hoog, laag en de kracht van het spijt me

Deel 1: hoog en laag
Vorige week konden we dan eindelijk voor het eerst dit jaar de grond in van de moestuin van Pluk&Plenty. Het was lekker om te spitten in de boterzachte aarde. De spieren voelde stijf en de dagen daarna had ik overal pijn. Het voorjaar kondigt zich aan. Het mooiste moment vind ik het moment als ik om 7 uur ‘s ochtends op mijn meditatieplek zit en het buiten nog donker en stil is. Plots begint het eerste vogeltje te zingen. Het is alsof de klank van het heldere riedeltje de prille lente aankondigt die de winter verdrijft.Het weekend daarna voelde ik me moe. Een diepe vermoeidheid die ik niet goed kon verklaren. Onder de vermoeidheid kwam na een tijdje een gevoel van depressiviteit tevoorschijn, alsof ik tot stilstand werd gebracht en met mijn aandacht naar binnen werd gezogen. Mijn eerste reflex was verzet. Ik richtte me naar buiten en zocht afleiding. In mijn werk. In mijn neiging om te lang rond te hangen op internet. In een verjaardag tot diep in de nacht. In de voetbaluitslagen van de eredivisie, zoals ik dat gewend was op de zondagen van mijn jeugd om daarmee te proberen de verstikkende, Zeeuwse leegte te verjagen.

Maar als ik me dan toch naar binnen richt, merk ik dat onder de depressiviteit een rauw gevoel, een schaafwond, een diepe pijn zit die ver teruggaat naar een tijd waar nog geen woorden zijn. Het is het punt waar ik zonder dat ik daar iemand de schuld van kan geven, verwaarloosd ben, in de steek gelaten, alleen, zonder liefde. Zoals ieder een eigen, persoonlijk en traumatisch punt heeft dat we zo vaak bewust of onbewust ontwijken, maar dat tegelijkertijd de ingang is voor onze innerlijke groei als mens. Het is mijn meest kwetsbare plek, waar ik vaak ieder voor- en najaar aan wordt herinnerd. En iedere keer sta ik weer voor de keuze om naar binnen te gaan om te voelen wat er is of naar buiten te gaan en afleiding, verdoving te zoeken voor dit punt dat zo enorm pijn doet. Steeds sterker wordt echter het verlangen om er naar toe te gaan, te voelen wat er zit. En als ik dat doe, als ik stil word en met mijn aandacht naar binnen ga dan word ik geraakt. Ik word geraakt door de liefde die juist naar dit punt toe wil, die mij op mijn meest kwetsbare punt wil helen. De liefde als therapeut. Is dat niet wat het doel van iedere therapie zou moeten zijn; dat de therapeut in mij de liefde vrij maakt om me op dat punt waar ik vast zit, geblokkeerd ben, te helen?Ik kreeg het beeld van een lijn, een lijn van liefde die me zowel op mijn hoogste punt als op mijn laagste of diepste punt raakt. Toen ik me die lijn voorstelde bewogen plots dat hoogste en laagste punt naar elkaar toe en vormden een cirkel. De liefde brengt mijn hoogste en laagste punt bij elkaar in een cirkel. Dat beeld raakt me.

Het hoogste en laagste punt kunnen niet zonder elkaar in mijn groei als mens. Zoals bij een plantje dat onder de grond uit het zaadje begint te groeien. Het stengeltje komt op een gegeven moment boven de grond. Het jonge groen, kwetsbaar en krachtig tegelijk. Het plantje groeit verder omhoog, maar tegelijkertijd vormen zich wortels onder de grond. Dan is er het bijzondere moment van het ontstaan van de eerste bloemen, als het gevolg, zo bedenk ik me, van dat het hoogste en laagste punt bij elkaar komen. Mijn essentiële ik die zich als een bloem in de wereld manifesteert. Op deze manier ervaar ik de liefde die in mijn leven werkzaam is. Geen hoog zonder laag. En gelukkig maar, want op deze manier blijft de liefde dichtbij, blijft de liefde menselijk.

Soms zie ik mensen waarbij het lijkt dat ze de liefde hebben gevonden op het hoogste punt, maar zich daarmee opsluiten in een ivoren torentje. Ze hebben het over liefde, vrede en balans, maar ik voel hen zelf niet meer. Zij hebben een soort balans gevonden, die zij, heel begrijpelijk omdat het laagste punt zo’n pijn doet, met alle geweld willen handhaven. Alles en ieder die deze balans dreigt te verstoren, wordt afgeweerd en als een soort vijand benadert. Ze hebben niet alleen voor zichzelf het licht gevonden, maar hebben zowel de waarheid als de liefde ook voor anderen in pacht. Voordat je het weet, heeft zich een goeroe ontwikkeld. Want tegelijkertijd zijn er veel mensen die liever een ander mens boven zichzelf plaatsen en volgen, dan de pijn in zichzelf aan te gaan. Met het ervaren van de eigen pijn opent zich echter de mogelijkheid om de liefde die er voor ieder is toe te laten en zich als een autonoom individu te ontwikkelen. Dan vind je de goeroe in jezelf en heb je alleen nog een leraar nodig die je helpt deze goeroe in jezelf te vinden.

