pinksteren

Deze zondagochtend zat ik onder de grote eik in onze tuin en had ik een soort van pinkstermoment. Ik kreeg namelijk het beeld van mijn leven alsof ik er van een afstandje naar keek. Het leven van Tom Ribbens met al de gebeurtenissen die plaats gevonden hebben, alle omstandigheden die bij dat leven horen, die onlosmakelijk verbonden zijn met het leven van Tom Ribbens. Alsof Tom Ribbens een leven is waar ik vantevoren voor gekozen heb. Door deze waarneming voelde ik in mezelf liefde omhoog komen, liefde voor het leven van Tom Ribbens. Ik werd in mijn hart geraakt door onvoorwaardelijke liefde voor het leven van Tom Ribbens.

Het is een mooie oefening, je zou het een pinksteroefening kunnen noemen, om je je eigen leven voor te stellen met alle gebeurtenissen en omstandigheden die onderdeel, onlosmakelijk onderdeel zijn van dit leven. En dat jij voor dit leven gekozen hebt. Door dat stukje afstand waarmee je er naar kijkt, heb je even geen oordeel, je kijkt neutraal, als een waarnemer naar je eigen leven. Daarmee schep je ruimte voor de liefde, de onvoorwaardelijke liefde om in je leven te komen.

Het is een proces waar ik nog steeds midden in zit en misschien houdt dat nooit op. Het ruimte scheppen vanbinnen om de liefde, de onvoorwaardelijke liefde toe te laten. Dat proces is een samenwerking, een dans tussen mijn eigen verlangen naar liefde en de liefde die als eigenschap heeft om op zoek te gaan naar degene die zoekt, die verlangt. In dat proces kwam ik onlangs weer opnieuw tot het inzicht dat een van mijn grootste overtuigingen is dat ik pas de liefde waard ben als ik zorg voor de ander, de ander red, me verantwoordelijk maak voor een ander. Die zware last draag ik in deze valse overtuiging met me mee. Pas als ik dat doe, dan krijg ik liefde. Confronterend dat inzicht, afschuwelijk dat gevoel. Tegelijkertijd zit ik daar aan vast, aan dat patroon, aan die overtuiging, dat ik geen behoefte mag hebben, dat er geen ruimte is voor mijn eigen behoefte, ik heb daar vaak over geschreven. Als ik mijn behoefte laat zien, word ik afgemaakt, sterf ik. Soms kan ik dat echt zo ervaren. Alsof mijn behoefte slecht is of tot iets slechts leidt. Alsof mijn behoefte zondig is.

Ook dat is blijkbaar een diep liggende overtuiging en daarom moet ik met alle macht naar buiten toe laten zien dat ik zorg voor een ander of gericht ben op het redden, helpen van anderen. Kijk eens hoe goed ik ben en zie alsjeblieft niet mijn behoefte die daaronder zit.Zie daar de gevangenis, het patroon waarin ik gevangen zit. Het patroon van mijn persoonlijkheid ontstaan door het trauma uit mijn jeugd, zoals ieder mens een trauma heeft waarop het patroon van zijn persoonlijkheid is gestoeld. Het trauma dat een breuk veroorzaakt met de liefde, de onvoorwaardelijke liefde waar we als kind nog onderdeel van zijn. Waar we nog steeds onderdeel van zijn, maar door de identificatie met onze persoonlijkheid, met het patroon van onze persoonlijkheid, vergeten zijn. We zijn in slaap van onze essentie, die als een slapende reus in ons aanwezig is en wacht om wakker gemaakt te worden. Wakker gekust te worden, talloze sprookjes gaan over dit menselijk geheim van het leven.

In dit proces van mijn menswording zou je kunnen zeggen, heb ik hulp van een aantal begeleiders. Vorige week was ik bij een van hen. Ik vertelde over mijn ervaringen de afgelopen tijd en daarna vroeg ze me om contact te maken met mijn geestelijk deel, om te kijken wat het antwoord was hierop, wat deze te vertellen had. Ik ging met mijn aandacht naar binnen en zag het woord ‘tederheid’ en daarbij beelden van zachtheid en subtiliteit. Zoals de nerven van een blad of een mugje door een microscoop (geïnspireerd door het boek De kleine geschiedenis van bijna alles bestelde ik vorige week een microscoop via internet, net zo een als vroeger op school en kwam een lang gekoesterde wens uit om er ook een thuis te hebben. We plukken nu van alles uit de tuin en bekijken het wonder van de natuur 80x uitvergroot). Met welke subtiliteit, met welke liefde is alles geschapen, inclusief ik zelf. Tot in het kleinste detail is die liefde, die tederheid aanwezig. Toen ik weer opkeek uit dit innerlijk beeld vroeg ik aan M. wat zij had gezien. Ze gaat namelijk ook altijd zelf met haar aandacht naar binnen als ze dat aan mij vraagt te doen. Zachtaardigheid was het beeld dat ze kreeg, het beeld van mij als een zachtaardig iemand.De waarheid van ons geestelijk deel, ons geestelijk vermogen, onze innerlijke ervaring is zeer helder en duidelijk. Dat we nu samen hetzelfde beeld kregen was een bewijs van de geldigheid, de aanwezigheid van de innerlijke ervaring. En ik weet zeker dat bijna iedereen zo’n ervaring kent. We zijn zo rijk van binnen, maar zijn nog steeds geneigd, ook ik, om deze rijkdom te onderschatten en ons naar buiten te richten, naar de uiterlijke wereld. Naar de vormenwereld, die slechts een afspiegeling is van onze intenties, van onze wensen, gedachten, overtuigingen of deze nu wel of niet integer zijn. Pinksteren gaat volgens mij over deze innerlijke rijkdom die onzichtbaar is, niet te meten met een meetlat die van 0 tot 100 gaat, niet uiterlijk te bewijzen (alhoewel Emoto!) maar wel in al zijn kracht innerlijk te ervaren. Het is telkens de vraag welke wereld, de innerlijke of uiterlijke, het meest wezenlijk is, het meest waar, het meest essentieel.

