crisis

vertrouwen opbouwen in een nieuwe relatie

IMG_8079
Sinds anderhalf jaar ongeveer heeft de hond Heppie ons gezin aangevuld. Dat ging niet zonder slag of stoot. Heppie heeft veel energie en uit dit soms op een iets te enthousiaste wijze. Reden voor Gebi om zich te gaan verdiepen in allerlei vormen van hondencoaches en hondentrainingen. Zo kwam ze uiteindelijk uit bij hondenopvoedingsinstituut de Roedel van Arjen van Arkel en zijn vrouw Francien. Hun centrum is gelegen in de Ardenne en zo ging ik voor de eerste keer met Gebi mee voor de eerste ontmoeting. Eerlijk gezegd had ik niet heel erg veel zin. Het was toch Gebi’s hond, wat kon een hondentrainer mij nu voor interessants vertellen? Maar gedurende het gesprek over de roedelmethode werd ik steeds enthousiaster. De methodiek die deze wetenschapper heeft ontwikkeld is niet alleen van toepassing op dieren, maar ook op mensen. Ik kon zijn theorie zo verplaatsen naar hoe Gebi en ik mensen begeleiden bijvoorbeeld. Namelijk eerst een relatie opbouwen en op zo’n manier vertrouwen opbouwen, zodat je als begeleider van hond en mens langzamerhand correctierecht krijgt. Dus niet op een autoritaire manier met straffen en belonen, zodat de hond (maar ook de mens, het kind, de scholier) dingen doet uit angst. De hond wil in principe samenwerken en dat is ook het uitgangspunt van de relatie die je opbouwt.

Deze methode vraagt wel een langere adem, maar uiteindelijk heb je dan ook wat. Dat ervaren we met onze hond Heppie en dat is geweldig om te zien hoe hij ons langzaam toelaat. Het is toch een hele stap van de hondenmoeder naar een mensenbaasje of coach. De afgelopen weken heeft Heppie een terugval, hij vertoont dan gedrag zoals hij ook als puppy had toen hij pas bij ons was. Eigenlijk test ze ons dan uit, ben je nog hetzelfde baasje, waar ik op kan vertrouwen? De kunst is dan om niet in paniek te raken, gelijkmatig gedrag te vertonen, net alsof er niets aan de hand is, ook al trekt ze de riem waarmee ze vast zit, zo’n beetje uit je handen.

Ik moet bij Heppie zo denken aan mijn eigen innerlijk proces waar ik nu een aantal weken midden in zit. Het is alsof er een nieuwe fase aanbreekt in het overgeven aan de liefde die als basis, als bron in me zit. Vaak heb ik al geschreven dat ik er sterk naar verlang dat deze liefde de basis is van mijn leven. Het ankerpunt in mezelf, waar ik ontspan, mezelf kan zijn en waar binnen en buiten met elkaar in balans is. Soms ontdek ik dat punt, heb ik er contact mee, maar net zo snel drijf ik daar weer van af, kom ik terecht in mijn onbewuste patronen. Tot ik weer met mijn rug tegen de muur word ik gezet. Waarbij de muur altijd mijn oude trauma is, het trauma dat ik heb opgelopen in het gezin van mijn geboorte. Waar, zonder iemand hiervan de schuld te geven, de liefde niet volmaakt was en waar het tekort van toen de wortels vormen voor mijn harnas, mijn bescherming tegen de wereld om me heen. Waar ik me teveel verantwoordelijk voor anderen ben gaan voelen en mijn eigen behoefte opoffer, niet durf te voelen, niet durf uit te spreken. Ik word er nu midden in gebracht en net als altijd reageer ik met hevige angst en verzet tegen deze disbalans. Als ik er vanuit mijn persoonlijkheid, vanuit de wereld naar kijk, is er van alles mis met me. Maar van binnen is er de crisisopvang van de liefde, die me helpt om de disbalans als een cadeautje te zien die langzaam word uitgepakt tot ik een nieuwe balans vind. Een nieuwe balans waarbij ik word uitgenodigd om mijn dagelijks leven niet op te bouwen vanuit alles wat moet en wat functioneel is, maar vanuit mijn innerlijk proces en dat wat ik nodig heb. Vanuit liefde voor mezelf in plaats van de zware verantwoordelijkheid en zorg voor de ander die ik vaak voel. Er komt weer meer bewustzijn en helderheid in mijn oude patronen en ik kan voelen hoe ik me als kind voelde in mijn oude gezin. Dat gaat diep, dat is pijnlijk, de verwaarlozing, het gemis. Het is apart alsof dan ook alles in de buitenwereld een trigger vormt voor deze oude patronen. Mensen die bij me aankloppen die in crisis zijn, zodat ik in eerste instantie reageer vanuit mijn zware gevoel van verantwoordelijkheid. Als de ander maar niet omvalt, zoals ik mijn behoefte opofferde en emotioneel ging zorgen voor mijn ouders, uit angst dat die zouden omvallen, het leven niet zouden aankunnen. Als ik dan met mijn aandacht naar binnen ga, kan ik de liefde ervaren, alsof de liefde deze oude wonden schoonspoelt. Ik vang een glimp op van nieuwe mogelijkheden en een nieuwe toekomst, zoals het voorjaar als je goed kijkt op dit moment langzaam uitbot in knoppen aan de struikjes en bomen.

