de bloem en ik

Vandaag werd ik geraakt door de bloemen die in de lente opengaan. Eerst waren dat rond Pasen de gele bloemen, die nu onderhand zijn uitgebloeid. Momenteel zijn de blauwe en de paarse aan de beurt, waaronder het vergeet-me-nietje. Het is mooi om te zien hoe in de bloem de plant zijn glorie uitstraalt. Vanuit wie de plant is, straalt hij dat uit. En wordt hij ook aantrekkelijk voor een bij bijvoorbeeld. Gewoon door in zijn volle glorie uit te stralen wie hij is.

Zo besefte ik deze week weer eens hoe belangrijk het is om me niet te laten bezetten door alles om me heen. En die verleiding, zuigkracht, is enorm groot; televisie, internet, radio, kranten, winkels in de binnenstad. En de nood van andere mensen niet te vergeten, die me kan verleiden om te gaan redden.

Gun een ander zijn of haar ongeluk, vertelde een van mijn huidige leraren. Juist in de diepte van iemands ongeluk, vindt hij zijn kracht. Zijn levenskracht. Als ik hem of haar probeer te redden, onthoud ik hem deze kracht. Een confronterende en tegelijk bevrijdende waarheid. In mijn begeleiden van mensen mag ik me bewustzijn dat er liefde is voor mij, maar ook voor die ander. Ik hoef daar niet voor te zorgen. Het belangrijkste is, dat ik er voor iemand BEN.

En precies mijn zijn, mijn aanwezigheid, mijn ik, komt op in stilte, in leegte. Als ik me niet laat bezetten door alles om me heen. In die stilte kan ik soms plots ervaren dat ik ben. En hoe groot en krachtig die aanwezigheid dan is, zonder iets te willen of te forceren. Net als die bloem die in volle glorie de plant uitstraalt die hij is.

Prachtig, zo’n tuin vol met IKKEN.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Views: 890
Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com