prins Friso en de mogelijkheid om de wereld te veranderen

Het is bijzonder om te merken hoeveel liefde de dramatische situatie van Prins Friso oproept bij een heleboel mensen. Nederlanders van alle rangen en standen en waarschijnlijk ook nog buiten onze landsgrenzen. Het hart wordt collectief geraakt. Deze geraaktheid duurt meestal een bepaalde tijd, maar gaat dan weer voorbij. Het hart, de liefde gaat dicht en we gaan collectief over tot de orde van de dag. Tot er weer een nieuw moment komt dat we worden geraakt en we worden herinnerd aan de liefde die ieder mens in zich draagt. Het is alsof er telkens een steen in het water van het leven wordt gegooid. Afhankelijk van de grootte van de steen doet het zijn werking, beweegt ons hart totdat de golven zijn uitgewerkt en er opnieuw een steen in het water valt. Etc. etc.Waar worden we eigenlijk aan herinnerd in zo’n geraaktheid als op dit moment met Friso? Volgens mij aan het feit dat we mensen zijn met een hart. Het maakt ons wakker van de dagelijkse sleur, het dagelijkse leven waarin liefde vaak een ondergeschikte rol speelt. We zijn afgestompt, afgedwaald, in slaap, boos, teleurgesteld, wanhopig. Eigenlijk zijn we afgescheiden geraakt van de liefde. Niet in sentimentele zin, maar van de liefde als bron van ons leven. Als ik me concentreer op het woord liefde en voel wat dit oproept, geeft me dat enorm veel energie. Het is de elektriciteit die mij in beweging zet.

Een van de problemen als we het over liefde hebben, is dat we vaak een benauwd en onvolledig beeld van liefde maken. We maken de liefde beheersbaar, naar onze eigen menselijke maat. Dat is het ego dat dit doet. Het ego wil macht, wil zekerheid, geen verandering. Het ego blaast zich op en wil de liefde onderwerpen. Terwijl in werkelijkheid de liefde veel groter is, het is de bron van alle leven. Liefde is de wereld van onze dromen, ons authentiek verlangen. Uit de liefde komen wij voort en keren wij weer terug als we gestorven zijn. Dood is de uitvinding van het ego.

We staan er onvoldoende bij stil dat veel van de beelden en overtuigingen waarin we leven het product zijn van het ego. Die beelden houden ons gevangen en scheppen een vals beeld van de werkelijkheid zoals de mensen in de grot van Plato. Zij kijken naar een afspiegeling van de werkelijkheid, terwijl als ze zich zouden omdraaien ze verbaasd en verwonderd zouden zijn over hoe deze er in al zijn glorie en grootsheid uitziet. En wij als mens maken daar onderdeel van uit, zijn even groot en glorieus als deze werkelijkheid. We zijn in veel meer in staat dan we denken. Het ego, het product van de afgescheidenheid, maakt ons kleiner, minderwaardig. Eigenlijk zijn we allemaal gevangenen van ons ego. En dat is nu in mijn ogen precies waar de huidige economische crisis overgaat. We worden geconfronteerd, collectief, met een systeem dat gebaseerd is op het product van ons ego. Misschien is het ooit uit liefde ontstaan, dat zou best kunnen, maar wat er van geworden is, is niet bepaald een product van liefde. Wie dat niet ziet als hij om zich heen kijkt, houdt zichzelf voor de gek. Ook een product van het ego trouwens; leugen en het scheppen van een illusie. Ik denk dat we door de crisis in deze tijd worden uitgenodigd om radicaal om te keren naar de bron vanwaar we komen, namelijk de liefde. Situaties en gebeurtenissen zoals die van Prins Friso nodigen ons daartoe uit.

