gevangenis

De aarde, inclusief de mensenwereld, wordt in deze tijd behoorlijk door elkaar geschud. Dat is trouwens al langer aan de gang, maar op dit moment volgen de gebeurtenissen elkaar in snel tempo op. De opstanden in Noord-Afrika en nu de aardbeving en tsunami in Japan. In mijn visie zijn het collectieve gebeurtenissen, waarbij in het geval van bijvoorbeeld Libie of Egypte een andere machtsverdeling ontstaat. Op collectief niveau, het zegt nog niets over individuele bevrijding uit individuele gevangenschap. Want ook al zit je ergens jarenlang gevangen, dan kun je je nog individueel bevrijden, zoals Nelson Mandela ons leerde. Trouwens de film Invictus al gezien? En ook al loop je vrij rond in de buitenwereld in een vrij, democratisch land, je kunt als individu nog gevangen zitten in oude, opgebouwde patronen om jezelf te beschermen.

Collectieve veiligheid, hoeveel waard ook, betekent nog niet automatisch individuele veiligheid. Het vraagt een hele andere inspanning, die om je collectief te bevrijden of die om je individueel te bevrijden. Beiden hebben hun eigen waarde. De individuele gevangenis kan vele muren van oude patronen hebben. De eerste muur zijn de patronen die ik zelf heb opgebouwd in mijn leven om me te beschermen. De tweede muur zijn de patronen uit het gezin waarin ik ben opgegroeid en de familie die daar achter zit. Soms gaat dat eeuwen terug. En de derde muur zijn de collectieve patronen van de cultuur waarin ik leef. Hoe sterk moet het zaadje van het individu niet zijn om daar doorheen te groeien!!

Vandaag kom ik mijn eigen, individuele gevangenschap tegen. Daar waar ik me onvrij voel, benauwd, gevangen. De weg van mij vrijer gaan voelen vanbinnen gaat langs die delen in mij die nog gevangen zitten. Ik kom dan automatisch op het spoor van hoe ik me als kind gevoeld heb in het gezin waarin ik ben opgegroeid. Het woord dat vandaag bij mijn gevoel past en hoe ik me als kind gevoeld heb, is ‘verloren’. Ik voelde me afgesneden van mijn eigen basis en voelde ook geen basis die me ondersteunde bij mijn ouders. Mijn ouders leunden op elkaar en niet op zichzelf. Niet uit onwil, maar uit onmacht en niet weten hoe het anders zou moeten of kunnen. Misschien kom ik dit ‘verloren’ gevoel wel tegen omdat mijn zoontje jarig is en ik met een aantal kinderen zijn verjaardag ga vieren. Ik ben dan vader en hoe doe ik dat? Kan ik zelf de vader voor hem zijn die ik als kind niet heb ervaren? Het kan alleen als ik dat ‘verloren’ gevoel durf toe te laten en daar als een vader voor zorg. Liefde voor de ander begint altijd bij liefde voor mezelf!

Wat voor mij waar is, is dat een ervaring van liefde, zoals ik die af en toe heb, niet betekent dat ik klaar ben. Integendeel is mijn ervaring. Door een liefdeservaring wordt mijn hart weer een stukje bevrijd en gaat de liefde op zoek naar een volgend stukje dat bevrijd wil worden, dat aan het licht wil komen. Pas dan begint de weg voor mij juist langs plekken waar ik me gevangen voel. Ik word me dus bewuster van mijn gevangenschap in plaats van dat ik in de illusie leef dat ik vrij ben. Het enige dat ik op mijn weg leer is dat ik minder in paniek hoef te zijn. En weet dat er in een moment van wanhoop en benauwdheid, een moment dat ik weer helemaal dicht slib, als ik me dan niet isoleer, maar me durf te openen juist in mijn gewondheid, de pijn toelaat bij het me ‘verloren’ voelen, de redding nabij is. Dan ben ik weer een stukje heler, is mijn hart en mijn liefde weer een stukje vergroot als basis voor het volgende wat aangekeken en bevrijd mag worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Views: 824
Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com