geluk en de zalm

Vorige zondag in mijn meditatie op mijn heilige plek in het bos kwam ik bij een punt, waarbij ik voelde: ik ben gelukkig. Ik schrok daar best van en ook dat is opvallend. Als ik daar dan naar kijk, kom ik erachter dat er onbewust in mij de overtuiging en het streven aanwezig is naar geluk. Alsof geluk altijd een punt is dat nog moet komen. Het is mijn gerichtheid naar buiten toe, naar de omstandigheden waarin ik leef en die eigenlijk altijd onvolmaaktheid zijn, die mij doen overtuigen dat ik niet gelukkig ben. Pas als mijn omstandigheden volmaaktheid zijn, dan ben ik gelukkig. Dus daarom de verbazing en de schrik dat ik plotseling in mijzelf ervaar; ik ben gelukkig, ik ben al gelukkig. Het voelde ook als een soort erfrecht en als ik dat schrijf schrik ik ook. Zo groot is blijkbaar mijn onbewuste overtuiging dat ik niet zomaar gelukkig kan zijn, dat ik eerst iets bereikt moet hebben. Dat ik hard moet werken voor mijn geluk. Het kan toch niet waar zijn dat geluk iets is, dat gewoon zonder daar iets voor te hoeven doen, in mij onvoorwaardelijk aanwezig is.

Later op deze zondag ontmoetten Gebi en ik twee vrienden die na 7 jaar omzwervingen weer terug zijn in Nederland. Ze hadden Nederland verlaten om meer vrijheid te ervaren en wie weet een thuis te vinden in de Verenigde Staten, Denemarken of Noorwegen. Want daar kwamen ze op hun reis terecht. Ze vertelden dat de uiterlijke reis een innerlijke reis werd, waarbij ze hun thuis in zichzelf vonden. Een gevoel van vreugde en dankbaarheid dat onafhankelijk is en niet meer weggaat. Dat is mooi, want Gebi en ik hebben los van hun eigenlijk dezelfde reis gemaakt, ook al woonden we gewoon op dezelfde plek in het bos van Landgoed Nieuwkerk. De reis bracht ons ook bij dat punt in ons zelf van onvoorwaardelijke liefde en geluk. Zo ontmoetten we deze vrienden. Ze reisden naar het buitenland, maar vonden dat onafhankelijke punt van joy, zoals zij dat noemden in het contact met het ‘buitenland’, het homeland in zichzelf. Het vinden van dit punt ging trouwens bij al ons vieren gepaard met periodes van angst, van donkerte, met de rug tegen de muur, niet weten, controle verliezen, van overgave. Toen we weggingen was ik gericht op wat de omgeving in het buitenland mij te bieden had, nu ik ben teruggekomen met wat ik geleerd heb, ben ik gericht op wat ik mijn omgeving te bieden heb, zei een van hen. En daar waar we het 7 jaar geleden erg klikte met elkaar, maar er behoorlijk wat symbiotische patronen aanwezig waren in het contact, was er nu 7 jaar later veel meer individualiteit. Volwassenheid, op eigen benen staan. En van daaruit een nieuw ‘wij’.

