groei

sex en de reis van het liefdeselement

Ooit heeft het beeld zich in mijn hoofd vastgezet dat sex los van de liefde verkrijgbaar is. Ik zie een mooie vrouw en ik wil daar dan sex mee. In mijn hoofd, in mijn verbeelding. Ik heb haar niet of nauwelijks gesproken, nooit echt ontmoet. Laat staan dat er sprake is van liefde. Maar toch, ergens in mijn hoofd, is er een overtuiging dat mijn sexueel verlangen een ingang is naar het contact met deze vrouw.

In mijn relatie met Gebi, vorige week waren we 18 jaar getrouwd, merk ik in toenemende mate dat mijn sexualiteit gedragen wordt door de liefdesband met haar. Het voelt alsof mijn sexualiteit gedragen wordt door de liefde, die gedurende onze relatie is opgebouwd. Dat betekent niet dat de neiging om mijn sexualiteit los van de liefde te beleven weg is. Die neiging is nog steeds aanwezig in mijn systeem. Maar ik merk ook steeds weer dat als ik daaraan toegeef, dat die weg een doodlopend pad is. Me niets oplevert. Sex zonder liefde is een oplaaiend vuur, dat makkelijk de regie kan overnemen, dat me graag doet denken dat het mij iets brengt. Voor mij is het dus heel belangrijk dat mijn sexualiteit een plek krijgt binnen de liefdesrelatie met iemand anders, in dit geval met Gebi. Het is bijzonder te ervaren dat dit de afgelopen jaren zo is gegroeid.

Ik weet nog goed dat ik verliefd was op D. Zij was mijn grote liefde van de middelbare school. Zelfs had ik een paar dagen verkering met haar, dat had namelijk een vriend van mij aan haar gevraagd. Omdat hij wist dat ik verliefd op haar was. Ze had ja gezegd, maar voordat ik haar eigenlijk zelf had kunnen spreken of ontmoeten, had ze al weer verkering met een andere jongen. Ik werd wel bevriend met haar, heel goed bevriend, maar nooit als haar vriend. Mijn verliefdheid bleef, wat ik toen zelfs liefde noemde. Ik.wilde.haar.hebben. Nu kan ik zeggen dat zij het gat in mij vulde, dat ik toen niet kon voelen, me niet bewust was. Het gat van mijn bottleneck uit het gezin waar ik toen nog deel van uitmaakte. Als een vis in het water, die niet weet wat water is. Het grappige is dat ik nu weer contact met D. heb op Facebook, wat heel leuk is en me verbindt met de Tom die ik toen was. Alsof hij er nu nog steeds is.

Onbewust heb ik het beeld in mij dat een vrouw mij de liefde moet geven die ik heb gemist. Dat een vrouw mijn gat moet vullen, het gat van mijn leegte, mijn bottleneck. En wederzijds, ik vul met mijn liefde het gat van die ander. Heel symbiotisch en ongezond afhankelijk.

Ruim 10 jaar later kwam M. in mijn leven en voor het eerst in mijn leven voelde ik alsof de liefde van mijn hart ontwaakte. Een lange tijd had ik met haar een relatie, maar het was geen gezonde relatie. Te zeer bepaald door wederzijdse patronen, die ons allebei zwak maakten in plaats van sterk. Het kon niet anders dan dat deze relatie spaak liep. Het was verschrikkelijk toen het klaar was, ik voelde de pijn van het gat in mij dat bloot kwam te liggen. Zij was voor mij de ware, maar dit zinnetje kwam direct in mij op toen de relatie uit was; ik ben zelf de ware. Voor de (onvoorwaardelijke) liefde in mezelf, ben ik de ware. Dat was een nieuwe, waardevolle basis, die ik meenam naar mijn relatie met Gebi, die ik niet veel later leerde kennen.

Door het proces dat Gebi en ik beiden gaan, onafhankelijk van elkaar, dat we vanuit een eigen basis groeien, dat verdiept de liefde naar elkaar. En wat de laatste tijd nieuw is in mijn ervaring van liefde is dat mijn liefde juist wordt geraakt door de crack, de breuk, de bottleneck van die ander. De scheefgroei, de onvolmaaktheid. In plaats van dat ik me tekort voel gedaan, roept het, tot mijn eigen verbazing soms, mijn liefde op. En zo is dat eigenlijk ook naar mezelf. Misschien dat wel eerst. De crack in mezelf roept van binnen ook die liefde op. Compassie, mededogen. En ik merk dat deze ervaring me gelukkig maakt. De ervaring dat ik in staat ben om lief te hebben op een zuivere manier. Dat ik in staat ben tot compassie. Als een neutrale wetmatigheid.

