over crisis, angst en de weg van liefde

De economische crisis treft momenteel ook mij. En met mij bedoel ik dan mijn bedrijfje WerkWaardig. De aanmeldingen voor nieuwe individuele trajecten vanuit Sociale Zaken zijn een maand geleden stopgezet, omdat het budget voor dit jaar al op is. En de eerste aanvraag voor voortzetting van de jongerentrajecten bij de Hall of Fame is afgewezen. Nu zijn er nog wel een aantal alternatieven, waar ik na de vakantie mee aan de slag ga, maar de afwijzing doet me meer dan ik dacht. Plotseling voel ik dat de geldstroom, die meer dan 10 jaar mij en mijn gezin heeft onderhouden, eindig is. De angst voor tekort grijpt me dan naar de keel. Misschien moeten we wel verhuizen van de mooie plek in de natuur naar een rijtjeshuis in Tilburg, omringt door 200.000 medebewoners. Niet dat ik een hekel heb aan Tilburg, heb meer dan 10 jaar in zowel oud-Zuid als oud-Noord gewoond, maar ik voel dan wel dat ik erg ben gaan houden van Landgoed Nieuwkerk en de omgeving waarin we momenteel wonen.

Vorige week had ik een afspraak met een collega, waar ik lange tijd mee heb samengewerkt. We ontdekten dat we een gemeenschappelijke innerlijke houding hebben op dit moment in ons leven en alles wat we daarin tegenkomen; gevoelens van angst innerlijk trachten te transformeren naar liefde. Je zou ook kunnen zeggen: van kramp naar kracht. Concreet betekent dat in mijn huidige werksituatie; het blijven volgen waar ik blij van word, waar mijn hart ligt en erop vertrouwen dat dan het geld daarop volgt. Die houding kan ik eerlijk gezegd beter voelen als het financieel voor de wind gaat, dan als het einde van een potje in zicht is, zoals dat nu het geval lijkt te zijn. Het blijven vertrouwen dat er voor mij wordt gezorgd. Dat er een vorm is voor wat ik het allerliefste wil, dat er een vorm is die de meest ideale voorwaarden schept voor mij om als mens verder te groeien. En groeien gaat altijd gepaard met verandering en net daar ben ik geen held in.

Ik moet dan gelijk weer denken aan de geboorte van mijn zusje Marion, wat voor mij zo’n grote verandering heeft betekend, dat waarschijnlijk daar deze angst voor verandering is ontstaan. Vaak kom ik terug op dit cruciale punt in mijn leven, waar volgens mij het patroon van mijn harnas is ontstaan. Het harnas van mijn persoonlijkheid, waarbinnen ik mezelf heb opgesloten en afgescheiden heb van de liefde. Omdat de pijn voor mij als kind niet te dragen was. Daar is mijn angst voor verandering ontstaan, mijn te grote gevoel voor verantwoordelijkheid, mijn gevoel van onveiligheid. En zo heeft ieder kind zijn basistrauma, dat als een soort print in ons systeem zit. En telkens trekt die print weer opnieuw omstandigheden aan die lijken op dat basistrauma. En telkens hebben we dan de neiging, ik herken dat maar al te goed, om dan de schuld buiten onszelf te zoeken. De wereld heeft mij gekwetst, tekort gedaan etc. En telkens weer hoop je dat er iemand komt, van buitenaf, die anders is, die je wel ziet, wel van je houdt etc. Tot weer hetzelfde riedeltje opduikt, het patroon van je basistrauma, dat de kwetsuur bevestigt en misschien zelfs aantrekt. Zo blijven we gevangen in dat patroon, dat ervoor zorgt dat je je steeds verder terugtrekt achter de barricades van je masker.