Eerst was er het woord, zegt het Johannes-evangelie, eerst was er het woord en ik zou zeggen; eerst was er de liefde. En de liefde kwam in de wereld, maar de wereld nam het niet aan. Iedereen kent het verschijnsel van de graancirkels, wat een bewijs zou kunnen zijn van het bestaan van een onzichtbare wereld, van een ander bewustzijn, dat contact zoekt met dit aardse, materiële bewustzijn. Maar wat doet dit bewustzijn en dat doet het altijd; ontkennen. Deze cirkels zijn gemaakt door een paar boeren met planken en een touw. Dit verhaal gaat de wereld in en zet voor de meeste mensen dit verschijnsel, dit in ieder geval bijzondere verschijnsel in een kwaad, ongelovig daglicht. M., mijn begeleidster, is wetenschapster, ingenieur en haar grootste verlangen is om deze twee werelden bij elkaar te brengen. De wereld van het onzichtbare, het geestelijke, de liefde en de wereld van het zichtbare, het materiële.

Pinksteren is vanuit de christelijke kerk het sluitstuk van de drieluik Pasen, Hemelvaart en Pinksteren. Misschien is er in de kerkelijke leer nog iets te vinden van de werkelijke betekenis en rol die Jezus heeft in de schepping en voor mij, voor ons als mens. Schepping is ook al zo’n beladen woord, maar voor mij betekent het woord schepping, dat mijn leven en het leven in het algemeen zin heeft, een betekenis heeft. De wetenschappelijke verklaring van de oorsprong van het leven de big bang geeft voor mij geen betekenis, geen zin aan het leven. Het plaatst het leven in de categorie toeval of op z’n best ‘een schitterend ongeluk‘ naar de serie interviews van Wim Kayzer met bekende wetenschappers jaren geleden. In de kerk gaat het meestal over macht, over hiërarchie, over ongelijkwaardigheid en het in stand houden daarvan door het scheppen van angst en afhankelijkheid. Daardoor is de werkelijke betekenis van Jezus bedekt geraakt, ondergesneeuwd (niet gek natuurlijk als het bij Jezus over liefde en onafhankelijkheid gaat). Een betekenis die weer is terug te vinden in oude geschriften zoals de Nag Hammadi met bv. het Thomas evangelie en het evangelie van Maria Magdalena. Geschriften die trouwens niet door de kerk worden erkend. Doordat aan de ene kant de wetenschap de mens benadert vanuit zijn vermogen, zijn intellectuele vermogen om de aarde aan zichzelf te onderwerpen en op die manier te overleven en aan de andere kant de kerk de betekenis van Jezus door zijn hang naar macht heeft verdoezeld, is het niet makkelijk om op het spoor te komen van wat nu onze werkelijke betekenis als mens is en welke rol Jezus hierin speelt.

Ik schreef dat al eerder, voor mij heeft de diepste betekenis die ik als mens heb met liefde te maken. Dat ik als mens de taak heb om leren lief te hebben, om mijn pijn, gekwetstheid en teleurstelling om te zetten naar liefde. En voor mij is Jezus degene die het spoor voor deze taak heeft ingezet. Als volgende bewustzijnsstap in onze evolutie als mens, maar ook in de evolutie van de aarde. Een soort van kosmisch gegeven. Als een grote aardverschuiving zoals het ook een verschuiving in bewustzijn was toen men ontdekte dat de aarde niet plat was, maar rond.

De waarheid van mijn innerlijke ervaring dat ik in wezen een zachtaardig, een teder iemand ben, raakte me vorige week diep. Alsof er in mij een verschuiving plaatsvond van het beeld dat ik meestal over mezelf heb, vanuit mijn persoonlijkheid en zijn valse overtuigingen naar het beeld vanuit mijn essentie. Even was de slapende reus van mijn essentie wakker gekust. Op de terugreis van Nijmegen naar huis had ik een blij gevoel. Ik vond er van binnenuit de volgende woorden bij:
Soms word ik geraakt

door het feit dat ik leef
dat ik er ben.

Ik ben blij dat ik er ben
ik ben gelukkig omdat ik er ben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Views: 734
Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com