Zoals wel vaker, kreeg ik vorige week in de auto van Eindhoven naar Tilburg een inzicht, een beeld. Ik kreeg het beeld dat zich in mijn leven, in het leven van ieder mens, een element van liefde heeft geplaatst. Misschien is dat wel wat mensen de ziel noemen. Door zich in een mensenleven te plaatsen is dit element van liefde, dat uit een andere wereld, uit een andere aandachtslaag komt, onderhevig aan de wetmatigheid, de werkelijkheid op deze aarde, de dualiteit. Het is een soort van avontuur, een zoektocht, een reis, waarbij dit element van liefde na vele omzwervingen, zichzelf weer vindt. Ik heb het gevoel dat ik dit nu kan ervaren. Dat dit element van liefde zichzelf weer vindt, zichzelf weer herinnert. Dus door in mezelf mijn crack, mijn breuk, mijn bottleneck toe te laten, te durven voelen, roept dit deze liefde op en herinnert zichzelf weer. Juist door de shit hier op aarde, die we vanuit onze onwetendheid veroordelen, aanklagen, vindt dit liefdeselement zich weer terug. Wat daar trouwens ook bij hoort is het loslaten van de illusie. De illusie, de leugen vanuit mijn oude overlevingssysteem waardoor ik mijn breuk, mijn bottleneck niet toelaat, omdat ik niet om kan gaan met die pijn. En niet anders kan dan dit te compenseren door een illusie te scheppen van hoe bv. mijn ouders zijn, hoe de werkelijkheid is, het mooier maakt dan hoe het is. Maar het toelaten van de rauwe werkelijkheid en de pijn die daarbij hoort, dat roept die liefde op, van binnenuit. Mededogen. En daar vindt dat liefdeselement zich weer terug. Dat zou je dus thuiskomen kunnen noemen. Het liefdeselement in mij komt weer thuis bij zichzelf. O, daar is het hier om te doen. Dat is de reden van mijn leven, dat is de reden van mijn leven hier op aarde.

Het doet me denken aan de boeken van Neale Donald Walsch over de kleine ziel (en de zon, en de aarde). De kleine ziel heeft in de hemel een gesprekje met God. Het zieltje wil weten en ervaren wie hij is. Specifiek, het zieltje wil ervaren om vergevingsgezind te zijn. Dat kan niet in de hemel, omdat daar alles perfect is. God heeft een oplossing door het zieltje naar de aarde te zenden en daar op zijn pad te komen als ‘slechterik’. Waarom zou je dat voor mij doen, vraagt het zieltje. Het antwoord van God is; omdat ik van je houd. Er is wel een voorwaarde die God stelt voor het laten ervaren van het zieltje zijn vergevingsgezindheid. Hij moet herinneren dat die ‘slechterik’ God is, die op zijn pad komt om dit te ervaren. Goed, zei God, want zie je, ik zal zo erg moeten doen alsof, dat ik mezelf zal vergeten. En als jij je dan niet meer herinnert hoe ik werkelijk ben, dan kom ik daar een hele tijd lang niet meer achter. Als ik vergeet wie ik werkelijk ben, vergeet jij misschien zelfs wie jij bent. Dan zijn we allebei verloren. En dan hebben we weer een andere ziel nodig om te laten ontdekken wie we zijn.

Zo zou je misschien kunnen zeggen dat ieder menselijk leven een inwijdingsproces is van het liefdeselement op aarde. En zichzelf uiteindelijk herinnert. Het liefdeselement dat zich herinnert is mijn licht, het licht dat in mij oplicht, mij vervult. Zou dat een nieuwe basis kunnen zijn, die mij gaat leiden?

 

eert uw vader en moeder

Een van de 10 geboden in het Oude Testament van de Bijbel zegt Eert uw vader en moeder. Afgelopen week was ik jarig. Als je jarig bent vier je de dag dat je bent geboren. Dat is in principe een heugelijk feit. Voor mij echter is mijn verjaardag ieder jaar weer een ingewikkeld moment. Ongeveer 2 weken van tevoren komt er een soort zwaarte over me. De zwaarte van mijn bottleneck. Van het tekort van de onvolmaakte omgeving waarin ik terecht kwam. En dat is onherroepelijk verbonden met mijn ouders. Eert uw vader en moeder.

In dezelfde week van mijn verjaardag had ik een thema-middag met een aantal mensen die bij mij dagbesteding of vrijwilligerswerk doen. Het thema was het vorige artikel van mijn site De kracht van innerlijk werk. Individualiteit versus collectiviteit. We zaten nu midden in de tuin van Pluk&Plenty, met de natuur om ons heen. De natuur groeit, planten groeien. Wij als mens groeien ook. De vraag is hoe wij als mens groeien. Dat schreef ik in het vorige artikel op deze site met het beeld van de twee-traps raket. Kort samengevat. Eerst groei je binnen de omgeving van het collectief, inclusief je eigen gezin. Maar de groei binnen dit collectief is begrensd. Voor sommigen is dit voldoende. Voor anderen knaagt er iets aan dit kader, aan dit begrensde kader. Er moet meer zijn dan dit. Er sluimert een vermoeden. Deze mensen gaan zoeken, soms geactiveerd door een crisis, het verlies van een dierbare, ziek worden, een burn-out. Wie klopt, wordt open gedaan. Er komt een antwoord vanuit een andere werkelijkheid dan die van het collectieve kader. Licht schijnt door de crack naar binnen. Een ruimere werkelijkheid wordt in een moment zichtbaar. De individuele groei gaat verder vanuit een nieuw bewustzijn, dat ruimer is dan het bewustzijn binnen het collectieve kader.

Het was een wonderlijke middag in de tuin van Pluk&Plenty met een wonderlijke ontmoeting, want in alle openheid ontspon zich een gesprek, dat zin voor zin door iedere deelnemer/ster werd uitgesproken. Er ontstond als het ware een gezamenlijk inzicht van de werkelijkheid.

Luister maar eens vanuit een innerlijk oor naar de volgende zinnen;

Het ongekende dat zich door jou laat kennen.

Door het tegendeel ontwikkelt zich iets, door het tekort, de tegenkracht ontwikkelt zich iets.

Het collectief, het systeem is nodig voor het individu om geboren te worden, zoals een kuiken uit het ei.

Jij tikt vanuit de binnenkant van het ei om de schil te doen breken, aan de andere kant van het ei wordt jij ook gezocht.

