krukken en mijn punt van uitblinken

Onbewuste overtuigingen zijn voor mij als krukken waar ik op steun, omdat ik bang ben om op mijn eigen benen te gaan staan, in mijn eigen kracht te staan. Eigenlijk lopen de meeste mensen op krukken, ook al zie je ze niet en houden we met z’n allen de illusie op dat we volwassen zijn. Werkelijk volwassen zijn en de volledige verantwoordelijkheid nemen voor mijn leven, dat is een groot verlangen, maar om het ook echt te doen en mijn krukken los te laten dat is een hele klus. Alleen al door het aankijken van de werkelijkheid en deze als uitgangspunt te nemen voor mijn groei en de werkelijkheid niet mooier te maken dan deze is.

Deze week kwam ik een overtuiging tegen, namelijk dat ik 8 of in ieder geval 7 uur moet slapen. Ik kon de slaap niet vatten en schiet dan in de angst dat ik te weinig slaap krijg en de volgende dag niet kan functioneren. Ik was bang, maar schoot niet in mijn paniek, wat ook zomaar kan gebeuren. Van binnen bleef mijn bewustzijn aanwezig, stil, rustig, met vertrouwen. Zodat ik rond half 3 toch nog in slaap viel. Zo’n nacht balanseer ik eigenlijk op een dunne draad tussen de overgave vanuit vertrouwen en de kramp van de paniek. De volgende dag was het opvallend hoe goed het ging. Ik had de ervaring dat ik door de dag werd gedragen in plaats van dat ik met al mijn wilskracht de dag draag. Dat laatste is een van de grootste overtuigingen waarmee ik me identificeer; dat ik mijn leven moet maken, terwijl vanuit een hoger bewustzijn mijn leven al gemaakt is. Mijn opdracht als mens is veeleer om mijn leven te leven. Dat is overgave. Het is het verschil tussen leven met een grote last op mijn schouders en het leven als een spel ervaren.Tegelijkertijd kwam ik deze week dichter bij het punt waarop ik uitblink. Het verlangen om uit te blinken kwam ik een paar weken tegen. Een gevoel dat nieuw voor me is. Ik zoek in deze periode van mijn leven, die sommigen een midlife-crisis noemen, naar de ultieme vorm waarin ik mijn talent het beste kan aanbieden aan mijn omgeving.

Begin van de week had ik een vergadering met twee mensen van de gemeente over het stopzetten van gesubsidieerde banen bij stichting Met hart en ziel, waar ik de werkgever ben van 5 mensen met zo’n baan. Ik vertelde het verhaal van de stichting, de manier waarop ik deze organisatie vorm heb gegeven. Door dit te vertellen, zag ik het punt waarop ik uitblink.Ik zie in ieder mens zijn of haar individuele potentie. Daar ben ik op gericht. En vanuit deze gerichtheid schep ik voorwaarden voor het individu om te groeien. Dat is de kern. Of dit nu een organisatie is zoals stichting Met hart en ziel of in de begeleiding van een traject bij WerkWaardig. Het gesprek kwam tot een einde en plotseling zei een van de ambtenaren; “Ik wil je een compliment geven hoe je dit doet, hoe je omgaat met deze mensen en deze verandering begeleidt.” Het was een aparte ervaring om zo gezien te worden, dat gebeurt namelijk niet zo vaak. Misschien gebeurt het wel, maar niet dat iemand dit zo expliciet meedeelt. Terwijl deze man zich op deze manier ook kwetsbaar opstelt door zichzelf te laten zien.

Het typische is dat mijn punt van uitblinken dichtbij het punt ligt van mijn hoofdpatroon, daar waar ik vastzit, gevangen zit. In mijn moestuin is dat ook zo, waar het onkruid opkomt naast het groentezaad dat ik heb gezaaid. En opvallend is dat de plantjes vaak op elkaar lijken. In mijn patroon en onvrije manier van ondersteunen van anderen, ben ik te gericht op de ander. Dan slaat de balans door en komt de ander op de eerste plaats en laat ik mijn eigen basis los. Alsof ik bij de ander de liefde zoek die ik mis. Het is de herhaling van het patroon dat ontstaan is in het gezin waar ik ben opgegroeid. En dat gemis vul ik dan weer op met allerlei vormen van compensatie, zoals te veel koekjes eten of internet afzoeken naar het laatste wereldnieuws. In feite ben ik dan afgescheiden van de liefde die er voor me is, de liefde voor mezelf, mijn essentie. Die afgescheidenheid is dan het begin van de zoektocht naar het contact met die essentie. Dat volmaakte deel dat naadloos aansluit op mijn persoonlijkheid. De vereniging waar ik zo naar verlang. Als ik daarop gericht ben dan kan ik de symbiose loslaten met de ander, die ik zo graag wil helpen en ondersteunen vanuit het oude patroon van gemis. Mijn punt van uitblinken ligt rakelings naast mijn patroon, het is misschien zelfs wel hetzelfde punt, maar het is net vanuit welke hoek je ernaar kijkt. Vanuit het gemis of vanuit overvloed. Wil je dus het punt leren kennen waar je uitblinkt, ligt die informatie ook opgeslagen in het punt van je patroon.

Vandaar is een belangrijke methodiek in mijn zelfonderzoek het enneagram, dat ik al leerde kennen in mijn late tienerjaren. Het is een prachtig instrument van zelfkennis en van het kennen van de wetmatigheden in het leven. Het is prachtig, omdat het me leert liefdevol naar mezelf en anderen te kijken. Het wil het patroon, het ego niet weg hebben of veroordelen, maar ziet dit juist als ingang voor mijn schat , mijn parel. Het mooie is ook dat het 9 verschillende patronen onderscheidt, waardoor het veel te simpel is te veronderstellen dat er 1 manier is van bevrijding van dat deel waarin we gevangen zitten of anders gezegd; de verbinding zoeken met dat deel waarvan we afgescheiden zijn geraakt. De sleutel naar deze essentiële verbinding is voor ieder mens persoonlijk en uniek, zoals ook de liefde voor ieder mens persoonlijk en uniek is. Wie meer wil weten over het enneagram kan kijken bij mijn boekenlijst.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Views: 647
Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com