuwe ik wordt, vlees en bloed wordt. Dat leer je niet met een cursusje hier en een workshopje daar. Dat is een lang proces van integratie, waarbij je vooral delen van jezelf tegenkomt, die pijn doen en moeilijk zijn om onder ogen te zien. Mijn overtuiging is dat ik in dit werk niet alleen sta. Ik kreeg pas het beeld van golven van negativiteit, van al dat slechte nieuws in de media, die ons soms overspoelen. Maar onder die golven wordt de wereld in evenwicht gehouden door het onzichtbare werk van vele mensen die ruimte scheppen voor de goede koning die komt, die van hun essentie een nieuwe basis proberen te maken.

de innerlijke reis van de latifa

IMG_6758
Iedere maandagochtend op mijn werkadres in Tilburg en woensdagochtend om de twee weken bij Pleiade, geef ik een latifa-meditatie. Het is een oefening uit de soefi-traditie, die helpt om contact te maken met de essentiële kwaliteiten die in ieder mens aanwezig zijn. Daarnaast heb ik voor de meer beelddenkers onder ons een visualisatie ontwikkeld van een denkbeeldige plant, die groeit vanaf het zaadje in de grond tot zijn meest volmaakte vorm. Als symbool voor onze eigen, menselijke groei. De oefening kan staand gedaan worden, maar meestal doe ik hem zittend op een stoel. De rug recht, het liefst los van de leuning, recht op het bekken zodat de zitbotjes voelbaar zijn op de stoel waarop gezeten wordt.

