koninkrijk der hemelen

Vandaag kwam er plots een gevoel over me alsof ik in twee werelden leefde. De wereld van het dagelijkse en een wereld die tegelijk aanwezig is, een wereld zoals het zou kunnen zijn. In die wereld is geen strijd meer, maar is er vrede, aanvaarding, geluk, schoonheid. Stilte ook. Aanwezigheid. Die twee werelden zijn er tegelijkertijd als in het yin en yang-teken, waar in het zwart het witte puntje aanwezig is en andersom. Of in de psychologie van de Gestalt gesproken wordt over voor- en achtergrond.

Ik kreeg dat gevoel van twee werelden toen ik keek naar een prachtige lucht met verschillende lagen bewolking en het zonlicht dat daar doorheen scheen. Ik moest denken aan Jezus, die het heeft over het Koninkrijk der Hemelen dat al onder ons aanwezig is, mits je het kan zien.

Ik vind dat een fascinerend idee. Dat eigenlijk die wereld, dat koninkrijk, die vrede met al dat geluk en schoonheid er al is. Als een onzichtbare schat die verborgen is achter de zichtbare wereld van ons dagelijks leven met alle strijd, zorgen, emoties etc. En mijn identificatie daarmee. Maar blijkbaar is er in mij de ruimte, de leegte om plots een glimp op te vangen van wat daar achter zit.

Later had ik een afspraak met een klant van WerkWaardig bij het crematorium in Tilburg, waar we spraken met de vrouwelijke directeur, die met bezieling het bedrijf leidde. Mijn oog viel op een schilderij in haar kamer. Dit was geschilderd, vertelde de directeur, door een Tilburgse kunstenaar, die na zijn overlijden een aantal schilderijen had geschonken aan het crematorium. Het was een natuurlijk landschap met in de verte landerijen, bomen en kleine dorpjes. In het midden van het schilderij een grote gele zon tegen een blauw-rode lucht. De verbeelding van de schilder van de hemel op aarde. De rondleiding was indrukwekkend. We kregen een kijkje achter de schermen van de manier waarop de moderne, westerse mens omgaat met sterven en de dood.

Ik dacht daar later toen ik naar huis reed over na. Vanuit het gevoel van de twee werelden dacht ik; zo moet sterven dus zijn. Alsof die volmaakte wereld met alle geluk, schoonheid en vrede langzaam van de achtergrond naar de voorgrond komt en het dagelijkse leven en mijn identificatie daarmee tegelijkertijd vervaagt en verdwijnt naar de achtergrond. En ik die mezelf herinner en vervuld van schoonheid wakker word in het koninkrijk der hemelen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Views: 557
Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com