pasen, een verhaal over liefde

De werkzame kracht van de liefde in mij brengt hoog en laag bij elkaar, ik schreef daarover in mijn vorige artikel. Zo ervaar ik de liefde die in mij werkzaam is, een liefde die ik niet los kan zien van het verhaal van Jezus. Misschien omdat ik voor het eerst toen ik ongeveer 20 jaar oud was de onvoorwaardelijke liefde heb ervaren in de Jezus van het Johannes Evangelie. Maar ook nu in mijn innerlijk proces van het geboren worden als individu kan ik niet om Jezus heen. Het lijkt alsof Jezus het punt is in mij waar de onvoorwaardelijke liefde binnenkomt. Als een kelk, waarin deze liefde wordt uitgegoten en af en toe overloopt.In deze liefde ervaar ik dat Jezus hemel een aarde, het geestelijke en het materiële verbindt. Dat Jezus het punt is in mij, als een zaadje, waar mijn groei als individu begint. Vanuit de onvoorwaardelijke liefde voor mezelf. Jezus is voor mij het beginpunt van de onvoorwaardelijke liefde, voor mij, maar ik denk voor ieder mens. Wij worden liefgehad op de meest persoonlijke manier. Daarom brengt deze liefde ook hoog en laag bij elkaar, want zoals ik het ervaar komt de liefde binnen op het punt waar ik het meest gewond ben, waar ik het meest deze liefde nodig heb. Mijn bottleneck. Jezus is dat punt in mij waar mijn wond wordt omgezet, getransformeerd naar liefde, juist op het punt waar dit voor mijn persoonlijkheid het allermoeilijkst is. Waar van mij de grootste overgave wordt gevraagd. In potentie is ieder mens een transformatiehuisje van liefde en is de aarde de planeet waar liefde wordt geproduceerd. Jezus is voor mij daarin het voorbeeld, maar ook de aanzet, het zaadje waarin deze bestemming als potentie aanwezig is. Dit transformatiepunt is werkelijk een wonder en wij als mens bevinden ons op het kruispunt daarvan met Jezus als middelpunt. En de kern van dit middelpunt is Pasen, het sterven en het opstaan uit de dood van Jezus. In deze kern sterft het oude en op de resten, de overblijfselen van dit oude wordt het nieuwe geboren. Alsof uit lood goud wordt gemaakt. Zoals een vlinder geboren wordt uit een rups. In ieder van ons is deze transformatie mogelijk. Het is de diepste betekenis van ons mens-zijn. Dat wij in staat zijn om liefde te produceren.

In de schepping ben ik als mens zowel deel van de fysieke als van de geestelijke wereld. Dat feit alleen al veroorzaakt een leven lang zoeken, zoeken naar balans, naar verbinding, naar betekenis van wie ik ben als mens. In de loop van mijn leven is een scheiding ontstaan tussen deze twee werelden. En ik merk dat nog steeds. Ik merk nog steeds hoe zeer ik maar gericht blijf op het materiële, op de wereld buiten mezelf. Dat daar het geluk vandaan moet komen. Ik raak dan gevangen in de collectieve overtuiging dat de uiterlijke wereld me het geluk geeft dat ik nodig heb. Op die valse overtuiging is heel onze economie gebaseerd, onze overspannen economie. Deze gerichtheid maakt ook mij overspannen, totdat ik overloop en mijn gevoel van angst me terugfluit en me noopt om met mijn aandacht naar binnen te gaan. Daar waar mijn geluk wel te vinden is. Telkens ervaar ik dat weer en ook telkens weer verlies ik de betekenis van deze ervaring. Ik keer me opnieuw af van mijn innerlijk, van de geestelijke werkelijkheid waar ik deel van ben, van de onvoorwaardelijke liefde. Dat is Pasen in mezelf. Daar waar ik Jezus aan het kruis sla, omdat ik niet in staat ben om de onvoorwaardelijke liefde te ontvangen en vast te houden. Deze liefde de plek te geven in mezelf, die hem toebehoort.

In die zin ben ik nog steeds bezig hem de plek te geven, de liefde de plek te geven, die hem toebehoort. Pasen is geen uiterlijke gebeurtenis alleen, het is een innerlijk proces. Dat is voor mij het mysterie. Dat Jezus in de uiterlijke wereld heeft geleefd, is gestorven en weer opgestaan uit de dood. Deze bijzondere gebeurtenis is onderdeel van de schepping. En omdat ik als mens deel uit maak van die schepping is deze gebeurtenis deel van mij. Het is het bewustzijn dat de schepping niet af is, maar nog steeds doorgaat met mijzelf als onderdeel daarvan. Daarmee is deze uiterlijke gebeurtenis een innerlijk punt, een innerlijk proces geworden. Dat betekent dat ik als mens onlosmakelijk verbonden ben met deze Jezus. Anders gezegd; deze Jezus heeft een zeer belangrijke betekenis voor mij, voor ons als mens. Hij heeft mij, ons, iets te vertellen, iets zeer wezenlijks te vertellen. En het wezenlijke is de boodschap van liefde. Hij raakt mijn wezen als mens en dat wezen is liefde. Wij moeten iets met hem of we dit nu willen, bewust willen of niet. Je zou ook kunnen zeggen; wij moeten iets met de onvoorwaardelijke liefde die er voor ons is. En als je er niets mee doet, deze liefde ontkent of afwijst, dan gebeurt er in feite wat er met Pasen gebeurde, dat Jezus aan het kruis wordt geslagen. En dat doet ieder van ons van tijd tot tijd. Ik word als nieuw mens geboren op de resten van mijn oude persoonlijkheid.

