2009

blogs tom ribbens 2009

het oog van de naald

Opeens is dat punt er weer. Mijn oog van de naald.

Zo vaak heb ik dan afleiding gezocht, wat het lijden alleen maar groter maakt.

Mijn oog van de naald. Met mijn rug tegen de muur, geen kant meer op kunnen.

Het dwingt me om naar binnen te gaan, daar waar ik weer teveel naar buiten gericht was.

Mijn plek op te zoeken waar ik alleen ben, met mezelf, met God. De Aanwezige.

Om me weer te verbinden.

Juist dit punt maakt me onafhankelijk. Daar waar ik het meest kwetsbaar ben, daar zit mijn kracht.

 

van hoop naar verlangen

Naar mijn idee praten we soms te makkelijk over het woord verlangen. Verlangen heb je natuurlijk in allerlei vormen en gradaties. Maar echt contact maken met je verlangen, dat is nogal wat. Dat kwam ik deze week tegen, toen ik een verlangen toeliet, dat erg sterk was.
Volgens mij komt verlangen altijd uit dezelfde bron als levenskracht, groei kracht. Willen groeien, willen leren. Zelfonderzoek is daar een belangrijk middel voor om dat eens te onderzoeken bij jezelf. Hoe zit dat nu eigenlijk? Hoe werkt dat nu bij mij?
Een aantal weken terug hadden we een expositie in onze tuin van werk dat Gebi heeft gemaakt. Waaronder dit beeld hierboven op de foto met als naam; Groeikracht.
De kunst is nu om het verlangen, dat soms zo sterk is, toe te kunnen laten en tegelijkertijd de vervulling ervan los te laten. Dan breng je verlangen naar hoop.
Verlangen komt namelijk nooit alleen. Rond verlangen zitten al die beelden en die ervaringen uit het verleden dat dit verlangen niet is vervuld. Er zit controle bij van de manier waarop ik wil dat dit verlangen vervult moet worden. En de angst dat niets of niemand dit verlangen ooit zal vervullen. Het gevoel van kwetsbaarheid ook, de afhankelijkheid. Het feit dat ik de ander niet kan dwingen om mijn verlangen te vervullen. Uitspreken kan wel heel belangrijk zijn, maar wel op zo’n manier dat de ander zich vrij voelt. Uitspreken en de vervulling gelijk weer loslaten. Soms is het natuurlijk makkelijk om iemands verlangen te vervullen, maar er zijn van die verlangens, die spelen zich af op het scherpst van de snede. Die raken aan waar iemand anders grens begint. En hoe zit dat dan? Het kan ook zijn dat je je verlangen gewoon telkens weer uitspreekt. Frapper toujour, zei een leraar van mij ooit.
Door verlangen naar hoop te brengen open je de deur voor de mogelijkheid van vervulling zonder dat jezelf met al je beelden, verwachtingen, dwang, patronen etc. daar tussen zet. Het kleine sterven noemt men hoop ook wel, nou dat gaat dan over die beelden, verwachtingen, dwang, patronen. Voor mij is dat steeds opnieuw weer oefenen, wat met het ene verlangen beter lukt dan het andere.

van binnen ben ik heel

Van binnen ben ik heel, vol-maakt. Ongeacht hoe onvolmaakt de buitenwereld is. Hoe hard probeer ik steeds de buitenkant te repareren. De binnenkant is heel. Ik kan kiezen met welke bril ik kijk. Ik kan kijken vanuit mijn innerlijke heelheid en volmaaktheid naar de onvolmaakte buitenwereld. Dan heb ik geen oordeel en is het goed. Kijk ik zonder die verbinding met mijn heelheid van binnen, dan heb ik een oordeel over de uiterlijke onvolmaaktheid en probeer ik daar iets aan te doen.

Ik wil kijken vanuit mijn innerlijke heelheid.

Er gebeurt iets als ik niet verbonden ben met die innerlijke heelheid. Dan projecteer ik dit naar de buitenwereld. Dan wordt dit een verleidelijk jasje waarin de onvolmaakte buitenwereld is verpakt. Het is de projectie van de volmaaktheid in mij, waar ik het contact mee verloren ben door mijn aandacht die zo naar buiten is gericht. Ik ben dan vergeten dat de heelheid in mij zit. Ik wil hebben wat ik van binnen al bezit, maar waar ik dan geen verbinding mee heb.