Het geraakt worden in ons hart is 1, maar deze geraaktheid groter maken en laten doorwerken in heel ons leven inclusief ons werk is 2 en is de uitdaging waar we op dit moment voor staan. En ook al weten we niet hoe we dat moeten doen, leven en werken vanuit liefde, dat ontslaat ons nog niet van de noodzaak om dit wel te proberen.Dat is wat je zou kunnen noemen verantwoordelijkheid. Het woord dat in onze samenleving nog slechts de eenzijdige betekenis heeft van het werken in de economie. Iedereen moet werken en consumeren om de economie te laten draaien. De economie moet groeien, maar we zijn het contact met ons hart onderweg kwijt geraakt. Met alle gevolgen van dien. Verantwoordelijkheid in de werkelijke betekenis van het woord betekent antwoord geven aan de roep van het hart, van de liefde. Voor veel mensen die vast zitten in de gevangenis van het ego en zijn denkbeelden en overtuigingen, is deze betekenis van het woord verantwoordelijkheid een gruwel. Een dwaling. Sowieso roept het woord liefde voor de rationele en zakelijke, de wat wij noemen professionele mens, grote weerstand op. Liefde behoort volgens hen hoogstens tot het privé-domein en zeker niet tot het gebied van werk. En dat is nu net een misvatting die in deze tijd doorbroken dient te worden. Misschien moeten we het geen liefde maar vrede noemen. Dan zijn we het er namelijk vaak wel over eens dat we dat willen. Vrede tussen mensen, vrede tussen landen. We vergeten echter dat vrede een aspect is van de liefde en het onmogelijk is om vrede te bereiken zonder ons hart.

Waarom sluiten we dan zo hardnekkig de liefde uit van het werk dat we gezamenlijk doen? Omdat in de meeste gevallen geld de drijfveer is van wat ons beweegt in ons werk. Ik krijg geld en daarvoor voer ik de opdracht uit die mij wordt opgedragen, zodat we voldoen aan de eisen die van buitenaf aan ons worden gesteld. Zo werken we en zo voeden we onze kinderen op. Dit heeft vaak tot gevolg dat we onszelf en de liefde loslaten. We leveren onszelf in voor het geld dat we krijgen. Geld is niet langer een middel, het wordt een doel, een afgod. Carrière en status is belangrijk, aanzien. We meten onszelf af aan het werk dat we doen, aan het geld dat we verdienen, aan het bezit dat we hebben. We zijn wat we hebben en zijn bang om dat te verliezen. Ego dus. Buitenkant. We kennen de voorbeelden van mensen die zich binnen het werk gelijkwaardig opstellen, die zichzelf niet opofferen, wegcijferen. Mensen die de waarheid, nog een aspect van liefde, vertellen. Zij worden op een zijspoor gezet, ontslagen of weggepest.

Je zou je soms kunnen afvragen of wij wel klaar zijn, rijp zijn om die grote liefde te ontvangen? De reacties vanuit het hart op de situatie van Friso geeft hoop, omdat dan even de collectieve liefde voelbaar is. Als deze ellendige en dramatische situatie tot gevolg heeft dat er meer liefde wordt gebracht in ons eigen leven en daardoor in het gezamenlijke leven, dan is dit verdriet en lijden niet voor niets geweest. Misschien zou je het ook nog zo kunnen zien. Onder al de schermutselingen van het ego, zoals eerder in deze tekst geschetst, speelt zich een hele andere werkelijkheid af. De werkelijkheid van de liefde, die in het onzichtbare mensen raakt en in beweging zet. Het is de liefde die in het onzichtbare bezig is de wereld te veroveren en onder de eierschaal van de harde werkelijkheid van het ego langzaam maar zeker veld verovert. Tot het moment dat de dunne schaal barstjes gaat vertonen – ook een manier om naar de economische crisis te kijken – en er een nieuwe wereld geboren wordt. Of is dit voor de rationele en zakelijke, doel heiligt de middelen, cynische ego-mens iets te idealistisch? Het is aan ieder van ons om te kiezen in welke wereld we ons ankerpunt willen leggen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Views: 617
Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com