donker en licht

Het is de tijd van zaaien in de maanden maart en april. Afgelopen week waren de aardappelen aan de beurt. Met het in de grond stoppen en met aarde bedekken van de kleine pootaardappel was ik me bewust dat groei de donkerte, de duisternis nodig heeft. Zo is het ook bij mij van binnen. Ik groei als mens naar het licht toe, juist vanuit die gebieden en plekken die ik onder de grond heb gestopt. Weggestopt omdat het daar pijn doet. De korst, de harde korst van mijn ego weerhoudt me om mijn pijn te voelen. Maar juist het voelen, het toelaten van mijn pijn is bevrijdend, helend. Misschien is dat wel de kern van waar Jezus mij als mens aan herinnert. Het principe dat het toelaten van mijn pijn de weg is naar mijn hart, naar de liefde voor mezelf en van daaruit voor mijn omgeving. Het zaad dat eerst moet sterven, de donkerte in moet, voordat het naar het licht toe groeit.

Dit weekend was de eerste ochtend dat het warm genoeg was om in de tuin te ontbijten. Ik deed mijn aandachtsoefening, mijn meditatie in de stralende zon en besefte; hier in dit moment is de liefde aanwezig. Altijd, ongeacht welke omstandigheden dan ook, is in dit moment de liefde aanwezig. Niet in algemene of in abstracte zin, maar op de meest persoonlijke manier. De manier om in contact te komen met die liefde voor jezelf, is door je te openen in je pijn. In je meest persoonlijke pijn. De wond, de crack die je in onwetendheid is toegebracht als mogelijkheid om je te openen voor de helende liefde die er voor ieder van ons is. Kenmerk van die liefde is, dat die onvoorwaardelijk is. Het is een liefde die je onafhankelijk maakt van je omgeving, die je op eigen benen zet en die je doet groeien naar wie je in essentie bent. Doet groeien naar je meest volmaakte beeld, naar Gods beeld.

Een dag later loop ik door het bos en het is alsof de natuur het precies zo heeft georganiseerd dat al het jonge groen en vroege bloesem op hetzelfde moment opengaat. Prachtig hoe aan het smalle takje helemaal aan het uiteinde van een grote, oude boom de blaadjes of de knopjes van de blaadjes te voorschijn komen. Krachtig en kwetsbaar tegelijk, als de kleine peulenscheutjes die nu de grond uit komen in de moestuin. De lente die uit het donker van de winter geboren wordt. Als een samenwerking, een dans tussen donker en licht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Views: 681
Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com