De schat zit in mij.

zo binnen zo buiten

Vandaag kwam ik tot een belangrijk inzicht wat ook te maken heeft met de betekenis van innerlijk werk. Wat dat betreft merk ik dat bepaalde inzichten gewoon terugkomen. Soms valt het kwartje niet in een keer.

Morgen ga ik weer ‘aan het werk’ in de buitenwereld na twee weken vakantie. Ik voel dan altijd als ik weer ga werken een bepaalde onvrede en denk dan dat ik niet tevreden ben over de vorm van mijn werk. Ik heb er last van dat er een onderscheid is tussen mijn privé en werk. Ik voel me dan niet heel. Terwijl de vorm van mijn werk al bijna ideaal is. Twee dagen in de stad waar ik individueel mensen coach en twee dagen op Landgoed Nieuwkerk, waar ik een dagbesteding organiseer.

Dan toch die onvrede. Ik kwam tot het inzicht dat dit te maken heeft met dat mijn binnenwereld en mijn buitenwereld niet een is. Daar zit nog iets tussen. Mijn ego zou je kunnen zeggen. Als mijn binnen en buiten een is, dan maakt de vorm niet uit. Dan ben ik heel in mezelf. In plaats van dat ik dus hard moet gaan werken aan de vorm, ligt hier dus werk te wachten in mezelf.

Waar ben ik niet heel in mezelf? Wat wil er aangekeken worden?

Een voorbeeld in mijn persoonlijkheid is dat ik graag aardig geworden wil worden. Of; bevestiging nodig heb van anderen. Soms is dat zo groot, dat me dat weerhoudt om mijn ding te doen, los van wat anderen daar van vinden. Of ik nu wel of niet aardig gevonden word. Daar is binnen en buiten niet een.

Mijn lerares op mijn pad van innerlijk werk,  Mária Hillen,  zegt dan; de beker van binnen dient hetzelfde te zijn als de beker buiten. Je zou ook kunnen zeggen; walk your talk. Zo binnen zo buiten. Het is ook wat telkens terugkomt in geschriften zoals de Nag Hammadi; wie zichzelf kent, kent alles.

de aarde is mijn lichaam

9/11 heeft op mij een grote indruk gemaakt. Zoals zovelen dacht ik werkelijk even dat deze gebeurtenis aanleiding zou zijn om ‘de wereld’ stil te zetten vanuit het besef dat ‘het zo niet langer kan’. Zoals bekend gebeurde dat niet, maar het heeft zonder meer individuen diep geraakt en op een positieve manier bewuster gemaakt en in beweging gezet. Er is een onderstroom van mensen die op een andere manier zijn gaan leven en werken. Ook al is deze stroom voor een groot deel onzichtbaar, ik ben er zeker van dat dit bijdraagt.

Het zou wel eens goed kunnen zijn dat de werkelijkheid zoals wij die denken te kennen en ons is aangeleerd niet zo waar is dan wij denken. Het zou wel eens goed kunnen zijn dat er een andere werkelijkheid meer waar is, meer werkelijk is. Een werkelijkheid namelijk waarin al die losse elementen die we denken te zijn en waardoor we voortdurend onderscheid maken tussen goed en kwaad, dader en slachtoffer, arm en rijk, werkende en werkeloze, onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. En dat we vanuit dat bewustzijn van eenheid de dingen een andere vorm kunnen geven. Dat resultaat niet het doel is, maar dat het resultaat een gevolg is van wat we leren en hoe we groeien. Misschien is groeien wel de enige werkelijkheid van de wereld of schepping waarin we leven. En waar ieder vanuit de verbinding met die schepping aan bijdraagt. Dit is wellicht het belangrijkste wat de schok van 9/11 mij gegeven heeft. Dat ik me nu meer dan ooit bewust ben dat ik deel uitmaak van een geheel, dat mijn bijdrage er werkelijk toe doet. Dat de aarde mijn lichaam is.

Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com