kerstgedachte 2013

IMG_4063Vanmorgen stond ik onder de douche en werd geraakt door de schoonheid en het wonder van mijn lichaam. Even was ik in het moment, was er bewustzijn, waarneming los van de vanzelfsprekendheid van alle dag. Ik werd geraakt in mijn hart, zoals ik ook geraakt kan worden na het vrijen met Gebi. Geraakt door de nabijheid, de intimiteit van het seksuele contact. Of door de liefde geraakt kan worden in mijn ochtend-meditatie, door de nabijheid van de liefde.

Toen ik als adolescent vastliep in mijn jonge leven in het  havenstadje Terneuzen aan de Westerschelde, werd ik geraakt door het verhaal van Jezus in het poëtische Johannes Evangelie. Ik vroeg om hulp en werd voor het eerst een moment geraakt door een liefde, die ik nog niet kende. Ik houd van je, om wie je bent. Het was de eerste keer dat ik begreep dat alles om liefde draait. Door een negatieve drugservaring kreeg ik last van hyperventilatie en werd een tijdje begeleid door een jonge psycholoog van de GGZ. Ik vroeg hem door mijn ervaring en inzicht over de liefde of hij van me hield. Zijn antwoord was dat hij alleen van zijn vrouw hield. Ik besloot dat hij me niet verder kon helpen en beëindigde deze begeleiding en ging verder op zoek.

Zoals de liefde mij heeft geraakt in mijn persoonlijke leven, zo heeft de liefde ook de aarde geraakt. Daar gaat voor mij kerstmis over. Als een meteoriet is hij ingeslagen en dit heeft zijn uitwerking niet gemist. Er is een proces op gang gekomen, een transformatie, waarbij alles hervormd wordt naar het voorbeeld van deze liefde, ook al lijkt dit onzichtbaar in de wereld van het nieuws op radio, televisie, op internet, in de krant.  Het zijn grote woorden, maar het is een universeel proces, een evolutie, waar de aarde en wij als mens onderdeel van zijn. Een belangrijk en wezenlijk onderdeel, ook al zijn we deze zin en betekenis die we als mens hebben, vergeten. Dat proces is in volle gang. In mij als individu, maar ook in het collectief van ons als mens. Het is alsof er een nieuwe mens geboren wordt en die wordt in eerste plaats geboren in mij. In ieder van ons als individu. Deze nieuwe mens bezit grote geestelijke vermogens, zoals de eerste mens, Jezus, dit heeft laten zien in zijn korte leven op aarde. Ik schreef daar al eerder over. Daar ligt voor mij onze verdere ontwikkeling. Niet in verdere technische ontwikkelingen, waar wij in onze samenleving vaak zo trots op zijn. Dat is slechts een ontwikkeling, hoe knap soms ook, op materieel niveau. Buiten onszelf, waar we ons afhankelijk van maken. Onze geestelijke ontwikkeling maakt ons daarentegen onafhankelijk. Alles wat wij buiten onszelf zoeken, is reeds in ons aanwezig. Vanuit onze neiging om voortdurend gericht te zijn naar buiten, naar het zichtbare en materiële, onderschatten we in hoge mate ons geestelijk vermogen dat als een zaadje in ons ligt te wachten om geboren te worden. Dat zaadje is ruim 2000 jaar geleden gepland en wat mij betreft is kerstmis een moment om daarbij stil te staan.

Hoe ziet dat proces er nu uit van dat geboren worden van dat zaadje van onze geestelijke vermogen als mens? Als ik eerlijk ben, ziet dat er niet uit zoals de prachtige, spirituele beelden, zoals die ons vaak worden aangereikt door tijdschriften zoals de Happinez of Flow. Hoe graag ik dat ook zou willen, mijn innerlijke weg van geboren worden, ziet er anders, ruiger uit en ik kan het niet mooier maken dan het is. Soms voel ik me verscheurd, ontheemd, omdat ik mijn diepste identiteit niet in de wereld vind, maar ook nog niet in het geestelijke. Ik bevind me dan van binnen in een soort van tussengebied, een niemandsland. Verloren, dolend, onveilig. Het lijkt dan alsof ik steeds weer bij een nieuwe bodem uitkom. Deze bodem voelt dan in eerste instantie als een kale vlakte die omgevormd mag worden tot vruchtbaar land. Die transformatie komt tot stand door op dat punt de liefde toe te laten. Door er het licht van mijn bewustzijn, van mijn aanwezigheid toe te laten. Dit is volgens mij een zeer belangrijk en wezenlijk punt. Dat ik in mijn lijden de liefde toelaat. Lijden plus liefde is groei.