De mogelijkheden die besloten liggen in de individuele, geestelijke geboorte als mens, die Jezus als een zaadje in de schepping heeft gelegd, zijn groot. Deze menselijke mogelijkheden overstijgen de grenzen van het materiële bewustzijn dat verbonden is met ons lichaam. We zien de mogelijkheden van dit nieuwe, geestelijke bewustzijn terug in verschillende ervaringen die opgetekend worden in diverse, spirituele boeken. Veel mensen die enkel kunnen kijken vanuit de bril van het fysieke bewustzijn kunnen dit niet geloven, maar kijk je met de bril van het geestelijk bewustzijn dan zijn er vele dingen mogelijk. Zaken die in de tijd van Jezus maar ook nu wonderen worden genoemd. Het is daarbij altijd goed om te beseffen dat uiteindelijk de liefde deze wonderen verricht. Doel van mijn innerlijke, menselijke groei is om steeds meer instrument te worden van deze liefde. Ieder heeft volgens mij een specifieke gave die zich ontplooit naar gelang men in deze liefde groei. Sommige gaven hebben betrekking op het omgaan met mensen, maar ook bv. met het kunnen genezen van mensen. Jezus zelf had deze gave bijvoorbeeld. Hij zegt daar zelf over in het boek Een daad van liefde van Maria Hillen dat hij altijd iemand geestelijk genas en dat deze genezing effect had op het fysieke lichaam. Altijd eerst de geest, dan de materie. Dat is een wetmatigheid. Ook andere wonderen hebben met natuurkundige wetmatigheden te maken, dus zijn volgens mij ook altijd wetenschappelijk te verklaren. Als men hierbij maar de fysieke kaders durft te overstijgen!

We zijn als mens in staat om onszelf, maar ook anderen te genezen, niet alleen met medicijnen, maar met liefde en geestkracht. We zijn als mens in staat om de zwaartekracht te overwinnen, we zijn als mens in staat om in tijd en ruimte te reizen. Niet alleen door het bouwen van ruimteschepen die ons lichaam verplaatst, maar door de kracht van onze geestkracht, door het vergroten van ons bewustzijn. We zijn als mens in staat om de grenzen van de dood te overstijgen, om op geestelijk niveau op te staan uit de dood. Als je snapt dat materie voortkomt uit de geest, dan begrijp je dat op het moment dat je als mens de verbinding hebt gelegd met je geestelijk deel, dat dit geestelijk deel voortleeft nadat je fysieke deel is overleden. Veel wonderen zijn goed te snappen als je het bekijkt vanuit de heelheid en het inclusief maken van ons geestelijk deel, waar enorm veel potentie in aanwezig is. Als we deze potentie zouden aanspreken, zouden we veel minder afhankelijk worden van een gezondheidszorg bijvoorbeeld die miljarden kost! We zouden sowieso veel minder afhankelijk worden van materiële zaken, omdat we vrede zouden hebben met wie we zijn en daardoor genoeg hebben aan wat we hebben. En als we dan nog tekort of nood zouden hebben, zouden we elkaar helpen met onze eigen gave of talent. Dan zou er een natuurlijke stroom ontstaan van geven en nemen, eerst in onszelf, maar ook naar elkaar. We zouden het gevoel hebben een te zijn, in onszelf, maar ook met elkaar. Dat is toch een heel mooi toekomstperspectief vanuit het bewustzijn van liefde dat als een zaadje in de schepping, in de evolutie is geplant door het leven en sterven van Jezus.

Literatuur; als ik in dit artikel over Jezus schrijf, is dit een product van mijn eigen ervaring, van mijn bespiegelingen hierover en wat ik gelezen heb in de onderstaande boeken. De inhoud van deze boeken vormen een weerklank van de wijze waarop ik Jezus ervaar.
Bijbel, Nieuwe Testament
Nag Hammadi geschriften
Een daad van liefde (Maria Hillen)
Jezus de zoon des mensen (Kahlil Gibran)
De meesters van het verre oosten (Baird T. Spalding)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Views: 829
Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com