Eerst heet je jezelf welkom op de plek waar je de oefening doet, voel je lichaam, plekken van spanning, plekken van ontspanning, je beide voeten op de grond, je contact met de aarde die ons draagt. Daarna ben je je bewust van je ademhaling, volg je met je aandacht het ritme van je adem. In en uit, alsof je wordt geademd. Dan herinner je je jouw naam, de klank van jouw naam, de naam waarmee je wordt geroepen, je jezelf herkent; dit ben ik, dit is mijn naam.
Je pakt dan met je linkerhand je rechterhand of pols en neemt deze hand mee naar je linkerzij. Dit is de eerste plek van deze oefening met de kwaliteit AANVAARDING. Wat je doet is je plaatst jezelf met jouw naam in het middelpunt van jouw leven op dit moment. Alles wat er in je leven gebeurt, jouw omstandigheden. En je kijkt daarnaar vanuit deze kwaliteit aanvaarding. Je maakt in feite alles vrij van jouw oordeel van goed of slecht. Alles wat hier aanwezig is, is immers nodig voor je verdere groei. Dit is het moment dat je het zaadje van je denkbeeldige plant in de grond stopt, een paar centimeter onder de grond, in het donker, met alle potentie die het als een blauwdruk in zich heeft om een grote, prachtige plant te worden.
Dan adem je een keer diep in en op je uitademing neem je je handen mee over je buik naar je rechterzij. Dit is de plek met de essentiële kwaliteit VERLANGEN. Kijk of je contact kunt maken met je verlangen op dit moment, op dit moment van de week, op dit moment van het jaar. Wat is je wens, misschien wel je liefste wens. Wat heb je nodig? Durf je hier contact mee te maken, ook al doet het pijn, omdat je ook kan voelen wat je hebt gemist, de pijn van het gemis, niet gezien zijn etc. In het beeld van de plant, is dit het moment dat je zaadje onder de grond begint te groeien, tegen de zwaartekracht in, naar het licht met alle levenskracht die het in zich heeft. Verlangen is het begin van iedere groei.
Je ademt dan weer diep in en op je uitademing neem je je handen mee schuin omhoog, over je buik, je middenrif naar je linkerlong, je linker borst. Dit is de plek van HOOP. Hier kun je je de vraag stellen; wat geeft mij hoop? Wat geeft mijn verlangen richting? Welke kansen en mogelijkheden komen op mijn pad? Welke ideeën komen in me op? Welke mensen ontmoet ik, die mij inspireren? Dit is de plek van hoop, maar ook van wanhoop. Als ik het even niet meer zie zitten, vast zit in mezelf, mijn innerlijke blokkade tegenkom. Durf ik me dan kwetsbaar te maken, uit mijn isolement te komen en om hulp te vragen? Te bidden misschien; ik kan het niet alleen. Ik hoef het niet alleen te doen.Hier komt mijn denkbeeldige plant boven de grond. Het jonge, frisse groen van de lente. Kwetsbaar en krachtig tegelijk.
Dan adem je deze kwaliteit hoop diep in en op je uitademing neem je je handen mee over je borst naar je rechter long, je rechterborst. Dit is de plek van VERTROUWEN. Hier ga je staan voor wie je bent. Trouw aan jezelf. Trouw aan jouw eigenheid. Je durft af te wijken van wat anderen van je verwachten, af te wijken van het collectief, een individu te zijn, een eenling. Hier ben je ook trouw aan jouw talent en de manier waarop je jouw kwaliteiten in de wereld zet. Je neemt daar verantwoordelijkheid voor. Je geeft daar vorm aan, zoals jouw plant vorm krijgt.Hier krijgt jouw plant takken en bladeren boven de grond, wortels die diep de aarde in gaan. De plant krijgt stevigheid. Vertrouwen geeft stevigheid.
Je ademt je vertrouwen diep in en op je uitademing neem je je handen mee omhoog naar je keelgebied. Hier laat je je handen liggen op deze plek van OVERGAVE. Je laat los wat je niet meer nodig hebt, wat je heeft gediend, maar wat nu in de weg zit. Gewoontes, patronen, spullen wellicht. Van mensen die niet meer passen, neem je afscheid. Je schept ruimte voor iets nieuws. Je zet een stap in het onbekende en ook al ben je bang, je neemt je angst mee, je geeft je over. Je laat je leiden. Je denkbeeldige plant is nu stevig genoeg om een storm te weerstaan. Hij buigt mee met de wind, de regen, maar breekt niet. En als het in jouw leven stormt, chaotisch is, dan ga je met je aandacht naar binnen en zoekt je ankerpunt, je rustpunt, daar waar het stil is, veilig. Je antwoord krijgt.
Dan adem je ook jouw overgave diep in en laat je handen een stukje zakken tot het midden van je borst. De plek van je hart. Dit is de plek met de kwaliteit LIEFDE. Kijk maar eens of je contact kunt maken met jouw liefde, de liefde die er voor je is, onvoorwaardelijk. Voor wie jij bent. Hier word je lief gehad. Dit is je kern, je bron, de zon die jouw licht, warmte en leven geeft. Dit is ook de plek waarin we verbonden zijn met elkaar, met onze omgeving, met de aarde, met het heelal. Alles is een en wij zijn daar deel van. Hier krijgt je plant de eerste bloemen met de meest prachtige kleuren en vormen. Sommige gaan al open, sommigen zijn nog dicht, in de knop.
Dan adem je deze liefde diep in en laat je je handen nog een stukje zakken naar de laatste plek van deze oefening, op je navel met de kwaliteit IK WIL. Hier valt even alles op zijn plek, voel je je compleet. Jouw leven heeft zin en betekenis. Net zoals jouw plant die is uitgegroeid in zijn meest volmaakt vorm. Alle bloemen zijn open en trekken allerlei insecten aan, bijtjes, vlinders etc. De plant staat te stralen in het licht, het is alsof hij licht geeft van binnenuit.
Dan adem je ook jouw wil diep in en laat je je handen zakken in je schoot of op je benen en sluit je voor jezelf deze oefening af.

Op maandag doe ik nog een visualisatie van de week die voor ons ligt. Je maakt dan een beeld van je komende week, wat daarin plaats vindt, wat je zou willen doen. De vraag is welk beeld, welk gevoel, welk verlangen past bij deze week. Dat adem je dan diep in en weer uit, zodat deze kwaliteit als een rode draad door je week loopt en jezelf herinnert in alle drukte en dagelijkse beslommeringen, waarin we onszelf zo vaak kunnen verliezen.

Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com