het bruiloftsfeest van pinksteren

IMG_6184
Vrijdag vierde mijn dochter Moon het pinksterfeest op haar basisschool Tiliander, die gebaseerd is op het antroposofische gedachtegoed van Rudolf Steiner. De (Christelijke) jaarfeesten vieren hierbij een grote rol. Alle kinderen en veel ouders die hier op het grote veld naast de school aanwezig waren,hadden zich in het wit gekleed. De ochtendzon scheen uitbundig, het was een prachtig gezicht. Bij een aantal klassen was een bruid en bruidegom gekozen, deze zaten plechtig op een stoeltje voor het groepje kinderen van hun klas. Er werden liedjes gezongen, er werd rond een meiboom gedanst, er werden ballonnen de lucht in gelaten met een wens voor de wereld, een wens voor iemand anders en een wens voor jezelf. Het was een heel ritueel wat me stil deed staan bij de betekenis die Pinksteren voor mij heeft.

Pinksteren is het feest van de bruiloft, de heilige bruiloft zou je kunnen zeggen en wat voor mij betekent de innerlijke bruiloft. De liefde ervaren die in mij aanwezig is en waarmee ik kan samensmelten, heel bewust, zonder mezelf te verliezen. Ik kan ernaar verlangen, naar dat samensmelten van binnen, een brandend verlangen, zoals ik ook snap dat je naar het einde van je leven kunt verlangen, naar de dood, omdat dit ook een moment is van samensmelten. Van een hereniging met het geestelijk deel, met de wereld waar ieder van ons vandaan komt. Is dat niet de kunst van het leven, dacht ik tijdens de pinksterviering van mijn dochter; dat je helemaal opgaat in de materiële wereld, maar tegelijkertijd de geestelijke werkelijkheid herinnert waar je vandaan komt. Dat je hemel en aarde tegelijkertijd bent, met je hoofd in de hemel en met je voeten op aarde.

Dat samensmelten, die symbiose, is een groot verlangen van ieder mens, in ieder geval van mij. Ik zie dat verlangen overal om me heen, op manieren die ik maar al te goed ken. Hoe vaak zoek ik die symbiose niet buiten mezelf! Het grappige is dat ik die ook zoek op hetzelfde schoolplein van de school waar Moon op zit. Het is als een soort virus dat zich op het schoolplein verspreidt, het hoor-ik-erbij-virus. Het schoolplein staat namelijk ‘s morgens bij het brengen en ‘s middags bij het ophalen van de kinderen vol met ouders, die met elkaar aan het kletsen zijn. Ik kijk dan om me heen en oh, die twee mensen daar praten met elkaar. Kijk eens hoe gelukkig zij zijn en ik loop hier in mijn eentje, hoor daar niet bij en mis het geluk dat zij hebben en ik niet. Wat het beeld van die twee mensen doet, is dat het mijn verlangen raakt naar samensmelten, naar een worden, een worden met mijn essentie, met de liefde in mezelf. Zoals dat ook bijvoorbeeld een mooie vrouw kan doen die ik zie lopen op straat. Ook een spiegel van het verlangen naar de verbinding in mezelf, maar wat ik buiten mezelf zoek. Of een mooie auto, die ik dan wil hebben en als ik deze heb erachter kom dat het dit het innerlijk verlangen niet heeft vervuld en ik op zoek ga naar het volgende dat ik wil hebben. Alles wat ik buiten mezelf zoek, is uiteindelijk binnen in me verkrijgbaar. De schat, de pot met goud waarnaar ik zo naarstig op zoek ben, draag ik al heel de tijd bij me.

