keep passing the open windows

De liefde wil mij helemaal, dus ontkom ik niet aan het punt in mij waar ik geblokkeerd ben in de liefde. En natuurlijk hoop ik telkens weer dat ik dat donkere punt, mijn donkerste punt kan ontwijken. Vorige week donderdag kwam het weer naar boven dat punt. Achteraf gezien kwam het niet helemaal onverwacht, want de dagen daarvoor werd ik helemaal naar mijn buitenkant getrokken, naar mijn identificatie met de wereld. In mijn werk, in mijn andere afleidingen, het nieuws in de krant, internet. Het leek alsof ik alleen nog bestond in interactie met buiten. Ik zocht de liefde helemaal buiten mezelf. Totdat ik zo overwoekerd was, zo bezet door de buitenwereld, dat mijn diepste pijnpunt in nood riep om hulp. Een schreeuw; zie me, hoor me!! Keer terug, keer terug naar mij.

Het punt, mijn meest kwetsbare en gewonde punt dat ik zover van mij af wil gooien, is juist de ingang naar de liefde die ik nodig heb. Dit punt is het punt dat mijn redding is, dat mij richting geeft. De basis van mijn talent, dat wat ik de wereld te bieden heb. Er is een kracht, een zuigkracht, een tegenkracht die mij hier zo ver van af kan leiden en ik trap er telkens weer in, ga mee, totdat dit punt, mijn transformatiepunt, mijn lotusbloem die groeit uit mijn modder, mij roept, mij wakker schud. God zij dank, is er in mij een bepaalde hoeveelheid bewustzijn opgebouwd, die deze beweging na de zoveelste keer herkend en ik de beweging naar binnen weet te maken. Weet dat binnen in mij de oplossing ligt voor deze enorme vernauwing. Ik moet door het oog van de naald om thuis te komen in het moment. Het moment dat me draagt. Het moment dat als ik er niet in ben zo enorm smal lijkt, maar als ik er in ben me zoveel ruimte geeft! Door het oog van de naald kan dan plotseling heel de wereld!Ik ga de langzame weg en soms heb ik daar veel moeite mee. De weg van de seizoenen is de langzame weg.

Ergens heb ik nog steeds het beeld dat ik er in een keer ben, gelukkig ben, in het moment ben en dat dit nooit meer weggaat. Nee, ik ga de langzame weg, wat veel geduld vraagt en me telkens weer brengt langs mijn bottleneck, mijn oog van de naald.Het is het punt dat ik zo goed ken, dat zijn oorsprong vindt in het gezin waarin ik ben opgegroeid. Het punt dat zijn climax vond in de geboorte van mijn zusje Marion, die gehandicapt was en na een paar jaar weer overleed. Ik was 2 jaar oud en ik kon niet anders dan de conclusie trekken dat het gevaarlijk is om van iemand te houden, want ze gaat toch weer weg. Dit gaat over die blokkade in de liefde. Ik besloot om het verder alleen te doen en dat het veiliger is om te zorgen voor anderen. In mijn diep gewortelde helperspatroon voel ik me voor van alles en nog wat verantwoordelijk, kan ik het niet verdragen dat een vraag aan mij gesteld onbeantwoord blijft. Wat zich vertaalt in de neiging om dag en nacht naar mijn mail te kijken of er geen vraag aan me wordt gesteld. Ik besta want iemand heeft me nodig. Zo hoef ik niet mijn eigen behoefte te voelen, dat wat ik zelf nodig heb.Zo heeft ieder zo’n diepgeworteld punt, de wortel van ieders ego, van ieders persoonlijkheid. Het is precies die persoonlijkheid, die verzameling van overlevingspatronen die gaat wankelen als ik bij dat crisispunt kom of beter gezegd, als ik in dat donkerste punt wordt gebracht. Als de liefde in mijn harnas ruimte schept om binnen te komen, want de liefde wil niets liever dan mij lief hebben, mij genezen, mij helen. Kan dit niet anders? Is er geen andere, meer romantische, happinez-weg van de liefde? Wat voor zin heeft dit alles, dit lijden, deze pijn, waar ik telkens weer aan moet? Het is een vraag die ik al bijna heel mijn volwassen leven heb; waarom de pijn, waarom het lijden?