Als je het niet kent, kun je er niet over nadenken. Maar dat betekent nog niet dat het er niet is.

Er sluimert iets, bij iedereen, totdat er een bepaalde hoeveelheid is, dan pas gaat het branden.

Dat wat op je pad komt, alleen daar kun je iets mee. Is het groter, dan voel je machteloosheid. Dat mag je dan loslaten.

Ik word in mijn hart geraakt door het lijden van mensen, maar ik kan niets doen (om dit lijden te voorkomen of op te lossen). Ik kan alleen luisteren naar waar dit hart voor mensen mij brengt.

Mooi om te ervaren hoe je dus samen met een aantal mensen, die zoekende zijn, die open staan, kennis kunt opbouwen. Alsof je samen een kerk opbouwt. Het gezamenlijke inzicht ontstond dat er in ieder een mogelijkheid aanwezig is van een nieuw bewustzijn. Alsof je als individu zwanger kunt zijn van een nieuw bewustzijn, dat in het individu geboren wordt. Alsof dit het belangrijkste doel is van ons mensen hier op aarde, om door ons heen een nieuw bewustzijn geboren te laten worden. Alsof de aarde zwanger is van een nieuw bewustzijn. Als dit gaande is, dan geeft dit een heel andere blik op alle problemen die er zijn, op de onvolmaaktheid. Want deze onvolmaaktheid namelijk is onderdeel van dit doel, van dit doel om een groter bewustzijn geboren te laten worden. Deze onvolmaaktheid wordt gebruikt, is aanwezig als een soort compost. Dan is alles een. Het grootste probleem is niet de onvolmaaktheid, maar dat ik me tegen deze werkelijkheid verzet, dat ik in opstand kom tegen deze onvolmaaktheid. Dat ik in mijn afgescheidenheid, de arrogantie van mijn ego eigenlijk, het beter weet dan hoe het in feite is en ik slachtoffer ben van de wereld, deze wil redden of aanklaag. De reddersdriehoek. Denk er maar eens over na hoeveel tijd en energie we hier met z’n allen insteken. Sterker nog; hoe zeer we daar onze collectieve identiteit aan ontlenen. Eigenlijk aan het niet toelaten van hoe de onvolmaaktheid in mijn specifieke geval voelt! Dat is voor ieder mens weer anders.

Een paar dagen na deze bijzondere ontmoeting zat ik in de auto en begreep ik plots een van die 10 geboden Eert uw vader en moeder. Het betekent dat je alles dat je hebt meegekregen van je ouders, inclusief alle onvolkomenheden, heel de onvolmaaktheid van de bodem waarin je bent geboren, eert. Eert uw vader en moeder betekent dus eert deze bodem. Dit is niet makkelijk, dit vraagt veel innerlijk werk van het omzetten van ieder trauma, iedere pijn, iedere overlevingsstrategie en dat kost tijd. Dit alles is een innerlijke tuin. De grond om het nieuwe bewustzijn geboren te laten worden. Alles is nodig en wordt hiervoor gebruikt. Deze onvolmaaktheid die ik maar al te vaak als een bottleneck ervaar. Deze nauwe doorgang is als een geboortekanaal voor het nieuwe bewustzijn om geboren te worden. Zonder ei en zonder schil van het ei, geen kip. Zonder pijn geen geboorte. Ook al proberen wij als moderne mensen dit te vermijden door de keizersnede als standaard te beschouwen. Dat is precies de onwetendheid van de mens die denkt dat in die lijn de (wetenschappelijke) vooruitgang ligt, door het lijden van de onvolmaaktheid op te lossen. Aanvaarding is het begin van de tweede groei van het individu buiten de kaders van het collectief. Aanvaarding van de onvolmaaktheid als gegeven, maar die wezenlijk wordt getransformeerd als je begrijpt dat deze onvolmaaktheid nodig is om de volmaaktheid van het nieuwe bewustzijn geboren te laten worden.

 

het leven is als surfen op zee


Pas kreeg ik het beeld van dat het leven als mens hier op aarde te vergelijken is met het surfen op zee. Soms is het water stil en vlak, soms wild en vol golven. En als mens surf je over de zee, over de golven in een kwetsbare, maar tegelijk krachtige balans. Op het scherpst van de snede. Het is onvermijdelijk dat je soms valt. Je komt in het water terecht en probeert met al je kracht niet te verdrinken. Je klautert op je surfplank om daarna weer door te surfen op de golven van de zee.

Het is een voor mij passend beeld van hoe ik mijn eigen leven ervaar. Die dynamiek tussen de soms snel wisselende periodes van balans en disbalans is voor mij de enige manier om als mens te groeien. Toch heb ik er telkens weer moeite mee dat het zo gaat, dat ik telkens weer val en kopje onder ga in de zee van het leven. Beter gezegd; mijn ego heeft hier moeite mee. Mijn ego wil controle, wil een vast, statisch beeld van hoe het leven gaat. Vanuit wat ik ken, vanuit wat voor mij bekend is. Zo werkt het echter niet als je groeit vanuit je ervaring. Ik moet iedere keer weer al mijn zekerheden, mijn zogenaamde zekerheden loslaten, daaraan sterven als het ware. Sterven aan de soms stiekeme pogingen van mijn ego om dit statische beeld steeds weer op te bouwen met als belangrijkste doel mijn emotionele pijn te vermijden. Er is geen routine in dit vanuit ervaring groeien, hoe graag ik dat ook zou willen. Een ervaring is namelijk telkens weer nieuw. Zo gaat het bij mij al heel mijn volwassen leven lang. Maar wat er in mij wel langzaam groeit, is het vertrouwen, de herinnering eigenlijk, dat ik niet verdrink, dat ik uit de zee van het leven naar boven kom, weer op de surfplank stap en doorga. Zo groeit mijn ik, mijn zelfbewustzijn en de liefde voor mezelf.

