slaapkamer

Hoe vaak ik al rijdend naar beneden die bocht om ben gedraaid op de grens van Noord-Brabant en Zeeland. Het lijkt nu voor het eerst dat die wijdse vlakte voor me ligt. Alsof ik vanuit een nieuw moment naar mijn geboortegrond kan kijken. Terwijl de bewolking breekt op deze vroege avond en de zon de lucht kleurt met pasteltinten. Dat typische land dat daarginds eindigt in de zee. Het voelt fris.

In dit nieuwe moment zit alles, mijn aanwezigheid, mijn vitaliteit, vertrouwen. Vreemd genoeg zijn er ook al mijn herinneringen. Alsof ik tegelijkertijd ook in het verleden ben. Mezelf zie fietsen op een zomerse dag met dat meisje waar ik zo verliefd op was.Alleen; de zware emotionele lading is er nu af, de lading die ik bijna altijd voel als ik Zeeland inrijd, alsof ik in drijfzand terecht kom. Het is de lading van het gevangen zitten in oude, zelf geschapen beelden en overtuigingen. Een minderwaardig beeld – ik ben de liefde niet waard. Of een meerderwaardig beeld – ik heb de liefde niet nodig. Afgescheidenheid. Arrogantie en trots. Mijn harnas. Het is mijn angst die daar regelmatig doorheen breekt, mijn donkere engel. Die de weg vrijmaakt om de liefde te ervaren die er voor mij is.

In de cursus bij de Innerlijke Lijn de afgelopen maand heb ik daar weer opnieuw kennis mee gemaakt. Ik heb die liefde even ervaren. Niet als een abstract gegeven, maar als een levende,  betere wederhelft in mezelf waarmee ik contact kan maken. Het is een helft die precies bij mij past als een precies passend puzzelstukje. De ideale partner zou je kunnen zeggen. Zoals niets of niemand bij mij past, die mij compleet maakt, volledig. Het is deze volmaaktheid die precies past bij mijn onvolmaaktheid. Het is een energie, een vervullende energie die mij vrede geeft, stil maakt, bescherming geeft, vertrouwen. Alle kwaliteiten die ik heb gemist, mij geeft. En dat allemaal gewoon in mij.

Ik heb het gevoel dat dit ook precies de energie is die op mij wacht, waarmee ik samensmelt straks als ik doodga. Ik zou er bijna naar verlangen. Het is nu licht, het is speels als de wind die deze ochtend met de lamellen voor het slaapkamerraam speelt. De slaapkamer van mijn jeugd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Views: 611
Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com