de schat in de onvolmaakte werkelijheid

Leven is een kunst. Mijn thema deze vakantie was beelden loslaten en de werkelijkheid toelaten. Onze vakantie met plannen om de camper naar Noorwegen of Frankrijk te gaan veranderde volledig toen de kinderen allebei ziek werden en we onderweg ook nog panne kregen met onze Volkswagen T3. Deze werkelijkheid met het ook nog zeer wisselvallige weer bracht ons bij de keuze om het klein te houden. Dicht bij het moment om steeds weer te onderzoeken wat klopte. Het resultaat was dat we een eenvoudige vakantie hadden, maar ondertussen hele diverse dingen hebben gedaan. En overal de tijd voor namen, omdat we nergens naar toe hoefden, geen doel, geen resultaat. Zo werd het bezoek aan de openbare bibliotheek een feest met een prachtige opbrengst aan boeken en films waar we nu nog van genieten.
In mijn relatie eigenlijk hetzelfde verhaal. Op het moment dat mijn verlangen opkomt, is dat direct gekoppeld aan beelden. En die beelden, net zoals bij de vakantie, beschrijven een volmaakte situatie, waar eigenlijk niemand aan kan voldoen. De werkelijkheid is namelijk anders dan ik. De ander. Dus wat ik steeds weer moet leren is om mijn verlangen uit te spreken, maar de werkelijkheid of de ander de ruimte te geven om dit verlangen op heel eigen wijze te vervullen. Dat helpt me om de onvolmaakte werkelijkheid, die in eerste instantie niet aan mijn beelden voldoet, te aanvaarden. Het wonderlijke is dat als ik me dan open voor de onvolmaakte werkelijkheid van de ander ik bij mijn liefde kom, bij mijn hart. En op dat moment komt de werkelijkheid met een heel onverwachte vervulling van mijn verlangen. In een andere vorm dan dat ik in eerste instantie had verbeeld.

Vandaag ging ik voor het eerst na een maand weer werken en zag de moestuin op het klooster bij project Natuurlijk Werken. Er waren in de maand augustus vanwege de vakantieperiode niet veel werkers, dus er was veel onkruid in de bedden met verschillende groenten. Mensen waren aan het mopperen en gespannen vanwege het vele onkruid. Ik zelf was helemaal gefascineerd door de enorme rijkdom aan groenten; prachtige koolplanten (palmkool fantastisch), de manshoge maïs, de hoge bonenplanten met de nog witte bloemen als voorbode van de bonen, de prachtige bollen aan de doorgeschoten prei, zoiezo de vele bloemen als afwisseling tussen de groenten. Het is net vanuit welk oog je kijkt. Maar dat zeg ik, die zelf ook helemaal gevangen kan zitten in het volmaakte beeld van de werkelijkheid en van daaruit het vette oordeel naar de werkelijkheid. Zo koppig en trots kan ik daarin blijven zitten. Het is dan net of ik er niet ben en hard werk om de werkelijkheid te laten voldoen aan mijn beeld, wat uiteindelijk nooit lukt. Pas als het zaadje van het volmaakte beeld sterft aan de onvolmaakte werkelijkheid kan vanuit de liefde een prachtige onverwachte bloem groeien.
Zo probeer ik ook naar mensen te kijken en het begeleiden van het vormgeven van talent dat in ieder mens verborgen zit onder de soms hardnekkige, onvolmaakte patronen, die bij ieder mens zijn ontstaan vanuit de kwetsuren opgelopen door de onvolmaakte werkelijkheid. Mooi is dat ik dat net in Tilburg doe, de voor sommige mensen lelijkste stad van Nederland, maar waar de schat verborgen zit. In de mensen die er wonen, maar ook in de soms prachtige, lange tuinen, die je niet ziet als je bijvoorbeeld in de binnenstad door de straten loopt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Views: 572
Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com