Op deze manier groeit er van binnenuit stap voor stap vertrouwen om me over te geven aan mijn essentie. Mijn kern, de bron waaruit ik ben ontstaan. Ik leer me naar binnen te richten, in plaats van naar buiten gericht te zijn, naar de wereld om me heen, waar ik mijn leegte probeer op te vullen. Net als Heppie de hond maak ik de overgang naar een nieuw baasje, zou je kunnen zeggen. De overgang van de materiële wereld en mijn functies, rollen en identificaties daarin, naar de geestelijke wereld die van binnen in mij aanwezig is. Die antwoord geeft op mijn vragen, die antwoord geeft op situaties in mijn leven waar ik geen raad mee weet. En net als bij Heppie gaat het hier over een samenwerking, niet over een klakkeloos en bang volgen van een autoriteit boven of buiten me. Mijn individualiteit wordt juist gerespecteerd, zoals ook mijn grote angst en verzet. Sterker nog; mijn individualiteit wordt juist ontwikkeld, ik word onafhankelijker van het oordeel en de bevestiging buiten mezelf. Meer ik, meer luisteren naar mijn eigen behoeftes en grenzen. Dat betekent dat ik in deze tijd van disbalans en crisis in mezelf soms afspraken moet afzeggen. Meer ruimte voor mezelf nodig heb, vroeger naar bed ga, niet naar feestjes ga omdat ik al die mensen niet trek. Maar wel iedere week 1 of 2 keer ga zwemmen bijvoorbeeld, minder ongezond eet (minder koekjes en suiker tussendoor). Dus de disbalans is een reden om dingen te gaan doen, die ik al lang wilde doen, maar niet aan toekwam. Omdat ik de wensen en vragen van anderen belangrijker vond dan die van mezelf. Als ik dan in zo’n veranderingsproces zit, kijk ik om me heen en zie de mensen om me heen die schijnbaar nergens last van hebben. Ik moet dan denken aan het beeld van het looprekje. De meeste mensen leven met het looprekje van patronen en overtuigingen die hun staande houden. Niets mis mee. Blijkbaar geldt voor mij dat ik met vallen en opstaan leer lopen zonder looprekje. Balans en disbalans gaan daarin hand in hand, waarbij ik leer om de disbalans als een cadeautje te ontvangen dat langzaam uitgepakt mag worden.

de betekenis van een crisis

IMG_6174
Af en toe meldt zich een nieuwe klant aan bij praktijk Mens&Groei voor begeleiding in een crisis. Door bijvoorbeeld ernstige lichamelijke klachten en uitputting, daardoor niet meer kunnen werken of een langdurige relatie die wordt beëindigd,  dient de crisis zich aan. Het oude werkt niet meer, maar het nieuwe is er nog niet. Het hoofd dat tot nu toe de controle had, raakt in paniek. Slapeloze nachten, uitgeput zijn en tegelijkertijd een deel dat door wil razen, op wilskracht de boel weer bij elkaar wil rapen, wat niet lukt. Op zo’n moment is er hulp van buitenaf nodig. Van mensen, begeleiders die zelf weten wat een crisis is en uit ervaring weten wat er nodig is om door deze crisis heen te komen. Wat er nodig is, is een veilig kader, waarbij de crisis er mag zijn. Vechten tegen de crisis maakt het alleen maar erger.

Door de crisis komt iemand in beweging, in proces en dat proces, groeiproces heeft zijn eigen tempo, dat kun je niet sturen of dwingen of controleren. Het enige dat je kunt doen is de voorwaarden scheppen om dit proces van heling, van heel worden, van groei zijn gang te laten gaan. Je wilt met rust gelaten worden, maar ook niet helemaal alleen zijn. Het is dus belangrijk om een weekstructuur op te bouwen die zowel het een (rust) als het ander bevat (dingen te doen hebben, contact hebben met mensen die je voeden). Een balans die het proces de kans geeft om zijn ding te doen. In de natuur zijn bv. is heel helend en voedend, genezend. Wandelen of in een eigen tempo in een moestuin werken. Gelukkig zijn er verschillende elementen die zo’n kader nodig heeft, aanwezig bij praktijk Mens&Groei. Er is een dagbesteding op verschillende dagen in de week, in de natuur, met creativiteit. Er zijn individuele gesprekken mogelijk met een psycholoog (Gebi) en/of maatschappelijk werker/coach (Tom). Er is een wekelijkse meditatie (op maandagochtend iedere week of woensdagochtend bij Pleiade om de twee weken). Zo biedt praktijk Mens&Groei een pakket voor mensen die in crisis zijn en een kader nodig hebben om het proces van genezing, heel wording tot een goed einde te brengen. Tot er een nieuwe bodem is opgebouwd, van binnen, om weer zonder hulp verder te gaan.