Het is dus belangrijk dat ik de vervulling van dit grote verlangen in mezelf zoek en niet buiten mezelf. Pinksteren is voor mij de bruiloft, de samensmelting die in mezelf plaats kan vinden met de liefde die er voor me is. Daar zijn vele mystieke teksten over geschreven, zoals in Hooglied en de Psalmen in de bijbel of de liefdesgedichten van Rumi. Als ik van binnen samensmelt en de eenwording kan ervaren, ben ik vrij van alle invloeden buiten mezelf, ben ik vrij van de wereld buiten me, heb ik alles wat ik mezelf als mens kan wensen. Ben ik emotioneel onafhankelijk. Deze geestelijke potentie is in ieder mens aanwezig.

Wat voor deze ervaring belangrijk is, is dat ik ook in staat ben om mijn bestaansleegte te ervaren. De leegte die onlosmakelijk verbonden is met mijn leven als mens hier op aarde. Deze week kwam ik weer bij dat punt in mezelf, waar ik vaak bang voor ben en de neiging heb om er hard voor weg te lopen. Het is het punt waarop ik me benauwd voel, omdat ik voel dat ik deze leegte niet kan vullen met van alles buiten mezelf, zoals werk, televisie of internet, spullen die ik begeer etc. Wat dacht je trouwens van een voetbalwedstrijd van het Nederlands Elftal of een popconcert of festival? Het is de lege ruimte die gereserveerd is voor de innerlijke liefde. Dat is volgens mij de kern van deze menselijke bestaansleegte, dat het door niets van buiten in de wereld opgevuld kan worden. De kunst is om dit steeds weer te snappen. Als ik dat begrijp, dan houd ik op een gegeven moment wel op met het automatisch vullen van dit punt met van alles buiten mezelf. Zoals dat in onze collectieve maatschappij gebruikelijk is en waar ik ook deel van ben. Het mooie van dit punt van leegte is dat als ik het kan ervaren, dat telkens weer blijkt dat ik in staat ben deze leegte te dragen. Dat als ik het aanvaard en op me neem, dit kruis, dat ik heel sterk mijn individualiteit kan ervaren. Dit ben ik. Hier begint mijn autonome, onafhankelijke, vrije ik. Ik voel me eenling en toch verbonden. Ik ben met mijn leegte.

Wat het probleem is volgens mij (en dit is een hypothese) dat ik uit een gezin kom, waarbij mijn ouders niet in staat waren om deze leegte als individu te dragen. Wat ik deed als kind is dat ik deze verantwoordelijkheid op me ben gaan nemen,  die ik soms nog als een loden last met me meedraag. Hier is mijn patroon ontstaan om de gaten van anderen te willen vullen, om eerst de vragen van anderen te willen beantwoorden voordat ik toekom aan de behoefte van mezelf.  Ik denk dat zo veel relaties in elkaar zitten. We dragen elkaars last en vergeten ons te richten op onze eigen leegte als ingang naar het ervaren van de bruiloft met ons innerlijk, onze essentie. Bij onze eigen individualiteit begint een gezond wij en niet andersom.

Soms is het nodig om hulp in te roepen van iemand, een psycholoog bijvoorbeeld, als we vastlopen in onze oude patronen. Een psycholoog kan helpen om op het punt te komen dat we onze eigen leegte kunnen dragen en daardoor onze vrije wil vergroten. Daarom is het zo belangrijk dat we de ruimte hebben om te kiezen voor de psycholoog die bij ons past. Een klik, het gevoel dat we ons gezien voelen, dat er werkelijk naar ons geluisterd wordt, is wezenlijk. Het is triest dat de politiek heeft besloten om juist de vrije keuze voor psychologen in de basisverzekering van de naturapolis vanaf 2016 te schrappen. Soms denk ik wel eens dat dit geen toeval is. Want juist de vrije wil is voor een systeem dat gericht is op zelfbehoud en een steeds grotere kloof veroorzaakt tussen rijk en arm, een grote bedreiging. Dan maar kiezen voor een restitutiepolis, die misschien wel iets duurder is, maar het wel mogelijk maakt om te kiezen voor de professionele, psychische hulpverlener die bij mij past.

Een reactie op het bruiloftsfeest van pinksteren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Views: 1.179
Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com