politiek en twee bijzondere momenten

Deze avond is er zo’n bijzonder moment, net voordat de zon ondergaat. Het is windstil en het is dan net alsof er uit de dingen licht komt. Alsof de aarde een paar momenten alle licht teruggeeft, dat ze die dag heeft opgeslagen. Uit dankbaarheid voor de dag. Het is maar even. Voordat de duisternis langzaam de avond vult.
Het is fijn om zo’n moment op te vangen met mijn aandacht, want zo vaak ben ik me er niet bewust van en gaat zo’n moment voorbij. Het kost me moeite deze tijd om niet bezet te zijn. Het nieuws rond de politieke formatie van een nieuw kabinet grijpt me en laat me soms niet los. Tegelijk voel ik steeds de keuze om er niet in te gaan. Om niet de krant te lezen, om niet de site van de nos of de volkskrant te zoeken met mijn computer.
Ik identificeerde me in het bijzonder met Ab Klink, die een brief schreef en me raakte. Ik had hem kunnen schrijven. Ik had hetzelfde kunnen doen als hij. Vanuit mijn geweten een brief schrijven over de situatie zoals die op dat moment is. En dan niet gehoord worden en moeten besluiten om uit de politiek te stappen. Het is de spanning tussen het individu, die zijn nek uitsteekt en door het collectief wordt verworpen. Een onderwerp dat me bezighoudt; de verhouding tussen het individu en het collectief.

Ik identificeer met met Ab Klink en heb nog steeds de verwachting dat zo’n brief de wereld verandert. Zo confronterend om te zien dat er dus niets verandert. Dat die wereld van het collectief, de wereld van macht, zo moet zijn. Dat ieder zijn rol heeft in dat spel. Ergens hoop ik nog steeds dat die wereld anders is. Ik wil de wereld veranderen, ik wil dat de wereld niet zo is. Is dat niet precies mijn identificatie; dat ik de wereld wil veranderen?
En het is trots, hoogmoed; alsof ik de wereld kan veranderen. Pas als ik hem helemaal aanvaard zoals-ie is, kan ik spelen, vrij, onafhankelijk. Spelen in een wereld die niet hoeft te veranderen. Het beste wat er kan gebeuren met de inhoud van de brief van Ab Klink, is dat het andere individuen raakt en hen bij hun geweten brengt, hun hart. De wereld van het collectief moet zo zijn om als grond te dienen voor het individu dat vanuit het collectief wordt geboren. En hoe dat collectief er dan uitziet is cultureel bepaald. In het westen ziet de macht van het collectief er anders uit dan in het oosten. We hadden daar gisteren nog een discussie over in mijn mannengroep.
We stonden ook nog even stil bij het nut van de groep en of we ermee door wilden gaan. Ik voelde van binnen dat er veel liefde was voor elkaar en sprak dat uit. Op dat moment vulde de ruimte zich met die liefde, ieder werd stil. Ik voelde de kracht van de liefde die de ruimte vulde. Alsof de liefde antwoord gaf op onze vraag of we wel door moesten gaan met onze groep. Het is ook nogal wat om te ontvangen als je gewoon door bij elkaar te zijn liefde mag ervaren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Views: 531
Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com