het oog van de naald

Opeens is dat punt er weer. Mijn oog van de naald.

Zo vaak heb ik dan afleiding gezocht, wat het lijden alleen maar groter maakt.

Mijn oog van de naald. Met mijn rug tegen de muur, geen kant meer op kunnen.

Het dwingt me om naar binnen te gaan, daar waar ik weer teveel naar buiten gericht was.

Mijn plek op te zoeken waar ik alleen ben, met mezelf, met God. De Aanwezige.

Om me weer te verbinden.

Juist dit punt maakt me onafhankelijk. Daar waar ik het meest kwetsbaar ben, daar zit mijn kracht.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Views: 883
Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com