Het lastigste punt in mezelf is daarbij wat ik noem mijn bottleneck. De smalle doorgang van het klem zitten in mijn oude patronen, die ik heb opgebouwd vanuit mijn verleden in het gezin waarin ik ben geboren. Mijn onvolmaakte achtergrond, zoals ik in mijn vorige tekst schreef. Zoals ieder mens geboren is in een onvolmaakt nest. Omdat geen enkele ouder volmaakt, maar menselijk is. En je als kind dus onvermijdelijk tekort komt. De een wellicht wat schrijnender dan de ander. We bouwen een hele constructie, een heel leven om deze plek van tekort heen om dit maar niet te hoeven voelen. Dat gat van dit tekort verdwijnt in ons onderbewuste, maar stuurt ons wel aan. Willen we onszelf en met onszelf daarmee ook de wereld om ons heen werkelijk helen, dan moeten we iets gaan toelaten van deze pijn. Dat brengt ons met onze aandacht naar binnen in plaats van de chronische gerichtheid naar buiten, waar we denken dat de onvoorwaardelijke liefde en het geluk te vinden is. Ik merk dat die gerichtheid naar buiten zo in mijn systeem gebakken zit. De pijn, het onbehagen, de disbalans die ik stukje bij beetje toelaat en kan voelen, dwingt me om met mijn aandacht naar binnen te gaan. Alleen daar is de verlossing, steeds weer op een andere, nieuwe manier. Maar telkens vanuit de onvoorwaardelijke liefde die er van binnenuit voor mij is.

De mooiste ervaring die ik de afgelopen tijd heb gehad, was die bij mijn mannengroep, die ik nu al tien jaar iedere paar maanden ontmoet. Een paar weken terug deelde ik daar mijn gevoel van onveiligheid dat ik had in de zomervakantie en ons verblijf in Denemarken. De mannen voelde veilig genoeg om mijn kwetsbaarheid hierin te delen en voor de eerste keer in mijn leven kwam ik bij een objectieve waarneming en het gevoel dat ik ‘fucking’ last had van mijn verleden. Zo kwam het er ook uit, met een boosheid die precies bij dat gevoel paste. Hiermee maakte ik me in dat moment emotioneel volledig los van mijn oude, diepe patroon van verantwoordelijk voelen, van het als kind onbewust gaan zorgen voor het emotionele gat van mijn ouders. Ik ging in mijn ik staan, los van hun, maar ik zag hun ook weer in wie ze als mens waren. Maakte ze niet mooier, maar ook niet slechter dan ze waren. Het was bijzonder dat deze mannen hier getuige van waren. Omdat ik bij deze mannen een veilige hechting voelde, in tegenstelling tot de onveilige hechting die ik bij mijn ouders heb opgebouwd. De weken daarna was ik behoorlijk van slag door deze intense ervaring. Mijn systeem reageerde heftig door mezelf nog meer in mijn oude patroon van moeten en me verantwoordelijk voelen voor alles en iedereen, te duwen. Het is blijkbaar een zoeken naar een nieuwe balans. Het brengt me meer in het moment, meer bij mezelf en is het schokkend om te zien hoe snel ik me vaak in de buitenwereld verlies. Maar mezelf daarna ook weer vind, zoals de surfer op zee, die valt en weer opstaat.

de innerlijke reis van de latifa

IMG_6758
Iedere maandagochtend op mijn werkadres in Tilburg en woensdagochtend om de twee weken bij Pleiade, geef ik een latifa-meditatie. Het is een oefening uit de soefi-traditie, die helpt om contact te maken met de essentiële kwaliteiten die in ieder mens aanwezig zijn. Daarnaast heb ik voor de meer beelddenkers onder ons een visualisatie ontwikkeld van een denkbeeldige plant, die groeit vanaf het zaadje in de grond tot zijn meest volmaakte vorm. Als symbool voor onze eigen, menselijke groei. De oefening kan staand gedaan worden, maar meestal doe ik hem zittend op een stoel. De rug recht, het liefst los van de leuning, recht op het bekken zodat de zitbotjes voelbaar zijn op de stoel waarop gezeten wordt.

