hart

Gisteren met mijn gezin op de terugweg van Wissant in Noord-Frankrijk werd ik geraakt in mijn hart. Zo maar. Het had verder geen reden, het gebeurde gewoon. Ik begreep opeens beter wat dat betekent; geraakt worden in mijn hart. Namelijk dat ik geraakt wordt in mijn essentie, in mijn kern. In mijn midden. Het was nu meer een ervaring in plaats van het beeld dat ik heb bij het woord ‘hart’. Even was ik daar en kon ik daarin verblijven.

Over beelden gesproken. Het is vakantie en ik kom er voor de zoveelste keer achter dat het een van de grootste taboes is om toe te geven dat vakantie niet is dat je helemaal ontspannen bent, helemaal kunt genieten en volledig in balans bent. Het is een beeld waar we onszelf en elkaar hardnekkig in gevangen houden. De werkelijkheid is misschien wel het tegendeel. Als ik naar mezelf kijk, ben ik op de eerste plaats mijn structuur kwijt, die mijn normale leven met 5 dagen werk per week heeft. Dan ben ik op die andere plek in Noord-Frankrijk mijn houvast kwijt van de eigen plek waar ik woon. En ook mag ik 24 uur per dag in de aanwezigheid verkeren van mijn dierbare gezinsleden, en ja, ook dat vraagt een nieuwe balans. De eerste nacht in onze T3-camper schoot ik in de kramp van de grote inspanning die het had gekost om gepakt en wel op pad te zijn en hier aan te komen. Ik dacht: zo kom ik nooit aan mijn broodnodige ontspanning toe die ik nodig heb na een jaar hard werken. Gelukkig fietsten we de volgende dag naar een prachtige plek op het strand tussen de twee caps (Blanc nez en Griz nez) en kon ik (midden in de natuur) echt even ontspannen. Waardoor er in mij de vrije ruimte kan ontstaan om geraakt te worden in mijn hart.

Wanneer kan ik toch eens onthouden dat balans echt ontstaat na een disbalans? Vaak probeer ik hardnekkig de balans te krijgen en loop ik hard weg voor de disbalans. Het is confronterend om te merken dat verandering van structuur, van plaats, van wat dan ook niet mijn sterkste kant is. Verandering roept bij mij paniek op, angst. Overspanning. Tegelijk is het zo gek om te merken dat als ik dan naar binnen ga tijdens mijn dagelijkse meditatie, het licht dichtbij is. Vrede, kracht, licht. Het contrast kan soms erg groot zijn tussen het ervaren van mijn essentie en mijn bange persoonlijkheid. Ik moet plots denken aan het verhaal van Josef en Maria, dat ik las in een boek van Jakob Lorber over de jeugd van Jezus. Maria staat op het punt om te bevallen van Jezus en dat is een groot gebeuren. Het geloof van Maria is groot, zij kan de grootsheid van het moment bevatten. Josef niet, Josef is alleen maar heel erg bang. Ik ben beiden. Misschien zijn zij beiden wel nodig om mijn vrije ik, mijn echte ik geboren te laten worden.
Dat moment dat ik er even ben en geraakt kan worden in mijn midden.

In de Franse krant vernamen we het drama in Noorwegen. Heftig, heel heftig de collectieve krachten van de dualiteit tussen twee polen van wat wij als mensen buiten onszelf projecteren en goed en kwaad noemen. Het is een storm die je als individu dusdanig kan bezetten met overtuigingen die kunnen leiden tot dit soort daden als nu in Noorwegen. Ook al is de verleiding heel groot om me hier in te mengen, om hier een mening over te hebben, het heeft geen enkele zin, want alles wat ik ter berde breng, wordt door een tegengestelde mening onderuit gevaagd. Laatst kwam ik erachter dat de vijand de tegenkracht is die noodzakelijk is voor mij om als individu geboren te worden.

Schreef ik in mijn vorige artikel over de zomeroefening om je meest ideale beeld van je leven of je meest ideale dag te verbeelden.Dit is ook een mooie oefening als reactie op het drama in Noorwegen. Stel je grootste vijand voor, die mensen die jou in je leven het meeste kwetsen of gekwetst hebben. Stel je ze voor en zeg dan tegen ze; dank je wel voor de tegenkracht die jij in mijn leven vertegenwoordigt. Je bent noodzakelijk als tegenkracht voor mij om als individu geboren te worden. Misschien helpt mijn vijand me wel om de twee polen goed en kwaad in mezelf te verbinden, in plaats van deze te projecteren en ze daarna te vereren en te bestrijden buiten mezelf.

Vlak voor ons vertrek naar Noord Frankrijk tijdens het inpakken van onze T3 camper kwam ik dat deel in mezelf tegen waar ik mezelf het meeste voor schaam. Daar waar ik het meest blind ben, het meest in slaap ben, niet aanwezig. Het is het punt waar ik enorm boos kan worden als het niet gaat zoals ik wil. De schuld buiten mezelf leg. Hier zit mijn onmacht, het punt dat ik niet onder controle heb. Vanuit dat punt kon het gebeuren dat ik het deurtje van de klerenkast open liet staan in de camper. Daarvan niet bewust deed ik de achterklep omlaag om een extra gootje aan de fietsendrager te bevestigen en pats. Ging een hoek van het deurtje door de eerste laag van de dubbele laag van het raam in de achterklep. Een stuk eruit. Ook al was het geen ramp en makkelijk te repareren, het confronteerde me enorm met dat grote onbewuste, niet aanwezige, blinde stuk in mij. Het was alsof de beschadiging in het raam symbool stond voor mijn eigen beschadiging en waar ik door deze gebeurtenis uitgenodigd werd om deze nog meer in het licht te zetten. Dat wat ik het allerliefste in het donker houd, niet onder ogen wil zien. Het gevoel van schaamte was bijna onverdraaglijk. Toch voelde het zo goed om het te voelen, om er ik tegen te zeggen, in plaats van het weg te moffelen. Zo kwetsbaar, zo schaamtevol. Het is het begin van het toelaten van de liefde die er ook voor dat deel is. Als ik daar van kan leren houden, kan ik van alles en iedereen houden. Het is in ieder geval een groot verlangen in mij om dit stuk waar ik me zo voor schaam van het donker in het licht te gaan brengen. Is het waar dat mijn verlangen en de liefde hierin samenwerken? Dat de liefde juist zoekt naar dat deel van mij om het lief te hebben? Ik kan het bijna niet geloven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Views: 705
Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com