licht en donker zijn vaak dicht bij elkaar

Gisteren werd mijn zoontje Bo (10 jaar) geopereerd aan zijn bovenlip in verband met zijn schisis (hazelip). Heel de week deed het me niet zoveel, maar toen mijn vrouw Gebi met hem naar het ziekenhuis reed, voelde ik een zenuwknoop in mijn maag. Hem loslaten en overgeven aan een chirurg die in hem zou gaan snijden raakte me. Het was alsof er in mij gesneden werd. Ik sta daar in het ritme van het dagelijks leven niet zo vaak bij stil, maar ik voelde mijn liefde voor hem, de band die ik inmiddels met hem heb opgebouwd.

Later reed ik zelf naar het ziekenhuis, waar Bo nog onder narcose was en de operatie in volle gang. Toen ik de ingang naderde, besefte ik dat dit grote huis vol lag met zieke mensen. En plotseling zag ik het beeld van engelen die hard aan het werk waren om deze zieke mensen bij te staan. Juist hier waar de nood hoog is, is de liefde nabij. Ik kon het voelen en het gevoel werd zo sterk dat mijn adem stokte. Het bewustzijn dat juist waar het donker sterk aanwezig is de liefde niet ver weg is, had ik een aantal jaren geleden toen de donkerste periode van de vorige eeuw, de Tweede Wereldoorlog, me erg bezig hield. Ik las het boek ‘Het teruggevonden licht’ van Jacques Lusseyran, dat grote indruk op me maakte. Een blinde Fransman, die in Parijs het verzet leidde tegen de Duitse bezetter.

Hij liet zich leiden door een innerlijk licht, dat hij juist door zijn blindheid kon waarnemen. Licht en donker zijn vaak dicht bij elkaar. Wellicht dat daarom veel mensen die grens opzoeken door in een ziekenhuis te gaan werken of bijvoorbeeld als journalist naar een oorlogsgebied te gaan. Ik vind het een intrigerende gedachte; hoe groot de liefde niet geweest moet zijn tijdens het enorme geweld van de Tweede Wereldoorlog. Om die periode als een groot licht te zien, in plaats van grote donkerte. Het is hetzelfde als met dat plaatje met de voetstappen in het zand en de vraag aan God; waar was je toen ik je het meeste nodig had? Ik was het die je droeg.

Vanmorgen, een dag later, kreeg ik tijdens de ochtendmeditatie buiten in het bos waar we wonen een ingeving. Wat zou ik doen als dit de laatste dag van mijn leven zou zijn? Wat het eerste in me opkwam, is dat ik zou laten blijken aan mijn gezin (vrouw en kinderen) dat ik van ze houd. Ik doe dat eigenlijk veel te weinig en kwam op het kleine gebaar van een kaartje dat ik dan zou verstoppen op een plek waar ze het makkelijk zouden vinden. Na de meditatie vergat ik het idee weer, maar in de loop van deze dag kwam het toch weer een paar keer in me op. Na de lunch heb ik het idee uitgevoerd.

Dus bij deze de opdracht voor wie wil. Wat komt er als eerste in je op bij de gedachte als dit de laatste dag van je leven zou zijn? Kun je het ook uitvoeren? Misschien is het zelfs leuk om dit een tijdje te doen, iedere ochtend kijken wat bij deze gedachte in je opkomt. En de moed hebben om het ook te doen. Als je wilt kun je je ervaringen delen onderaan dit artikel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Views: 611
Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com