Een plant kan niet groeien zonder gesnoeid te worden. Kijk maar eens naar een plant die niet gesnoeid wordt, die verliest zijn kracht, zijn vitaliteit en draagt minder vruchten. Een crisis is nodig om van binnenuit nieuwe kracht op te bouwen, zo groeit een plant, maar zo groeit ook iedere mens. Alleen, niemand zit te wachten op een crisis, op disbalans. Het voelen van een crisis is pijnlijk, onmacht, frustratie, angst, daar kiest niemand voor. Dus is het logisch dat je vaak onbewust een lange tijd je crisis onderdrukt en doorgaat met hard werken, vluchten in een relatie, alcohol, materie etc. Als dan na een groot aantal jaren de crisis zich aandient, zich niet meer laat onderdrukken, dan voelt het als enorm groot, als niet te behappen, overweldigend, niet te dragen.

Zelf heb ik twee grote crisissen gehad in mijn leven, twee schokmomenten. Toen ik nog thuis bij mijn ouders woonde en in een cafe werkte, stopte een bezoeker een fout pilletje in mijn drank. Voor het eerst kwam ik die nacht mijn angst tegen, mijn wereld stond op zijn kop. Het zette me daarna wel in beweging om iets van mijn leven te gaan maken. Later, toen mijn eerste serieuze vriendin het uitmaakt na 10 jaar relatie, kwam ik in mijn tweede grote crisis. Wat ik in ieder geval leerde is dat een crisis een basis blootlegt die al niet in balans was. In het cafe was ik gaan werken, omdat ik van school af moest omdat ik teveel was blijven zitten, mijn leven in het Zeeuws Vlaamse stadje Terneuzen liep dood, maar ik had niet de kracht om hier iets in te veranderen. Hetzelfde gold voor de relatie, die was op een verkeerde, te afhankelijke basis opgebouwd.  Een crisis breekt de oude, onevenwichtige basis open, snoeit, verwijdert het onkruid, om ruimte te scheppen voor een gezonde, nieuwe basis. Dit raakt vaak aan nog oudere pijn, pijn uit het gezin van herkomst. Daar waar al patronen aanwezig waren, die ongezond waren en waar het kleine kind uit overleving een patroon ontwikkelt die de basis vormt voor een latere crisis.

Het is moeilijk om te ervaren als je in een crisis bent dat het oude niet meer werkt, maar het nieuwe er nog niet is. Dat de crisis nodig is om van binnen uit iets nieuws te laten groeien. Dat eerst de crisis er is en pas daarna de kracht die nodig is om de crisis te dragen. Het is logisch dat je op dat moment de crisis niet wil, dat je wil dat je begeleider de crisis oplost, je redt. De kunst voor de begeleider is dat deze hier niet intrapt, het niet overneemt van degene die in crisis is. Niet de rol van de redder op zich neemt, hoe verleidelijk ook, ik weet daar alles van. Dat was precies de rol die ik had in mijn eerste relatie, die door dit afhankelijk patroon spaak liep. Geen twee ikken, maar een wij op oneigenlijke gronden. Geen wij zonder ik. Dat is wat ik toen moest leren, dat ik zelf de ware ben en niet de ander. Een begeleider kan niemand redden, kan de crisis van een ander niet oplossen. Een begeleider kan wel helpen om de crisis te aanvaarden, om te helpen om ontspanning, vertrouwen te vinden in de crisis.

Een crisis is een kans om een eigen, gezonde ik te ontwikkelen. Pas later kun je dan zien dat een crisis een geschenk was,  dat veel brengt. Zelf merk ik dat zich bij mij regelmatig een crisis aandient, niet meer een die 10 jaar op zich laat wachten, maar steeds een kleintje, ongeveer iedere maand. Door een klein dingetje (een gebeurtenis, een opmerking van iemand)  raak ik uit balans, valt als het ware mijn kegeltje om. Ik ga dan naar binnen, moet wel naar binnen, moet voelen hoe ik me voel, hoe klote ik me voel. Daar zit mijn pijn, mijn bottelneck. mijn nauwe poort. Daar waar mijn barst is, daar schijnt dan de zon naar binnen, de zon van de liefde die er voor me is. Ik word geraakt, ik stroom weer even vol en mijn kegeltje komt weer in balans. Ik hoef niet bang te zijn voor mijn maandelijkse crisis, weet dat het me iets oplevert, dat het onderdeel is van mijn menselijke groei. Het is een weg waarbij binnen en buiten steeds meer samenvallen, zoals ik ervaar dat de moestuin van Pluk&Plenty, dat ik die tuin steeds meer zelf ben. Ik ben die tuin, ik word die tuin, die tuin wordt mij. Op de woestijn, de leegte van mijn crisis wordt mijn paradijs geschapen, van binnenuit. Voor ieder ziet dat paradijs er anders uit. Maar samen bouwen we aan een paradijs dat begint bij de crisis van ieder individu. Waarom bij het individu? Omdat de liefde niet een groep liefheeft, maar ieder individu alsof het zijn liefste kind is. Zo verandert het oude dat niet meer werkt in iets nieuws.

Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com