oud en nieuw tegelijk

Wanneer is de aanwezigheid aanwezig?
Gisterenmiddag was ik met mijn gezin in de moestuin vlakbij waar we wonen. We dronken thee van verse kruiden uit de tuin en aten taart en boterhammen in het licht van de zon, dat maar net boven de rand van de bomen uitkwam. De anderen gingen eerder terug naar huis, zodat ik alleen achterbleef. Ik werd me bewust van de stilte, de bijna oorverdovende stilte van deze mooie plek op het landgoed Nieuwkerk. De paardjes in de wei schuurden tegen elkaar aan, een vogeltje zong een eerste lenteliedje leek het wel op een van de eerste dagen van het nieuwe jaar.

Ben aanwezig, heb vertrouwen, heb jezelf lief, vergeef jezelf! Heel vaak zijn dit de voorwaarden die in dikke boeken van wijze mannen en vrouwen worden genoemd om een beter mens te worden, verlicht misschien wel, hoe je het ook noemt. Ik geloof daar steeds minder in, dat je al dit soort dingen kunt doen. Alsof het een prestatie is. Ik begrijp zelf steeds meer vanuit mijn ervaring dat ik kwaliteiten als vertrouwen, liefde, vergeving, ontspanning alleen maar kan toelaten. Alleen, ik moet daar zelf als het ware leeg voor zijn als een leeg vat. Hoe kom ik dan bij deze leegte? Ook dat kan ik niet zelf doen. Daar gaat eigenlijk dit artikel over.

Er gebeurde de afgelopen twee weken een aantal dingen tegelijk. Op de eerste plaats was het vakantie, wat betekende dat mijn werkstructuur wegviel. De weken daarvoor voelde ik me erg goed en energiek en wilde ik de wereld veroveren. Door het wegvallen van mijn weekstructuur raakte ik uit balans. Behoorlijk uit balans. Ik werd op mezelf teruggeworpen en op diep liggende, oude patronen, waarvan ik dacht dat ik ze al lang overwonnen had.
Nu was het ook nog zo dat Gebi, mijn vrouw, een bijzondere behandeling had gevonden tegen de ziekte van Lyme. We wonen al jaren in het bos en ze had het grote vermoeden dat in ieder geval een aantal leden van ons gezin de ziekte van Lyme had. De behandeling die ze gevonden had was de biofotonen behandeling ontwikkeld door Johan Boswinkel. Een stap verder dan de bioresonantie therapie zou je kunnen zeggen. Google maar even op internet als je hier meer over wilt weten. Simpel gezegd zou je kunnen zeggen dat het een lichtbehandeling is. In een door Boswinkel ontwikkeld, elektronisch apparaat zit alle lichtfrequentie van verschillende natuurlijke geneesmiddelen, zoals uit de Bach-remedie of homeopathie. Het apparaat scant eerst het lichaam op de aanwezig kwalen, die bij mij zich vooral rond de maag en darmstreek bevonden en kan daarna ook deze kwalen behandelen met de genoemde lichtfrequentie. Ik moet eerlijk zeggen dat ik hierin vooral Gebi heb gevolgd vanuit het uitgangspunt baat het niet, dan schaadt het niet.

Dat heb ik geweten. Al gelijk dezelfde dag na de behandeling voelde ik me heel erg moe (dat had de therapeute al voorspeld) en nam mijn disbalans alleen maar toe. Ik voelde me zowel fysiek als psychisch ziek worden. Afschuwelijk eigenlijk, het punt in mezelf dat ik het meest veroordeel en niet onder ogen wil zien, kwam aan het licht. Het was het principe dat als je licht toedient, dat dit juist de schaduwplek oproept. Een innerlijk proces kwam op gang, waarbij ik op een gegeven moment voelde; op dit punt, juist op dit punt, mag ik mezelf vergeven. En als ik op dit punt, waar ik zo’n oordeel over heb, mezelf vergeef, dan kan ik ook anderen vergeven. Met name die anderen die mij zo gekwetst hebben en die af en toe bij me boven komen drijven en waar ik dan in mijn gedachten wrok naar koester. Ik kon nog dieper dan eerst de liefde voor mezelf toelaten. En met die liefde ook de andere kwaliteiten van mijn essentie, zoals; aanvaarding, vertrouwen, ontspanning, balans etc.

Ik moet hier iets dieper op in gaan, op de aard van dit punt. Het is het punt waar ik het meest gewond ben. Waar ik het meest de liefde van mijn ouders heb gemist. De ondersteuning van mijn vader en de omvatting van mijn moeder. Niet door iemands schuld, maar door de omstandigheden en de onvolmaaktheid die onderdeel is van de schepping. Als er geen onvolmaaktheid zou zijn, zou er ook geen groei zijn. Stel dat alles volmaakt zou zijn, de beweging zou tot stilstand komen, er zou geen verlangen zijn. Bovendien zou het ook nog zo kunnen zijn, dat deze onvolmaakte omstandigheden voor mij precies perfect zijn geweest voor de zoektocht naar mezelf en mijn essentie.
Diep in mij ben ik afgescheiden geraakt van de liefde en ben ik gaan geloven dat er niemand voor me is. In dat diepste punt ben ik de liefde buiten mezelf gaan zoeken, ben ik gericht geraakt op de wereld om me heen. Daar moet het vandaan komen, dat wat ik zo gemist heb. Hier is mijn patroon ontstaan om anderen te helpen, te redden. Dan hoef ik in ieder geval niet op mezelf gericht te zijn en op mijn behoefte. Dat laatste is namelijk op dit diepe punt het meest bedreigend. Als ik mijn behoefte laat zien en kenbaar maak, is het net alsof ik sterf, word afgemaakt.

