bewustzijn en de oesterplek

Vandaag reed ik door het vlakke Zeeuwse landschap en kwam een nieuw bewustzijn in me op. We kwamen van het strand van Cadzand (na mijn eerste duik in zee dit jaar!) en op weg naar Terneuzen was het alsof ik even aanwezig was en tegelijkertijd al die ikken uit het verleden die op deze plek in Zeeuws-Vlaanderen hebben rond gedoold. Het was alsof ik vanuit dat aanwezige bewustzijn die ikken uit het verleden aankeek. Alsof ik er toen ook al was en naar mezelf keek als een soort licht, dat vanuit de toekomst richting gaf. En alsof er nu vanuit de toekomst naar mij wordt gekeken om mij richting te geven. Zo groot is mijn bewustzijn dat het op alle plaatsen tegelijk kan zijn, alsof het door de tijd kan reizen en mij helemaal omvat. Is dat bewustzijn een onderdeel van de liefde van mijn geestelijk deel? Dat deel waar ik zo naar verlang om mee samen te smelten, mijn verloren deel dat zo naadloos op mij aansluit. Als mijn meest ideale vader en moeder, partner, vriend, wederhelft.

Er staat geschreven: ‘niet mijn wil, maar uw wil geschiede‘. Het is de laatste weken alsof ik mijn eigen wil wat meer loslaat. En daarmee mijn controle, mijn neiging om het leven mijn wil op te leggen. Zo ontstaat er ruimte om te volgen wat in me opkomt, om me te laten leiden. Deze week was ik met mijn dochter op weg naar Esbeek voor haar paardrijles. Ik moest door Hilvarenbeek, waar de weg naar de manege was geblokkeerd. Ik keerde om en probeerde op een andere manier de plek waar ik moest zijn te bereiken. Ook deze route was geblokkeerd. Zo gebeurde het me dat ik rondjes aan het rijden was en ik geen uitweg meer vond. Heel opvallend, want normaal gesproken vind ik altijd de weg. Ik voelde van binnen dat ik het houvast verloor en de paniek die in me opkwam. Er kwam een reactie in me op, een emotie, die precies mijn vader was. Ik was me dat bewust en realiseerde me dat ik niet mijn vader was en besloot rustig te blijven, los te laten dat ik op tijd moest zijn bij de paardrijles. Zo vond ik vanuit die rust en even nadenken de weg naar de manege. Toen ik later nadacht aan dit moment, aan deze emotie die in me opkwam, raakte me dat diep. Het was alsof me deze situatie werd aangereikt als een soort boodschap. Zo kon mijn vader zich voelen, bv. als mijn moeder niet thuis was of niet op tijd thuis was. Dit was het gevoel dat mijn vader met zich meedroeg als een soort ondertoon, waar ik gevoelig voor was en me verantwoordelijk voor ging voelen. De basis van mijn overlevingspatroon.

Wellicht werd zijn angst veroorzaakt door zijn verleden in de oorlog. Mijn vader woonde als klein jongetje in Zierikzee, dat werd geëvacueerd. Sommige mensen moesten achterblijven, mijn opa bijvoorbeeld omdat hij een goede neus bezat en hij aangesteld was om gaslekken te ruiken. Zo bleef het ouderlijk gezin van mijn vader achter in een onzekere en onveilige situatie. Regelmatig vluchtte mijn vader als jongetje dan naar een molen, als hij dacht dat er gevaar dreigde. In die molen voelde hij zich veilig.

Vanavond ben ik even alleen, laat mijn kinderen achter bij mijn moeder en rijd alleen door Terneuzen en me afstemmend op het omvattende bewustzijn dat ik eerder beschreef. Rijd door de straten waar ik regelmatig over droom. Deze week nog. Dat ons huis en deze wijk bezet waren door de Duitsers en ik een manier probeerde te vinden om onder het gevaar van deze bezetting uit te komen.
Ik laat me verder leiden en besef een kwartiertje later dat ik richting de plek rijd waar we 8 en een half jaar geleden met mijn familie de as van mijn vader in de Westerschelde hebben uitgestrooid. Het is 8 uur en de zon gaat snel richting de horizon. Ik loop de dijk op in het plaatsje De Griete, de pier af naar het water. Daar ligt dichtbij Terneuzen, DOW Chemical en verder weg aan de andere kant Vlissingen. Grote en kleine boten varen langs en ik besef hoe treffend deze plek is om de laatste stoffelijke resten van mijn vader te hebben uitgestrooid. Hij heeft als jonge man van 20 jaar oud tien jaar gevaren, als tweede stuurman op de grote vaart. Het raakt me dat zonder het te weten of zonder er over na te denken, een bepaalde handeling of besluit helemaal kan kloppen. Alsof het geleid wordt, gestuurd vanuit een groter bewustzijn.

Een dag later besluit ik met mijn moeder en kinderen terug te gaan naar deze plek. We nemen bloemen mee in een grote mand en strooien deze op de plek waar mijn vaders as is uitgestrooid. Het is laag water en het valt me nu pas op dat er een heleboel oesters tussen de rotsen en stenen liggen. Mijn vader hield erg van oesters. Op vakantie in Bretagne aten we iedere avond op de camping 2 dozijn oesters. Later toen we als oudere zonen niet meer mee gingen op vakantie en hij met mijn moeder terugkwam, nam hij altijd oesters mee en aten we die met een aantal vrienden op. De lege mand vullen we nu met de oesters die hier liggen, waarvan er nog een groot aantal dicht zijn. Weer thuis gekomen in het huis van mijn moeder openen we ze met het oude oestermes van mijn vader en eten er een aantal op. Als eerbetoon aan hem, wiens as is uitgestrooid op die mooie oesterplek aan de pier van De Griete.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Views: 899
Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com