Eerst heet je jezelf welkom op de plek waar je de oefening doet, voel je lichaam, plekken van spanning, plekken van ontspanning, je beide voeten op de grond, je contact met de aarde die ons draagt. Daarna ben je je bewust van je ademhaling, volg je met je aandacht het ritme van je adem. In en uit, alsof je wordt geademd. Dan herinner je je jouw naam, de klank van jouw naam, de naam waarmee je wordt geroepen, je jezelf herkent; dit ben ik, dit is mijn naam.
Je pakt dan met je linkerhand je rechterhand of pols en neemt deze hand mee naar je linkerzij. Dit is de eerste plek van deze oefening met de kwaliteit AANVAARDING. Wat je doet is je plaatst jezelf met jouw naam in het middelpunt van jouw leven op dit moment. Alles wat er in je leven gebeurt, jouw omstandigheden. En je kijkt daarnaar vanuit deze kwaliteit aanvaarding. Je maakt in feite alles vrij van jouw oordeel van goed of slecht. Alles wat hier aanwezig is, is immers nodig voor je verdere groei. Dit is het moment dat je het zaadje van je denkbeeldige plant in de grond stopt, een paar centimeter onder de grond, in het donker, met alle potentie die het als een blauwdruk in zich heeft om een grote, prachtige plant te worden.
Dan adem je een keer diep in en op je uitademing neem je je handen mee over je buik naar je rechterzij. Dit is de plek met de essentiële kwaliteit VERLANGEN. Kijk of je contact kunt maken met je verlangen op dit moment, op dit moment van de week, op dit moment van het jaar. Wat is je wens, misschien wel je liefste wens. Wat heb je nodig? Durf je hier contact mee te maken, ook al doet het pijn, omdat je ook kan voelen wat je hebt gemist, de pijn van het gemis, niet gezien zijn etc. In het beeld van de plant, is dit het moment dat je zaadje onder de grond begint te groeien, tegen de zwaartekracht in, naar het licht met alle levenskracht die het in zich heeft. Verlangen is het begin van iedere groei.
Je ademt dan weer diep in en op je uitademing neem je je handen mee schuin omhoog, over je buik, je middenrif naar je linkerlong, je linker borst. Dit is de plek van HOOP. Hier kun je je de vraag stellen; wat geeft mij hoop? Wat geeft mijn verlangen richting? Welke kansen en mogelijkheden komen op mijn pad? Welke ideeën komen in me op? Welke mensen ontmoet ik, die mij inspireren? Dit is de plek van hoop, maar ook van wanhoop. Als ik het even niet meer zie zitten, vast zit in mezelf, mijn innerlijke blokkade tegenkom. Durf ik me dan kwetsbaar te maken, uit mijn isolement te komen en om hulp te vragen? Te bidden misschien; ik kan het niet alleen. Ik hoef het niet alleen te doen.Hier komt mijn denkbeeldige plant boven de grond. Het jonge, frisse groen van de lente. Kwetsbaar en krachtig tegelijk.
Dan adem je deze kwaliteit hoop diep in en op je uitademing neem je je handen mee over je borst naar je rechter long, je rechterborst. Dit is de plek van VERTROUWEN. Hier ga je staan voor wie je bent. Trouw aan jezelf. Trouw aan jouw eigenheid. Je durft af te wijken van wat anderen van je verwachten, af te wijken van het collectief, een individu te zijn, een eenling. Hier ben je ook trouw aan jouw talent en de manier waarop je jouw kwaliteiten in de wereld zet. Je neemt daar verantwoordelijkheid voor. Je geeft daar vorm aan, zoals jouw plant vorm krijgt.Hier krijgt jouw plant takken en bladeren boven de grond, wortels die diep de aarde in gaan. De plant krijgt stevigheid. Vertrouwen geeft stevigheid.
Je ademt je vertrouwen diep in en op je uitademing neem je je handen mee omhoog naar je keelgebied. Hier laat je je handen liggen op deze plek van OVERGAVE. Je laat los wat je niet meer nodig hebt, wat je heeft gediend, maar wat nu in de weg zit. Gewoontes, patronen, spullen wellicht. Van mensen die niet meer passen, neem je afscheid. Je schept ruimte voor iets nieuws. Je zet een stap in het onbekende en ook al ben je bang, je neemt je angst mee, je geeft je over. Je laat je leiden. Je denkbeeldige plant is nu stevig genoeg om een storm te weerstaan. Hij buigt mee met de wind, de regen, maar breekt niet. En als het in jouw leven stormt, chaotisch is, dan ga je met je aandacht naar binnen en zoekt je ankerpunt, je rustpunt, daar waar het stil is, veilig. Je antwoord krijgt.
Dan adem je ook jouw overgave diep in en laat je handen een stukje zakken tot het midden van je borst. De plek van je hart. Dit is de plek met de kwaliteit LIEFDE. Kijk maar eens of je contact kunt maken met jouw liefde, de liefde die er voor je is, onvoorwaardelijk. Voor wie jij bent. Hier word je lief gehad. Dit is je kern, je bron, de zon die jouw licht, warmte en leven geeft. Dit is ook de plek waarin we verbonden zijn met elkaar, met onze omgeving, met de aarde, met het heelal. Alles is een en wij zijn daar deel van. Hier krijgt je plant de eerste bloemen met de meest prachtige kleuren en vormen. Sommige gaan al open, sommigen zijn nog dicht, in de knop.
Dan adem je deze liefde diep in en laat je je handen nog een stukje zakken naar de laatste plek van deze oefening, op je navel met de kwaliteit IK WIL. Hier valt even alles op zijn plek, voel je je compleet. Jouw leven heeft zin en betekenis. Net zoals jouw plant die is uitgegroeid in zijn meest volmaakt vorm. Alle bloemen zijn open en trekken allerlei insecten aan, bijtjes, vlinders etc. De plant staat te stralen in het licht, het is alsof hij licht geeft van binnenuit.
Dan adem je ook jouw wil diep in en laat je je handen zakken in je schoot of op je benen en sluit je voor jezelf deze oefening af.