Ik wil hier even bij stil staan. Vanuit praktijk Mens&Groei begeleid ik samen met Gebi mensen in hun groei. Hun beperkingen, handicap, hun lijden is vaak voor mij herkenbaar. Ik ben hierin zou je kunnen zeggen ervaringsdeskundig. Het is zoals mijn leraar Jan de Dreu van de Voorde altijd zei; je bent slechts een neuslengte voor. Soms als ik in mijn eigen lijden vastzit, met mijn rug tegen de muur, afgescheiden van de liefde, kom ik mijn overtuigingen tegen die me zeggen dat ik niet normaal ben, gestoord, niet in staat tot welke verantwoordelijkheid in de wereld dan ook. Ik zou zo naar een psychiater kunnen gaan, die me een diagnose geeft, zodat mijn menselijk lijden bestempeld wordt tot probleem, tot stoornis. Waarna ik een behandeling krijg voorgeschreven inclusief medicatie. Dat is de weg, de brede snelweg van het reguliere antwoord op ons menselijk lijden. Het onderdrukt het voelen, het ervaren. Zo anders is het smalle bospad van het toelaten van de liefde op dat punt dat ik kwetsbaar ben. De crack, de breuk in mijn persoonlijkheid, waardoor het licht van de liefde naar binnen kan schijnen en het lijden getransformeerd wordt tot groeikracht. Zoals Rumi, de soefi dichter en leraar,  schreef: in alles zit een barst, zo valt het licht naar binnen.

Het proces van telkens weer sterven aan mijn ego, aan mijn persoonlijkheid die met name gericht is op de buitenkant van het leven, zorgt ervoor dat de liefde in mij geboren wordt en er een hart in mij wordt gevormd. Dat proces is eenmaal in mij in gang gezet en is niet meer tegen te houden. Hoe moeilijk ik dat soms ook vind en ik weg wil van dat gevoel van lijden en afleiding zoek in de buitenwereld. Ik kan me er enkel aan overgeven. Dit proces vindt plaats onder de oppervlakte van mijn dagelijks leven en soms heb ik het zo druk, dat ik enkel ‘s nachts dat gevoel kan toelaten. Vaak in gevoelens van angst, mijn donkere engel, die mij met harde hand weer terugbrengt naar mijn binnenkant. Toch heeft dit proces zeker zijn weerslag op de gebeurtenissen in mijn dagelijkse leven. Plotseling, onverwacht en niet gecontroleerd steekt de liefde zijn kop op, laat zijn licht schijnen, in een ontmoeting bijvoorbeeld, om daarna weer onder de oppervlakte te verdwijnen.

Zoals ik de afgelopen jaren aan het zoeken ben naar de ultieme vorm om mijn talent aan te bieden aan de wereld, dacht ik deze week, dat dit misschien wel mijn belangrijkste taak is. Niet om nu zozeer iets groots en belangrijks neer te moeten zetten in de buitenwereld, maar dat mijn leven zich steeds meer verinnerlijkt. Zodat ik de liefde kan ontvangen in mij en ik instrument kan worden van deze liefde. Daar binnen, waar mijn persoonlijkheid mijn essentie, mijn ziel raakt, dat is wat ik noem mijn Jezus-punt. Het is het kwetsbare deel van mijn persoonlijkheid, mijn crack, mijn bottleneck, waar Jezus mij raakt. Waar mijn lijden wordt getransformeerd tot een levend hart. Die weg, dat spoor naar dat Jezus-punt, is soms bedolven, bedekt met stenen. Het is mijn innerlijk werk om die weg steeds weer schoon en vrij te maken, zodat dit kanaal open blijft. Die kolom van licht, dat soms in mij schijnt. Wit, levend licht. Misschien wel hetzelfde licht waarin Jezus verschijnt aan de emmausgangers, nadat hij is verrezen uit zijn graf. De cirkel is rond. Het zaadje dat met kerst werd geboren is met pasen uitgegroeid tot zijn meest volmaakte vorm.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Views: 843
Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com