geboren

Het is meer dan een jaar geleden dat ik hier mijn eerste tekst schreef over mijn innerlijk werk. De afgelopen week werd ik (weer, zoals dat meerdere keren in mijn leven gebeurt) stil gezet. Door het oog van de naald. Alsof er een perswee plaatsvindt, waardoor ik geboren word. En dan heb ik het niet over mijn ego, zoals ik dat in de inleiding van deze site schreef, maar over mijn werkelijke ik. En mijn patroon – ik noemde dit al eerder de nummer 2 in het enneagrammodel – fungeert in mijn beleving dan als het geboortekanaal, de vernauwing. Alles kom ik er dan in tegen; mijn gerichtheid op anderen, het me te verantwoordelijk voelen voor anderen, het willen samensmelten met mijn omgeving. Heel mijn drakenspel viert feest. Alsof ik helemaal wordt afgebroken en weer opgebouwd door mijn geestelijk deel; God, hoe je dit ook wilt noemen. Er wordt aan me gewerkt, ik sta in de stijgers. Ik leer als ik in disbalans kom.

En steeds is het weer wennen aan wie ik ben in plaats van te willen zijn die ik niet ben, voldoen aan een beeld dat ik van mezelf heb. Gerelateerd aan de wereld, zoals de wereld mij ziet, wil zien. Aangepast aan de wereld. In dat beeld ben ik altijd in evenwicht, voel ik altijd mijn ik en functioneer ik volledig gelukkig in deze wereld. Val ik ook helemaal samen met die wereld.

In werkelijkheid doe ik dat dus niet. Juist niet. In werkelijkheid heb ik een innerlijk proces, waar ik aandacht aan besteed, maar het bijvoorbeeld geen plek geef in mijn agenda. In mijn agenda ben ik bezet door anderen. Omdat ik via anderen, als een perfecte 2 (DE HELPER), mijn eigen behoefte wil voldoen. En dat werkt natuurlijk nooit, hoe vaak moet ik daar nog achter komen? Daarom schrijf ik nu dit stukje tekst en zie ik weer opnieuw het belang van mijn innerlijk werk, mijn innerlijk proces en de waarde daarvan. De grote waarde. Dat maakt deel uit van mijn leven, ik heb dat nodig. Wellicht anderen niet, maar ik wel.

Ik moet terugdenken aan oud op nieuw van dit jaar. Mijn vrouw Gebi en ik besloten tot een grote opruiming qua foto’s, maar ook mijn dagboeken van ongeveer 20 jaar. Ik heb ze allemaal verbrand (niet die van de laatste 5 jaar). Ik kon me niet voorstellen dat ik er nog in zou gaan kijken, dat ik er nog teksten uit zou gaan halen, want ik schrijf er nu ook steeds weer. Ze bewaren, voelde als blijven hangen in het verleden, terwijl ik nu leef. Tijdens het verbranden in een korf bij ons buiten kwam er veel liefde vrij. De liefde van waaruit ik die boeken heb geschreven, de liefde voor mezelf, voor mijn proces, mijn bewustwording. Maar vanuit diezelfde liefde kon ik nu de inhoud van de boeken loslaten. Deze week schreef ik nog in mijn huidige dagboek; het ging en gaat om het schrijven, niet om het resultaat.

En het bijzondere is nu dat Maria Hillen, een van mijn leraren op dit moment, een cursus begint met als onderwerp het schrijven van een boek. Door mijn crisis van de afgelopen week wordt mijn verlangen weer wakker om mijn innerlijk proces, mijn geboren worden, te beschrijven. Deze cursus gaat me daarbij ondersteunen. En de vorm is de vorm zoals ik die een jaar geleden wilde beginnen met deze site, in een soort van dagboek vorm. Voor mezelf, maar ook voor anderen die het zelfde proces van geboren worden gaan.

Wordt vervolgd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Views: 818
Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com