Op maandag doe ik nog een visualisatie van de week die voor ons ligt. Je maakt dan een beeld van je komende week, wat daarin plaats vindt, wat je zou willen doen. De vraag is welk beeld, welk gevoel, welk verlangen past bij deze week. Dat adem je dan diep in en weer uit, zodat deze kwaliteit als een rode draad door je week loopt en jezelf herinnert in alle drukte en dagelijkse beslommeringen, waarin we onszelf zo vaak kunnen verliezen.

de betekenis van een crisis

IMG_6174
Af en toe meldt zich een nieuwe klant aan bij praktijk Mens&Groei voor begeleiding in een crisis. Door bijvoorbeeld ernstige lichamelijke klachten en uitputting, daardoor niet meer kunnen werken of een langdurige relatie die wordt beëindigd,  dient de crisis zich aan. Het oude werkt niet meer, maar het nieuwe is er nog niet. Het hoofd dat tot nu toe de controle had, raakt in paniek. Slapeloze nachten, uitgeput zijn en tegelijkertijd een deel dat door wil razen, op wilskracht de boel weer bij elkaar wil rapen, wat niet lukt. Op zo’n moment is er hulp van buitenaf nodig. Van mensen, begeleiders die zelf weten wat een crisis is en uit ervaring weten wat er nodig is om door deze crisis heen te komen. Wat er nodig is, is een veilig kader, waarbij de crisis er mag zijn. Vechten tegen de crisis maakt het alleen maar erger.

Door de crisis komt iemand in beweging, in proces en dat proces, groeiproces heeft zijn eigen tempo, dat kun je niet sturen of dwingen of controleren. Het enige dat je kunt doen is de voorwaarden scheppen om dit proces van heling, van heel worden, van groei zijn gang te laten gaan. Je wilt met rust gelaten worden, maar ook niet helemaal alleen zijn. Het is dus belangrijk om een weekstructuur op te bouwen die zowel het een (rust) als het ander bevat (dingen te doen hebben, contact hebben met mensen die je voeden). Een balans die het proces de kans geeft om zijn ding te doen. In de natuur zijn bv. is heel helend en voedend, genezend. Wandelen of in een eigen tempo in een moestuin werken. Gelukkig zijn er verschillende elementen die zo’n kader nodig heeft, aanwezig bij praktijk Mens&Groei. Er is een dagbesteding op verschillende dagen in de week, in de natuur, met creativiteit. Er zijn individuele gesprekken mogelijk met een psycholoog (Gebi) en/of maatschappelijk werker/coach (Tom). Er is een wekelijkse meditatie (op maandagochtend iedere week of woensdagochtend bij Pleiade om de twee weken). Zo biedt praktijk Mens&Groei een pakket voor mensen die in crisis zijn en een kader nodig hebben om het proces van genezing, heel wording tot een goed einde te brengen. Tot er een nieuwe bodem is opgebouwd, van binnen, om weer zonder hulp verder te gaan.

Een plant kan niet groeien zonder gesnoeid te worden. Kijk maar eens naar een plant die niet gesnoeid wordt, die verliest zijn kracht, zijn vitaliteit en draagt minder vruchten. Een crisis is nodig om van binnenuit nieuwe kracht op te bouwen, zo groeit een plant, maar zo groeit ook iedere mens. Alleen, niemand zit te wachten op een crisis, op disbalans. Het voelen van een crisis is pijnlijk, onmacht, frustratie, angst, daar kiest niemand voor. Dus is het logisch dat je vaak onbewust een lange tijd je crisis onderdrukt en doorgaat met hard werken, vluchten in een relatie, alcohol, materie etc. Als dan na een groot aantal jaren de crisis zich aandient, zich niet meer laat onderdrukken, dan voelt het als enorm groot, als niet te behappen, overweldigend, niet te dragen.

Zelf heb ik twee grote crisissen gehad in mijn leven, twee schokmomenten. Toen ik nog thuis bij mijn ouders woonde en in een cafe werkte, stopte een bezoeker een fout pilletje in mijn drank. Voor het eerst kwam ik die nacht mijn angst tegen, mijn wereld stond op zijn kop. Het zette me daarna wel in beweging om iets van mijn leven te gaan maken. Later, toen mijn eerste serieuze vriendin het uitmaakt na 10 jaar relatie, kwam ik in mijn tweede grote crisis. Wat ik in ieder geval leerde is dat een crisis een basis blootlegt die al niet in balans was. In het cafe was ik gaan werken, omdat ik van school af moest omdat ik teveel was blijven zitten, mijn leven in het Zeeuws Vlaamse stadje Terneuzen liep dood, maar ik had niet de kracht om hier iets in te veranderen. Hetzelfde gold voor de relatie, die was op een verkeerde, te afhankelijke basis opgebouwd.  Een crisis breekt de oude, onevenwichtige basis open, snoeit, verwijdert het onkruid, om ruimte te scheppen voor een gezonde, nieuwe basis. Dit raakt vaak aan nog oudere pijn, pijn uit het gezin van herkomst. Daar waar al patronen aanwezig waren, die ongezond waren en waar het kleine kind uit overleving een patroon ontwikkelt die de basis vormt voor een latere crisis.

Het is moeilijk om te ervaren als je in een crisis bent dat het oude niet meer werkt, maar het nieuwe er nog niet is. Dat de crisis nodig is om van binnen uit iets nieuws te laten groeien. Dat eerst de crisis er is en pas daarna de kracht die nodig is om de crisis te dragen. Het is logisch dat je op dat moment de crisis niet wil, dat je wil dat je begeleider de crisis oplost, je redt. De kunst voor de begeleider is dat deze hier niet intrapt, het niet overneemt van degene die in crisis is. Niet de rol van de redder op zich neemt, hoe verleidelijk ook, ik weet daar alles van. Dat was precies de rol die ik had in mijn eerste relatie, die door dit afhankelijk patroon spaak liep. Geen twee ikken, maar een wij op oneigenlijke gronden. Geen wij zonder ik. Dat is wat ik toen moest leren, dat ik zelf de ware ben en niet de ander. Een begeleider kan niemand redden, kan de crisis van een ander niet oplossen. Een begeleider kan wel helpen om de crisis te aanvaarden, om te helpen om ontspanning, vertrouwen te vinden in de crisis.