(even tijd voor het inschenken van een kopje thee of koffie)

Deel 2: de kracht van het spijt me
Werkelijk voelen is echt een kunst, dat merk ik iedere dag weer. Gewoon mezelf ervaren, mijn eigen aanwezigheid. Het ervaren dat ik ben. Als ik eerlijk ben, komt dat maar zelden voor. Vorige week kwam ik een vuilniswagen tegen. Wat een lawaai. De containers die met een harde klap werden leeg gemaakt, de grote vrachtauto die nog stond te draaien met uit de luidsprekers radio 3FM die het werk van de vuilnismannen vergezelde. Zo vaak werken we in omstandigheden die het voelen onmogelijk maken. En zo vaak creëer ik zelf omstandigheden zodat ik niet hoef te voelen. Mezelf niet hoef te ervaren. Steeds weer vul ik mijn leegte op met zaken van buitenaf, die niet van mezelf zijn. Als ik autorijd zet ik bv. de radio aan om naar het nieuws te luisteren, zodat mijn aandacht zich weer naar buiten richt. Ik neem dan waar dat ik het doe, maar het automatisme is sterk! Het kost telkens weer inspanning om de neiging mijn leegte van buiten op te vullen, te weerstaan. Totdat ik zo vol ben van dingen van buitenaf, dat ik overloop en ik ‘s nachts niet kan slapen.

Zoals deze week en ik me druk maak dat ik niet genoeg uren slaap. Het is de trigger voor een gevoel van angst dat opkomt. Angst die mijn controle doorbreekt, mijn controle van het functioneren in het dagelijks leven. Verzet heeft geen zin, het maakt de angst en benauwdheid alleen maar groter. Als het gevoel van angst er mag zijn, ervaar ik dat er een mooie schat in verborgen zit. Ik voel dat er onder de angst mijn levensenergie zit, de levensenergie van dit voorjaar, de ontwakende lente. Een levensenergie die ik met mijn controle onderdruk. Ik neem waar dat ik in mezelf de mogelijkheid ontdek om deze levensenergie vrij in mezelf te laten stromen. Zo vaak haakt deze energie zich vast aan beelden in de buitenwereld, maar hier zit de mogelijkheid om dat niet te doen. Om van deze energie vrij te kunnen genieten. Om te spelen. Onafhankelijk, vrij, ongebonden.

Eigenlijk is dus het gevoel van angst, waar ik eigenlijk zo bang voor ben en bescherm met mijn controle-patronen, de ingang naar mijn levensenergie die vrij in mij kan bewegen.Zo leer ik iedere keer weer meer op deze weg van menswording. Het is mijn ervaring van deze menswording die ik in dit artikel beschrijf. Dat pad is voor ieder mens uniek, maar volgens mij is het principe hetzelfde. Hierbij ben ik de laatste die zal beweren dat ik nu helemaal volmaakt, verlicht, wakker of bewust ben. Ik schrik er telkens weer van hoezeer dit niet het geval is. De realiteit namelijk is dat ik kwets en wordt gekwetst. Mensen doen mij pijn en ik doe mensen pijn. Ik geloof dat we dit van elkaar dienen te aanvaarden. We moeten het elkaar niet kwalijk nemen dat we niet volmaakt zijn. Ik schreef daar al eerder over; de ene keer ben je voor iemand een engel, de volgende keer een duivel.

Afgelopen week kreeg ik een ontroerende brief van een oude vriend, die ik ruim 5 jaar niet gesproken heb. We gingen met een behoorlijk conflict uit elkaar, waarbij ik me in onze vriendschap gekwetst voelde en ik geen andere oplossing zag dan het contact te verbreken. De man schreef me in zijn brief dat hij inzag dat hij me had gekwetst, dat hij voorbij was gegaan aan onze vriendschap. Hij zag dat zijn reactie toen een projectie was van zichzelf, van zijn angst voor het oordeel van mij in een voor hem kwetsbare kwestie. Hij schreef dat het hem speet en nodigde me uit voor een hernieuwde ontmoeting. Ik werd blij van deze brief en van zijn uitnodiging waar ik graag op inga.

Op mijn beurt heb ik een paar maanden geleden vrienden gekwetst met mijn onbewuste gedrag. Ik had dat echter op dat moment niet door, totdat zij me een tijdje geleden hierop aanspraken. Het opende mijn ogen en ik bood een paar dagen na deze confrontatie mijn excuses aan voor het feit dat ik hen pijn had gedaan. Hierdoor voelde zij zich gezien en was het conflict uit de wereld geholpen. Het lijkt zo eenvoudig om te zeggen dat iets je spijt, oprecht spijt. Toch kan het een grote stap zijn om hiertoe te komen. Een grote stap voor ons ego, want het vraagt het loslaten van ons gelijk, ons deel van de waarheid. Het is een kleine en simpele stap voor ons hart om vanuit liefde de ander te vertellen dat het ons spijt. Ik merk als ik dat doe, dat het niet uitmaakt of de ander deze excuses ook ontvangt, wat betekent dat deze stap ons emotioneel onafhankelijk en vrij maakt. Het is de liefde zelf die mij onafhankelijk en vrij maakt. Misschien als je dit leest zou het een uitnodiging kunnen zijn om iemand in je leven, onafhankelijk van diens reactie, jouw oprechte excuses aan te bieden. Je weet zelf wel de persoon bij wie je dat zou kunnen of willen doen. Een mooie voorbereiding op de komende paastijd. Maar daarover wellicht in het volgende artikel meer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Views: 699
Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com