Ik schrijf ‘je’, maar dit is natuurlijk ook gewoon mijn weg. Ieder mens kent dit patroon, deze beweging, het lijkt wel een wetmatigheid. Totdat er in je leven een moment plaatsvindt van onvoorwaardelijke liefde. Bij mij was dat rond mijn 20e, toen ik het Johannes evangelie las. Maar dat kan ook een mens zijn die in staat is om onvoorwaardelijk te luisteren, aandacht heeft, liefde heeft. Of een ervaring in de natuur, waarbij je voelt dat de natuur geen oordeel heeft. Of een inspirerende tekst of film. Alsof je dan weer contact kunt maken met je eigen hart, je essentie. De reden en betekenis van crisis is dat het de mogelijkheid biedt om de weg naar binnen te gaan en wordt begrepen dat uiteindelijk daar het heil vandaan komt en niet van buiten, waar we zo geneigd zijn het in eerste instantie te zoeken.

Die weg naar binnen is geen makkelijke weg, omdat het ons langs onze pijn brengt, die verpakt zit in het patroon van ons basistrauma. Geen wonder dat we daar niet direct voor kiezen. Daar vanbinnen zit onze pijn, de pijn van ons trauma en de korst, het harnas van onze persoonlijkheid die daar omheen zit om ons te beschermen tegen nog meer pijn. Maar er in feite alleen maar voor zorgt dat het de omstandigheden aantrekt die ons opnieuw confronteren met die basispijn. Totdat er door een crisis in wat voor vorm dan ook een barstje ontstaat in die korst en er de mogelijkheid ontstaat dat het licht van de liefde naar binnen schijnt. Dat barstje kan daarna door innerlijk werk, meditatie, mindfulness etc. groter worden, zodat de liefde echt naar binnen kan en onze persoonlijkheid schoon kan maken van oud zeer. Dat is een soms pijnlijk, maar ook prachtig proces. Omdat je dan kunt ontdekken waarom je hier op aarde bent, je roeping, dat wat jij te brengen hebt.

We hebben het hier de laatste tijd veel over gehad bij WerkWaardig in zowel de individuele- als de groepsbijeenkomsten bij project Natuurlijk Werken. Hoe ga je om met een crisis? Een manier is om zo snel mogelijk de oude orde te herstellen. Er is een collectieve kracht die geen verandering wil. Je ziet dat in de gezondheidszorg, die iedere crisis diagnotiseert in een DSM4 of 5 model en van daaruit een behandeling, lees; medicatie voorschrijft. Het gaat er niet om dat in sommige situaties medicatie niet nodig is, maar wel dat er verder niets wordt gedaan om werkelijk betekenis te geven aan een crisis en gevoelens van niet weten, wanhoop, depressie, angst etc. De oude orde, de oude situatie is het uitgangspunt voor de behandeling. En zo is het ook met de economische crisis, die niet wordt aangegrepen om werkelijke veranderingen door te voeren op economisch of politiek gebied, nee, met man met macht wordt gestreefd om de oude machtsverhoudingen te handhaven. Crisis – zowel collectief als individueel – biedt wel degelijk een kans, een kans eigenlijk die in ieder mens als potentie aanwezig is.

Deze week hadden we bij de Innerlijke Lijn een prachtige sessie met een aantal klanten van WerkWaardig. Een van de deelnemers kwam er achter dat het basisgevoel van haar essentie, van wie zij in essentie is, blij zijn is. Eigenlijk ben ik een blij mens, zei ze. En het leuke was dat iedereen dat herkende. Dat is wat zij uitstraalt, ook al is ze aan de buitenkant helemaal niet blij. Nu zei ze daar ik tegen en dat was best wel een openbaring, een onvergetelijk moment. Ik ken natuurlijk een beetje haar leven en als je de omstandigheden ziet waarin zij terecht is gekomen, zou ik zeggen; daar word je niet (automatisch) blij van. Bij haar is goed te zien wat er gebeurt als je als mens door je ouders, door je omgeving niet wordt ontvangen in jouw essentie. Dan ontwikkel je daarom heen een korst, een masker. Bij haar is dat een soort sarcasme, cynisme. Zij heeft de afgelopen jaren hard aan zichzelf gewerkt en nu kan ze tegen zichzelf zeggen dat haar basiskwaliteit blij zijn is. Dat is een belangrijke verschuiving, want meestal identificeren we ons met onze korst, met onze bescherming tegen de pijn die ons wordt aangedaan. Het harde stuk van ons harnas vol met overtuigingen waardoor we wie we werkelijk zijn zwaar tekort doen. We gaan geloven dat we die overtuigingen zijn, omdat de werkelijkheid die we van daaruit steeds weer scheppen die overtuigingen steeds weer bevestigen. Dan is het inzicht eigenlijk ben ik een blij mens een doorbraak. En zo gaat de weg van liefde door totdat we helemaal schoon zijn van al die min of meer verborgen valse overtuigingen over onszelf.