Wat die behoefte betreft had ik deze week een belangrijke droom.
De droom is al even bezig als ik plotseling besef dat ik droom. Ik ben dan op een brug. He, denk ik, ik droom. Nu kan ik doen wat ik wil. Laat ik daar bewust en zorgvuldig gebruik van maken. Aan het einde van de brug, die naar een oude stad leidt, zie ik een huisje met licht aan. Ik besluit aan te bellen en daar te vragen in welke stad ik ben. In het huis woont een gezin. Ik praat met de vader en vraag hem waar ik ben. Hij geeft antwoord, maar uit zijn mond komt geen geluid. Alleen als ik met mijn aandacht naar binnen ga, hoor ik zijn stem in mij. Omdat ik me niet goed kan concentreren, hoor ik zijn woorden met flarden en niet goed genoeg om hem goed te verstaan. Daarom vraag ik aan zijn zoon of deze me naar de stad, naar het centrum wil brengen. Hij brengt me naar het plein van de oude stad, ik zie de kerk. Er staan vreemde, grote voertuigen op het plein.

Ik denk; ik zou wel iets willen met een meisje en ga op zoek. Met name jonge mensen lopen snel heen en weer. Ook zijn er kraampjes, waar ik doorheen loop. Dan staat er verderop een meisje met lang, blond haar met haar rug naar me toe. Ze draagt een lange jurk. Ik ga achter haar staan, sla mijn handen om haar middel en voel haar billen tegen mijn schoot. Als ik over haar schouder kijk, zie ik haar witte huid met veel sproeten. Ze schrikt niet van me en blijft gewoon staan. Ik voel de opwinding in mijn lijf, die het meisje gewoon toelaat. Terwijl we daar zo staan, vraagt ze vriendelijk wat ik hier in Amsterdam doe tijdens het mechanische voertuigfestival.

Dan voel ik dat ik verder wil, wil vliegen. Ik ga omhoog, maar er is een belemmering, een muur van steen in de lucht. Maar ik weet dat ik daar doorheen kan vliegen nu ik bewust droom. Ik vlieg, de wereld wordt steeds kleiner onder me. Blauw en groen. Mijn vlucht is niet helemaal recht, ik kantel steeds, maar vlieg wel door. Dan komen er stukjes in de lucht, die langs me heen vliegen. Ik pak er een van, het zijn kleine steentjes, die groter worden tot grote objecten, houte meubels zelfs. Ik wil verder vliegen, maar dat lukt niet. Ik hang vast in de lucht. Ik ben wel een beetje bang dat ik geraakt ga worden door de zwevende objecten. Dan voel ik met mijn hand dat de objecten een vloer zijn geworden die stevig voelt. Zonder te vallen zet ik mijn voeten op de grond en word wakker.

Als ik wakker lig na de droom, voel ik mijn opwinding, mijn sexualiteit. Maar ik voel dat ik in de ervaring ben. Ik hoef er niets mee en ik hoef het niet te onderdrukken. Ik ben gewoon in de ervaring, een heerlijk, vrij gevoel.

Als ik dus de onvoorwaardelijke liefde kan toelaten op het punt waarin ik het moeilijk vind om mijn behoefte te voelen en te laten zien, dan hoeft de bevestiging en vervulling niet meer van buiten te komen, want het is in mij aanwezig. Het voelt alsof er met deze ervaring iets is geheeld, iets is genezen van wat diep gewond was. Ik voel me als oud en nieuw tegelijk. Niet dat ik dit niet eerder heb gevoeld, maar altijd raakt het weer op de achtergrond. Het is weer dieper aangeraakt, dieper ervaren. Ik ben er meer, in het hier en nu, dat veel breder voelt als ik dacht. In het hier en nu ben ik ook in het verleden en is het verleden ook nu aanwezig. Een beeld van mijn overleden vader, alsof hij er nu is, een ander fragment uit het verleden, alsof ik daar nu ben. Wie weet raakt dit opgediepte punt weer overwoekerd door het dagelijks leven en kom ik weer vast te zitten in oude patronen. Misschien kan ik me dan herinneren dat ik word opgebouwd en afgebroken en weer opgebouwd.

En wat heb ik daar dan zelf in gedaan? Eigenlijk niets. Het enige dat ik doe is me hevig verzetten als ik uit balans dreig te raken en me hardnekkig vast probeer te houden aan mijn eerdere evenwicht. Ik vind moeilijk te bevatten dat juist disbalans me iets brengt en blijf geloven in het wereldse, reclamebeeld dat het mijn doel is om eeuwig in balans te zijn. Ik zie dan allemaal blije en happy families om me heen die schijnbaar altijd in balans zijn. Dat wil ik ook, denk ik dan! Als ik echter in mezelf toe kan geven aan mijn disbalans, als ik daar van binnen ruimte en aandacht voor weet te scheppen, dan ben ik in staat om op de bodem van die ellende de parel te vinden. Dan komt er ruimte in mij, een lege ruimte om die bijzondere kwaliteiten zoals liefde en vergeving toe te laten. En de aanwezigheid die er is, zoals ik dat in het begin van deze tekst beschreef in de moestuin op Landgoed Nieuwkerk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Views: 718
Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com