Later deze werkweek, vlak voor mijn zomervakantie, liet ik me behoorlijk uit mezelf trekken door de grote hoeveelheid vragen die in mijn werk op me af komen. Ik kon maar moeilijk contact houden met mijn innerlijk punt en voelde me gestresst en overspannen.Terwijl ik notabene dinsdag nog zo’n belangrijke innerlijke ervaring had. Het was in een sessie bij Dorle Lommatzsch, die ik had aangevraagd vanwege dat punt van in mijn kracht gaan staan. Ik had het gevoel dat iets me tegenhield om in mijn eigen kracht te gaan staan, ik schreef daar in mijn vorige artikel over. Dat wilde ik bij haar gaan onderzoeken. Ik kwam er tijdens dit zelfonderzoek achter dat ik een heel verkeerd beeld had van gaan staan, namelijk een hard en statisch beeld.Toen ik naar binnen ging met mijn aandacht kwam ik op de eerste plaats bij een punt in mezelf waar licht scheen. Een punt van sterke aanwezigheid, van bewustzijn. Er ontstond vanuit dat punt een visualisatie, waarbij ik ervaarde dat gaan staan tegelijk zacht is, als hard. Gaan staan ging in mij twee kanten op, rond en zacht naar beneden en stevig en hard naar boven. Ik maakte die beweging ook met mijn handen. Het leek wel een fallussymbool, met de zak en ballen als zacht onderdeel en de stijve penis als hard en stevig onderdeel. Een belangrijk inzicht dat ik enkel kan gaan staan, als ik me ook omvat en ondersteund voel. Bij deze visualisatie was dit helemaal aanwezig. Wat er toen gebeurde was dat ik een beeld kreeg van de natuur en ervaarde dat ik me daar een mee voelde, wat me ook raakte. Ik kreeg het beeld van een totempaal en een dier, namelijk de arend. Op dit punt, voelde ik, ben ik het meest individu en het meest verbonden. En ik voelde het verlangen om me over te geven. Hieraan wil ik me overgeven! Het beeld kreeg de kleuren geel en oranje. Het was een sterke ervaring, zo sterk dat ik voelde dat er met deze ervaring iets werd afgerond. Ik voelde dat mijn zoektocht naar mezelf, de zoektocht naar mijn individualiteit, wat ik als meest belangrijk en meest essentieel beschouw in mijn leven, op dit punt in mezelf uitkwam. Dit, voelde ik, is mijn grootste schat. Hier heb ik het allemaal voor gedaan en ik voelde dankbaarheid. Dankbaarheid voor de weg die ik heb afgelegd en de mensen die ik op mijn pad hiertoe ben tegengekomen. Dankbaarheid en waardering zelfs voor mijn angst, de donkere tijden, waarvan ik nu zag dat juist die angst mijn naar dit meest individuele punt heeft geleid. Het leek alsof het punt waar ik al lange tijd naar toe ben getrokken en regelmatig glimpen van opving, nu dieper integreerde. Later schreef ik in mijn dagboek: Alsof mijn individuele weg op dit punt zijn voltooiing heeft gevonden. Alsof ik van hieruit opnieuw mag beginnen, vanuit dit nieuwe ankerpunt. Hier komt hard en zacht samen. Hier komt mijn ik en mijn verbondenheid met het geheel samen. Hier komt donker en licht samen en krijgen ze beiden hun waarde. Ik voel dankbaarheid voor de weg die mijn individualiteit heeft afgelegd om tot dit punt te komen, tot dit bewustzijn dat ik zelf de schat ben. Het punt waarin ik het verlangen voel om me over te geven aan het geheel. Ik ben dankbaar en waardeer mijn angst die me steeds weer brengt bij dit meest individuele punt. Mijn angst die dit punt heeft open gemaakt, schoon gemaakt om de liefde, de meest persoonlijke liefde te kunnen ontvangen. Als een plek die volstroomt en ik vanuit mijn overvloed deze meest persoonlijke liefde kan geven zonder mezelf te verliezen. Als een bloem, fier en trots.Het laatste beeld dat ik kreeg was dat ik vanuit dit punt in mezelf helder waarnam, een helderheid die als een wit licht vanuit mijn huid zowel naar buiten als naar binnen scheen. Dorle vroeg me nog dit beeld te tekenen. De tekening die ik later meenam als herinnering aan deze bijzondere ervaring.

Aan het einde van deze week had ik een ontmoeting met drie klanten van WerkWaardig, waar ik een aantal bijeenkomsten mee heb in het kader van het maken van een profiel van iemands kwaliteiten wat betreft werk. Door de ervaring bij Dorle met de natuur had ik de medicijnkaarten gekocht met prachtige afbeeldingen van (totem) dieren en vroeg aan de mensen om een kaart te trekken en vanuit die kaart iets te zeggen over zichzelf. Sterk dat ik zelf ‘de zalm’ trok. Het dier dat tegen de stroom in zwemt, wat ik kon betrekken op mijn groei als individu tegen de stroom van het collectief in. In het boekje bij de kaarten stond over de zalm: mensen met de kracht van Zalm maken de cirkel rond, maken af waaraan ze beginnen en sluiten belangrijke gebeurtenissen in het leven en levenscycli af. Precies zoals ik mijn innerlijk punt ervaarde in de sessie bij Dorle.

Het is sowieso een leuk idee om af toe eens een kaart te trekken voor jezelf, bv. als je een vraag hebt of als ondersteuning voor de dag. De kaarten die ik zelf heb en regelmatig gebruik zijn: de waterkaarten van Emoto, deugdenkaarten van Linda Popov, de Je kunt het kaarten van Louise Hay, knuffelkaartjes van Yvonne van Meteren en Margot Pieters en de enneagramkaarten van Riso en Hudson. En nu dus ook de medicijnkaarten van Jamie Sams & David Carson met illustraties van Angela Werneke.

3 reacties op geluk en de zalm

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Views: 1.168
Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com