En eigenlijk als we deze weg van liefde gaan, pas dan ook wordt werk interessant. Omdat we dan ontdekken in dat proces dat we precies ervaringsdeskundig zijn op het gebied waar zowel de pijn zit als de bescherming tegen die pijn (het harnas of de draak) als de liefde. De parel van ons talent wordt in feite door de liefde bevrijd, bij deze vrouw was dat dus blij zijn. Dat is dan ook het precies wat iemand te bieden heeft aan zijn of haar omgeving; een blije moeder, een blije secretaresse, een blije postbode. Wow, je zal daar maar een postpakketje van krijgen. Dan licht je hele dag op!

Nog een mooi voorbeeld van een andere klant die ik een tijdje terug sprak. Het onderwerp ging over zijn talent en over de pijn en de bescherming tegen die pijn, zijn draak die daarom heen zat. Hij noemde dat zijn rookgordijn. Steeds als hij in een onveilige situatie kwam, wierp hij een rookgordijn op, liet hij niet zien wat hij voelde. Even later vertelde hij dat hij als kunstenaar het doel heeft om schoonheid te laten zien, de schoonheid van de schepping eigenlijk. Een oog bijvoorbeeld of een naakte vrouw. Maar tegelijkertijd vond hij dat het meest spannend om te laten zien, het voelde alsof hij stierf, alsof hij zou worden afgemaakt. Wat een mooi voorbeeld van de verwevenheid van pijn, het harnas of de draak als bescherming daartegen en de parel van zijn talent die hierin verborgen zit. Ik kreeg bij hem ook bijna letterlijk het beeld van zijn schoonheid, het laten zien van schoonheid dat als hij zich veilig voelt achter een dunner wordend rookgordijn tevoorschijn komt.

Je zou bijna kunnen zeggen dat dit materiaal allemaal gegeven is, zowel de pijn, het trauma waarin die pijn is ontstaan, het harnas of de draak die ons daartegen wil beschermen en de liefde die ieder op een heel persoonlijke manier zoekt om binnen onszelf te vinden wat we een heel groot deel van ons leven buiten onszelf zoeken; onze schat, onze parel van wie we in essentie zijn als mens. Het is de weg van de liefde, die ik al eerder heb beschreven. Het is fijn dat ik af en toe kan ervaren dat ik erop mag vertrouwen dat die liefde het beste met me voorheeft. Vaak zit ik vast in een beeld dat het moet gaan zoals ik dat wil. Dat gaat over werk, maar ook over mijn relatie met mijn vrouw Gebi. Dan wil ik het leven sturen, controleren, beheersen, maar ook dragen. Wat een genade is het dan om dit los te kunnen laten en me over te geven aan de liefde. Ik ga de komende tijd eens kijken of me dat ook lukt in relatie tot werk. Kijken of het me lukt om in plaats van te schieten in mijn angst voor tekort en alle doemscenario’s die ik voor me zie, me over te geven aan het gevoel dat de liefde voor mij zorgt en mij leidt naar iets goeds, naar iets wat goed is voor mij en mijn omgeving. Dan zou het kunnen zijn dat deze economische crisis en waar deze mij persoonlijk treft me juist brengt naar een situatie waarin ik nog meer tot mijn recht kom, een situatie die nog beter bij me past, meer balans en geluk. Ik ben benieuwd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Views: 727
Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com