scheiden of verbinden

Opvallend hoe dat werkt. De afgelopen dagen voelde ik mijn verlangen, mijn zin toenemen. Tegelijkertijd merk ik dat ik daar mee omga als een lastige vlieg. Eigenlijk past mijn zin niet in het beeld dat ik heb van mezelf. De helper, die altijd klaar staat voor anderen en zelf geen behoefte heeft.
Zo zijn er dus allerlei delen in mij, die ik niet toelaat, omdat ze niet passen in het beeld dat ik van mezelf heb (gemaakt). Omdat ik denk dat ik met dat beeld liefde krijg, geliefd wordt. Zo maak ik, onbewust, een scheiding in mezelf van ikken die ik wel toelaat en ikken die ik niet toelaat. Zo schep ik zelf licht en donker in mezelf, maar zo kijk ik natuurlijk ook naar de wereld om me heen.

Toen ik gisterenavond bezig was om mijn boekenkast door te kijken, stuitte ik op het boek ‘De Profeet’ van Kahlil Gibran. Ik sloeg het open en kwam ‘heel toevallig’ bij het hoofdstuk over genot, genieten. Dat is dus wat ik zoek in mijn verlangen en zin, dacht ik; genot. En wat heb ik daar een oordeel op!

Ik ben iemand die zoekt naar genot, naar het punt waar ik het meeste genot ervaar. En dat heeft met mijn sexualiteit te maken. Wat is dat een bijzondere, maar tegelijkertijd moeilijke energie. Eigenlijk ben ik een heel lichamelijk en sexueel type, maar tegelijkertijd verdring ik of sublimeer ik dat door bijvoorbeeld hard te werken en er altijd voor anderen te zijn. Is het mogelijk om naar mijn eigen verlangen naar genot, naar mijn sexualiteit op een neutrale manier te kijken? Gewoon zoals het is.

Wat voor mij bijvoorbeeld erg mijn verlangen prikkelt, zijn geuren. Toen ik nog een klein jongetje was, kroop ik vaak in de klerenkast van mijn moeder om de geur van haar kleren op te snuiven. Eigenlijk wil ik alles van een vrouw ruiken, maar tegelijkertijd schaam ik me daarvoor.

Vanmorgen zat ik buiten onder de grote eikenboom in onze tuin te mediteren en dacht; de schepping zit vol genot! Met de zon die opkomt, al die kwetterende vogels! Genot is onderdeel van de schepping, waarom zou ik me dan daarvoor schamen?

Ik ben als man opgegroeid, dus heb hierdoor allerlei beelden mee gekregen van hoe om te gaan met genot, met mijn zin. En een onderdeel van dat beeld is dat ik direct iets met dat genot moet doen. Ik moet werk maken van mijn genot of nog anders gezegd; het voelen van mijn genot betekent dat ik wil vrijen, ik wil vrijen met een vrouw, dus; aan de slag. Dat is heel actief en doelgericht. Terwijl ik nu dacht onder de eik in de vroege ochtend; kan ik dat gevoel van genot gewoon niet het gevoel laten zonder er iets mee te moeten?

Dit idee gaf me een heel vrij en vol gevoel en verassend; een heel vrouwelijk gevoel. Ik vroeg me af; zou een vrouw zo haar genot ervaren? Als iets wat er is, maar nergens naar toe hoeft, maar opent. Een ontvangende kracht. In het niet iets hoeven met mijn genot voelde het alsof ik contact kreeg met mijn eigen vrouwelijkheid. Alsof mijn mannelijkheid en vrouwelijkheid contact kregen met elkaar. Alsof mijn mannelijke, sexuele energie met de beelden van het er direct iets mee moeten, ontvangen werd door een meer vrouwelijke energie in mezelf. Dat is een mooi alternatief ! Ik kan als het ware vrijen met mezelf. Niet alleen door mezelf fysiek te bevredigen, maar ook geestelijk!

En zo heb ik door mijn bewustzijn toch een deel van mezelf geintegreerd, meer eigen gemaakt. Van een schaduwkant in mezelf naar het licht gebracht. Het mag er helemaal zijn. Er is dus in mij niet alleen de ik, die de neiging heeft om delen van mezelf te scheiden, maar er is ook een ik die wil verbinden. Een ik die delen heel liefdevol in mezelf samenbrengt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Views: 606
Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com