leermateriaal voor menselijke groei

Waarom kan ik toch niet gewoon leven zoals al die anderen, die gewoon zonder moeite mee kunnen in de algemene, collectieve, gangbare stroom? Althans; zo ziet het er vaak van buiten uit. Wie even doorvraagt weet wel beter. Zo vertelde mijn schoonzus door de telefoon dat ze voor de zomervakantie tegen een burn-out aanzat en ze is niet de enige in mijn omgeving.
Na mijn zomervakantie had ik zoveel energie dat ik me met enthousiasme in mijn werk stortte en ook mijn woensdag weer met afspraken ging bezetten. Totdat ik na drie weken werken dit weekend met mijn neus op de feiten werd gedrukt. Ik voelde me doodmoe en depressief. Zonder het goed in de gaten te hebben was ik met mijn aandacht weer zo naar buiten gericht geraakt, dat ik mijn binnenkant uit het oog was verloren. De zorg voor anderen was weer voor de zorg voor mezelf gegaan. Vanuit het (collectieve) beeld kwam ik er achter dat werken betekent zwoegen, me richten op anderen en vrij zijn (weekend, vakantie) dan is er ruimte voor mezelf. Beiden is niet waar, want ook in het weekend wordt er een beroep op me gedaan. De kunst is juist om binnen het kader van het werk zorg en ruimte voor mezelf te hebben, mezelf centraal te stellen. Dat past niet in het beeld dat ik (onbewust) heb van werk. Eigenlijk is dat een mannelijk beeld of anders gezegd; het beeld dat ik heb van werk wordt bepaald door een mannelijke manier van werken. Terwijl je zorg en ruimte voor mezelf meer een vrouwelijke manier kunt noemen. De mannelijke manier is meer een manier die exclusief maakt (scheiding tussen werk en niet werk) en een vrouwelijke manier is een manier die inclusief maakt (binnen mijn werkkader ruimte scheppen voor mezelf en wat ik nodig heb).
Vandaag woensdag had ik leeg gepland, zelfs een afspraak verzet daarvoor en had me laten leiden met onze camper VW T3 via Breda naar Meersel-Dreef. Aan het riviertje de Mark was ik uitgestapt en liep een stukje langs het water. Alleen met mezelf. En dat is precies wat ik nodig heb, maar de afgelopen weken was vergeten. Alle prikkels en vragen van buitenaf trekken me naar buiten. Ik doe dat zelf; ik identificeer me met de vele hulpvragen met als doel om zelf maar niet te hoeven voelen. Dat is eigenlijk de kern. Ik heb vanuit het gezin waarin ik ben opgegroeid patronen ontwikkeld om maar niet te voelen. Dat kan hulpverlenen zijn, maar bv. ook achter de computer of duiken in het nieuws (ieder uur de radio aan). Eten is ook zo’n manier. Als ik daar goed naar kijk, eet ik vaak om me te verdoven, om niet te hoeven voelen. Misschien wel een manier zoals die in ons gezin ook aanwezig was in de bourgondische manier van eten en drinken. Vluchten in het genot van het eten. Niet voelen, niet aanwezig zijn. En wat wil ik niet voelen? Dat wat ik gemist heb in dat ouderlijk gezin, mijn tekort, waar trouwens ieder mens in terecht komt. Omdat tekort de beste manier is om bij je verlangen te komen. Dat is een transformatiepunt. Je tekort omzetten naar verlangen. Daar waar je tekort bent gekomen, daar zit precies wat je te geven hebt, je deskundigheid, jouw talent. Daar heb ik eerder over geschreven.Als ik dan een tijd in dat patroon zit, die beelden en dat gedrag om liefde te krijgen die ik niet gehad heb, word ik met mijn neus op de werkelijkheid gedrukt door middel van een depressief of overspannen gevoel. Met een schok moet ik dan met mijn aandacht naar binnen. De afgelopen dagen kwam dit als les naar boven; dit punt heeft mijn onverdeelde aandacht nodig. En twee; ben alleen met jezelf.Als ik dat dan doe, komt er weer ruimte om te voelen. Kom ik bij mijn hart voor de werkelijkheid zoals het is. Bij mijn pijn. En als de harde korst rond mijn pijn door mijn hart wordt geopend, kan ik voelen wat ik heb gemist, want dat is die pijn, maar ook wat er wel is. De liefde die er voor mij is, zonder dat ik mijn best hoef te doen of me te bewijzen, dat ik ontvangen word, gesteund word. Ik kom dan weer dichter bij mijn aanwezigheid en begrijp dat ik dat te bieden heb als iemand om hulp vraagt. Gewoon mijn aanwezigheid, dat dat genoeg is, of eigenlijk; het beste is. Zonder dat ik me verantwoordelijk hoef te voelen voor de ander, die zwaarte, vanuit dat beeld. Fijn als ik daar weer uit verlost raak. Wonderlijk dat dit dus telkens opnieuw weer dient te gebeuren. Ik me telkens weer moet stoten aan dezelfde steen van mijn beelden, mijn patronen. Het is de dynamiek van mijn persoonlijkheid, de dynamiek van mijn menselijke groei.

Het is trouwens ook niet verwonderlijk dat dit net nu gebeurd eind september. Vanavond waren we bij de ouderavond van onze dochter Moon. Juf Hanneke vertelde dat dit de tijd van de engel Michaël is, die de draak verslaat. Ze zei dat dit na de zomervakantie de tijd is dat je weer in de vorm moet en dat je daarbij heel goed oude dingen kunt tegenkomen, waarvan je dacht dat je ze kwijt was. Draken, die je weer aan moet kijken en waar moed voor nodig is. Wat ze vertelde raakte me, dat hier op deze Steiner-school daar zo bewust mee wordt omgegaan, met de ontwikkeling van het kind en de ontwikkeling van de seizoenen. Hoe anders was dat op mijn reguliere lagere school, waar direct mijn hoofd en lichaam werd gescheiden door de grote nadruk op taal en rekenen. Hé, weer een patroon, een beeld waardoor ik moeite heb om te voelen.
Als ik dit bij mezelf onderzoek, kan burnout een mogelijkheid zijn om verder te groeien. Het is eigenlijk het benauwde gevoel dat de ruimte van het leven binnen beelden die je hebt, op is. Beelden die je hebt ontwikkeld en waaraan je wilt voldoen vanuit een tekort, een pijn. En je denkt dat als je aan die beelden (vanuit je gezin, vanuit de maatschappij) voldoet, je dan die liefde krijgt die je nodig hebt. Burnout zegt eigenlijk dat die manier klaar is en dat je kunt gaan zoeken naar een nieuwe, een eigen manier. Misschien hoeft er dan in de vorm niet zoveel te veranderen, maar wel in de manier van kijken en omgaan. Je tekort wordt dan gevuld met de liefde die er voor je is, zonder dat je dit hoeft te bewijzen of te veroveren. Blijkbaar moet ik zelf telkens weer deze les opnieuw ontdekken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Views: 527
Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com