Een crisis is een kans om een eigen, gezonde ik te ontwikkelen. Pas later kun je dan zien dat een crisis een geschenk was,  dat veel brengt. Zelf merk ik dat zich bij mij regelmatig een crisis aandient, niet meer een die 10 jaar op zich laat wachten, maar steeds een kleintje, ongeveer iedere maand. Door een klein dingetje (een gebeurtenis, een opmerking van iemand)  raak ik uit balans, valt als het ware mijn kegeltje om. Ik ga dan naar binnen, moet wel naar binnen, moet voelen hoe ik me voel, hoe klote ik me voel. Daar zit mijn pijn, mijn bottelneck. mijn nauwe poort. Daar waar mijn barst is, daar schijnt dan de zon naar binnen, de zon van de liefde die er voor me is. Ik word geraakt, ik stroom weer even vol en mijn kegeltje komt weer in balans. Ik hoef niet bang te zijn voor mijn maandelijkse crisis, weet dat het me iets oplevert, dat het onderdeel is van mijn menselijke groei. Het is een weg waarbij binnen en buiten steeds meer samenvallen, zoals ik ervaar dat de moestuin van Pluk&Plenty, dat ik die tuin steeds meer zelf ben. Ik ben die tuin, ik word die tuin, die tuin wordt mij. Op de woestijn, de leegte van mijn crisis wordt mijn paradijs geschapen, van binnenuit. Voor ieder ziet dat paradijs er anders uit. Maar samen bouwen we aan een paradijs dat begint bij de crisis van ieder individu. Waarom bij het individu? Omdat de liefde niet een groep liefheeft, maar ieder individu alsof het zijn liefste kind is. Zo verandert het oude dat niet meer werkt in iets nieuws.

in de schaduw van mijn boom

IMG_3791

Gisteren zat ik met Bo voor het station in Tilburg te wachten op Gebi die ons met de auto zou ophalen. Het duurde wat langer dan gepland en zo zagen we in een klein uurtje vele mensen langskomen van en naar het station. Afgezet worden, opgehaald worden, lopend, fietsend. Al een tijdje ben ik mijn eigen begeerte aan het onderzoeken, mijn neiging om te willen hebben. Ik schreef daar eerder over. Nu kwam plots het inzicht in me op dat iedereen in essentie van de liefde is. Dat inzicht raakte me diep. Zo is de liefde met ieder van ons bezig, ook al hebben we het vaak niet in de gaten. De liefde is bezig om ons te veroveren, om bij ieder van ons die plek te vinden waar de liefde thuishoort, daar waar wij ons leeg voelen, eenzaam. Daar waar de wereld ons niet kan vullen. Het is onze eigen wijsheid, onze koppigheid, onze trots, die hardnekkig vol blijft houden dat we het wel alleen kunnen, de liefde niet nodig hebben. Dat we het geluk buiten onszelf, in de zichtbare wereld om ons heen kunnen vinden. Dat is in ieder geval wat ik bij mezelf herken. En daarmee houd ik de liefde buiten de deur. De liefde wacht daar geduldig op mij totdat ik de deur open doe.

Een paar weken terug was er een soort van braderie in de Willem II straat in Tilburg, waar het nieuwe culturele seizoen werd geopend door onder andere Paradox en de Nieuwe Vorst. Zelf waren we aanwezig op uitnodiging van Pleiade, een van de winkels in de straat, met een kraampje van Pluk&Plenty met groentjes en lokale producten van Landgoed Nieuwkerk. Naast ons waren een aantal spirituele helers, die aan voorbijgangers een kort consult gaven. Ook ik werd in een rustig moment uitgenodigd voor een handmassage en het was heel mooi wat daar in een kleine 10 minuten uitkwam. Wow, wat een kracht heb jij. Alles is al aanwezig, maar je denkt nog steeds dat je er hard voor moet werken. Het beeld dat ik krijg van jou is een grote boom waarbij het fijn toeven is in de schaduw. Meer hoef je niet te doen. Ik was verrast door dit heldere beeld dat zo snel werd gezien door deze therapeute. En zeer herkenbaar dat hard blijven werken voor iets dat er eigenlijk al gewoon is. Zo schep ik mijn eigen gevangenis voor de enorme rijkdom die aanwezig is. Op die manier houd ik de liefde die er voor me is en op me wacht buiten de deur.

Toch is het ook zo dat ik telkens opnieuw leer dat de beperking van deze gevangenis het beginpunt is van mijn bevrijding. Het gaat hier over de beperking van mijn persoonlijkheid, die de afgescheidenheid veroorzaakt tussen mij en de liefde om me heen. En toch is die beperking, die handicap, mijn onvolmaaktheid het beginpunt voor de liefde die met mij wil werken. Het toelaten van die liefde begint bij het onder ogen zien en aanvaarden van deze beperking. En het voelen van de pijn daarvan. Vaak wil ik niet stil staan, maar wil ik naar buiten met mijn aandacht. Weg van mezelf, weg van mijn pijn, van mijn beperking. En dus ook weg van de liefde, die juist werkt met deze beperking. Die liefde weet precies wat ik nodig heb. Maar zo vaak ben ik eigenwijs en denk dat ik beter weet wat ik nodig heb en zoek het geluk buiten mezelf. Het is eigenlijk ongelooflijk hoe collectief we vastzitten in die neiging om het heil buiten onszelf te zoeken. Het lijkt wel of die collectieve kracht steeds sterker wordt. Dan heb ik het bijvoorbeeld over internet, over de sociale media, over de Grand Theft Auto 5.0. Escapisme noemt Govert Derix dit in een column in de Volkskrant. Ik heb zelf die neiging ook om telkens maar weer mijn mail te checken, te kijken of iemand reageert op mijn Facebook input, of er nieuws is op de site van de Volkskrant, te kijken naar de voetbaluitslagen.