Een paar weken terug was ik bij Marlène Driessen van de Innerlijke Lijn en kwam ik weer op die vraag uit. Eigenlijk kwam toen ook al de kwestie van me te verantwoordelijk voelen op tafel. M. vroeg me deze kwestie voor te leggen aan wat bij de Innerlijke Lijn mijn geestelijk deel wordt genoemd, maar wat je ook liefde of essentie of de geliefde kunt noemen. Ik ging naar binnen met mijn aandacht en ik voelde hoe ik van binnenuit in beweging werd gezet. Ik ervoer hoe mijn lichaam van binnenuit werd bewogen zodat ik met zachte hand naar achteren werd geduwd en ik ruimte kreeg in mijn borst. Ik kreeg op deze manier veel meer adem. Het idee dat dit werd gedaan door de liefde die weet wat ik nodig heb, ontroerde me en bracht me op de vraag van de zin van het lijden, van de pijn. Deze essentiële vraag raakte me diep en ik voelde door me te blijven concentreren op die vraag hoe langzaam vanuit mijn innerlijk het antwoord werd geboren.

Dit was het antwoord. Menselijke pijn en lijden heeft met deze aandachtslaag te maken, die gekoppeld is aan het lichaam. Buiten deze bewustzijnslaag zou je kunnen zeggen, is er geen pijn. Het ervaren van pijn in deze aandachtslaag brengt de liefde in deze aandachtslaag, in deze wereld eigenlijk. Dat is de reden. Dat gaf ook direct antwoord op mijn worsteling met mensen die me kwetsen, die me pijn doen. Dit antwoord hielp me later die week om hen beter te vergeven. Pijn helpt me om van het naar buiten gericht zijn naar binnen te gaan en daar het antwoord te vinden op die pijn. Liefde is het antwoord. De pijn in mijn leven brengt me op het spoor van de liefde. Dit is de belangrijkste betekenis van mij als mens, om de liefde in deze aandachtslaag te brengen, in deze wereld te brengen. Hetgeen ook eigenlijk de belangrijkste boodschap van Jezus is of anders gezegd; Jezus is degene die deze wetmatigheid van de liefde in de wereld heeft gebracht, deze groef heeft getrokken. Ik breng de liefde in deze aandachtslaag door mijn specifieke en persoonlijke pijn te transformeren naar de even specifieke en persoonlijke liefde die er voor me is. Als die liefde er is, lost de pijn op en is er ook geen keuze meer. Want wat zou ik liever willen dan deze liefde die mij wil? Dan ben ik volledig verbonden, een met het geheel.

Dit is een interessante kwestie, omdat het zou betekenen dat wat wij keuzevrijheid noemen er alleen is als er pijn en afgescheidenheid is. Als wij verbonden zijn in eenheid is die eerdere keuzevrijheid een illusie, een luchtspiegeling die als sneeuw voor de zon verdwijnt, net zo goed als de pijn verdwijnt. Op aarde wordt de liefde geboren, wordt liefde en bewustzijn geproduceerd. Dat is onze diepste betekenis als mens. Het gaat allemaal over liefde. Alles is een, zowel de bewuste als de onbewuste mens. De een is niet meer dan de ander. Alles heeft nut, niets gaat verloren. Alles dient maar een doel; het geboren worden van de liefde in dit bewustzijn.

Dat is natuurlijk allemaal heel mooi gezegd, maar de realiteit van de worsteling rond dit punt van pijn en liefde is niet mis. Helemaal niet mis, want net deze week hebben een tweetal mensen in mijn werkomgeving deze worsteling niet overleefd en maakten een einde aan hun leven. En het raakt me. Zeker ook het zien van hoe het de mensen raakt, de liefde raakt van de mensen om hen heen. De grote liefde die nu wordt geraakt, maar deze twee mensen niet wist te bereiken. Dat roept veel verdriet op, maar ook boosheid. Ik moest denken aan een tekst van John Irving uit het boek Hotel Newhampshire. Keep passing the open windows en al googlend op die tekst kwam ik bij een prachtig nummer van Queen uit. Freddie Mercury, een van de helden uit mijn jeugd, legt er al zijn gevoel in. Vooral de demoversie is prachtig. Ik draag het nummer op aan Willem Wiegels, zijn naam mag genoemd worden, maar eigenlijk aan ieder mens en zijn worsteling met de open vensters.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Views: 1.706
Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com