pijn en talent

Vraag: is het logisch dat als ik me bewuster word, mijn zelfbewustzijn groeit, mijn pijnpatronen zichtbaarder en voelbaarder worden? Vandaag kwam ik er weer eens achter hoe dicht mijn talent en mijn eigen pijn, mijn eigen wond bij elkaar liggen, verweven zijn. We waren dit weekend met een bevriend gezin en er ontstond in het contact een dynamiek, waarbij ik me afgescheiden begon te voelen, de verbinding met mezelf en dus met het geheel verloor. Ik kom dan in een oud patroon terecht van; zorgen voor het eten en ik zoek het zelf wel uit. Dat was trouwens niet de eerste keer. Ik kan ze zo herinneren, de ontmoetingen dat ik in die positie terecht kwam. Zonder schuld trouwens van wie dan ook, maar door de dynamiek van onbewuste onderlinge patronen gebeurt het gewoon. Zo moet ik me dus gevoeld hebben in mijn ouderlijk gezin, waar mijn ouders wel van me hielden, maar niet bij machte waren om mij te zien in mijn potentie. Het draaide om de emoties van mijn vader en ik zocht aan de buitenkant hiervan mijn plek. Wat natuurlijk geen plek was, maar een overleving, een scheefgroei vanuit minderwaardigheid in plaats van het me gezien voelen in mijn eigenwaarde. Als ik dan weer bij mijn eigen kracht kom, los van de dynamiek van dit weekend, ben ik verwondert over het feit dat het juist mijn talent is om mensen te zien in hun potentie en mijn drive om hun groei te bevorderen. Hoe is het mogelijk! Dat ik juist dat talent heb met die pijn van het niet gezien zijn!!

Maar zo werkt het dus; daar waar ik ten diepste niet gezien ben door mijn omgeving, daar zit mijn potentie, mijn groeikracht. Mijn talent. Ik moet denken aan het prachtige verhaal van Neale Donald Walsch in ‘Klein gesprekje met God’, waar hij beschrijft hoe de ziel juist die plaats in het leven zoekt, waar hij door het tegendeel te ontmoeten, kan ervaren wie hij is. Als de ziel bijvoorbeeld als talent ‘vergevingsgezindheid’ heeft, dan komt hij het tegendeel in dit leven tegen om dat te kunnen ervaren. Hetzelfde principe wordt beschreven in een van mijn favoriete teksten van Anselm Grun: De omvorming van mijn wonden tot parels betekent voor mij op de eerste plaats dat ik mijn wonden als iets kostbaars beschouw. Daar waar ik gewond ben, ben ik ook gevoelig voor mijn medemensen. Ik begrijp ze beter. En waar ik gewond ben, raak ik mijn eigen hart, mijn eigenlijke wezen. Ik geef de illusie op dat ik volkomen gezond en sterk en volmaakt ben. Ik realiseer me mijn gebrokenheid. Dat houdt me vitaal en maakt me menselijker, barmhartiger en milder. Daar waar ik gewond ben, ligt ook mijn schat. Daar kom ik in aanraking met mijn eigenlijke zelf en met mijn roeping. Daar ontdek ik mijn capaciteiten. Alleen de gewonde dokter is in staat te genezen. Dat wisten de Grieken al.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Views: 596
Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com