Dat naar buiten gericht zijn is als een soort lek, waardoor mijn vat leegloopt zou je kunnen zeggen. Het vat dat wordt gevormd door het aanvaarden van mijn beperking, mijn onvolmaaktheid. Als ik dat doe, als ik mezelf in mijn onvolmaaktheid aanvaard, vormt dit het vat, de basis om de liefde in mij te ontvangen. Dan ontstaat er een samenwerking tussen essentie en persoonlijkheid die het doel heeft om de liefde die ik ontvang, door te geven aan de omgeving om mij heen. Mijn eigen leven wordt dan de uitdrukking van de liefde. Als ik maar met mijn aandacht bij mijzelf blijf. Als ik maar in staat ben om mijn eigen leven te lijden, vorm te geven, de waarde te geven die het heeft. De liefde wordt in mij geboren, de liefde vormt in mij een hart van waaruit ik mijn leven vorm geef. Ik word het instrument van die liefde. Dit gebeurt niet automatisch. Daar is veel bewustzijn voor nodig. Veel worsteling, veel twijfel, veel niet weten. Veel standvastigheid ook in het gericht blijven op die liefde. Het toelaten van pijn, het toelaten van lijden. Het vraagt overgave van mij aan deze liefde. Hoe bang ik daarvoor ook ben!

Dit klinkt misschien allemaal heel zweverig, maar spiritualiteit kan ook een hele goede manier zijn om het eigen, beperkte en onvolmaakte leven juist te ontwijken en de pijn daarvan niet te voelen. Het is natuurlijk heel fijn en verleidelijk om op te gaan in een spiritueel, symbiotisch eenheidsgevoel en dat beeld voor jezelf te koesteren. Je houdt je eigen onvolmaakte, donkere kant buiten de deur, waardoor het onvermijdelijk is dat je deze kant van jezelf projecteert op anderen, buiten jezelf. Het kwaad buiten jezelf dat bestreden dient te worden met de spirituele waarheid die jezelf in pacht lijkt te hebben. Maar eigenlijk is het een illusie, een beeld van de werkelijkheid. Het is alsof je denkt dat een boom of een plant gaat groeien zonder dat je het zaadje van je eigen onvolmaaktheid in de aarde hoeft te stoppen. Daar werd ik me opnieuw van bewust tijdens de de latifa-meditatie van afgelopen maandag. Tijdens deze oefening visualiseer ik de groei van een plant als symbool voor de eigen, menselijke groei. En het verwondert me steeds weer dat deze groei begint in het donker, in de schoot van de aarde. Het vrouwelijke dat het mannelijke ontvangt en onlosmakelijk met elkaar verbonden is. Het lijkt soms alsof we in een moment van onwetendheid, van onbewustheid dat licht en donker, dat allebei nodig is voor groei, dat mannelijke en het vrouwelijke, van elkaar zijn gaan scheiden en goed en kwaad zijn gaan noemen. Het donker is nodig voor natuurlijke groei, waar wij als mens onderdeel van zijn. Het kwaad bestrijden is hetzelfde als het donker bestrijden, de aarde bestrijden waar we het zaadje in stoppen om naar het licht te groeien. Het kwaad is misschien wel niets anders dan dat onvolmaakte deel in onszelf dat we niet onder ogen durven zien.

Het eerste half jaar werd ik geconfronteerd met de bezuinigingen op de individuele re-integratietrajecten die ik onder de naam WerkWaardig organiseerde voor klanten van Sociale Zaken. De inkomsten liepen drastisch terug, ik moest bezuinigen op mijn uitgaven en mijn focus verleggen naar nieuwe gebieden, nieuwe mogelijkheden. Het lijkt nu of ik een nieuwe basis gevonden heb om verder te groeien. Met een 10-tal kleine dagbestedingsprojecten zijn we bezig een coöperatie te vormen om met behoud van onze eigenheid toch een groot volume te maken en zichtbaar te maken naar gemeentes toe die vanaf 2015 gaan beslissen over de gelden voor deze dagbestedingsprojecten. Daarnaast ben ik met een werkgroep Transitie aan het kijken of we in Tilburg (en omgeving) een doorstart kunnen gaan maken van Transition Town Tilburg, die zo’n 5 jaar geleden is gestart, maar onlangs is opgehouden te bestaan. Tot slot ondersteun ik met mijn deskundigheid in het opzetten van een moestuin voor dagbesteding het lokale initiatief Stadstuin Theresia waar vanuit buurtbewoners een transitieproject wordt opgestart. In dat project komen zorg, cultuur, duurzaamheid, groen en activering samen. Soms stagneert mijn groei of worden mijn takken gesnoeid om daarna een nieuwe weg te vinden om verder te groeien vanuit nieuwe grond, nieuwe basis. Zo ontstaat er een nieuwe boom, waarvan ik de stroom maar hoef te volgen, waarvan ik mag leren dat ik er niet hard voor hoef te werken, maar deze er gewoon te laten zijn.

Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com