antwoord

Vorig weekend hadden we met ons gezin een ontmoeting met een bevriend gezin in Gaanderen, ten Oosten van Nijmegen. We kenden deze vrienden van de tijd dat we met onze kinderen op zoek waren naar een passende school. Het was de tijd van de Iederwijs scholen, waarvan er een in oprichting was in Biezenmortel. Het klikte direct met deze mensen, die drie kinderen op deze school hadden zitten. Waar we elkaar vonden was de manier van leven, met name leven vanuit verlangen. Kort daarna zetten zij een rigoreuse stap om uit Nederland te vertrekken op zoek naar een meer natuurlijk leven in het buitenland, meer leven vanuit het hart. Na jarenlange omzwervingen in Canada, de Verenigde Staten, Denemarken en Noorwegen, kwamen ze weer in Nederland terecht. Het was alsof we in die jaren met hen hebben meegereisd in die levensreis met verlangen als uitgangspunt.

Leven vanuit verlangen is geen vanzelfsprekendheid. Het vraagt namelijk de moed om af te wijken van het collectief en dat wat vanuit het collectief wordt verwacht. Het vraagt de moed om een enkeling te zijn. Het vraagt emotionele onafhankelijkheid, wat vaak na een lang proces bereikt kan worden. We zijn vaak van zoveel dingen buiten onszelf emotioneel afhankelijk, dat het veel tijd vraagt om deze afhankelijkheid onder ogen te zien, om onszelf hierin aan te durven kijken. Het verlangen is de weg naar de schat, de potentie die in ieder van ons verborgen zit.

We ontmoetten de vrienden in Gaanderen in een periode die voor mij dubbel is. Aan de ene kant is er de ruimte, omdat er veel van mijn oude werk dat ik meer dan 10 jaar heb gedaan, is weggevallen. Teruglopende inkomsten brengt financiële onzekerheid. Er gaat meer uit dan dat er binnenkomt, dus wordt onze reserve aangesproken. Soms gaat dat met flinke happen als de belastingdienst met een aanslag komt, zoals vorige week. Als eerste reactie schoot ik in een gevoel van paniek en angst voor tekort. Valse overtuigingen schoten naar boven en grepen me bij de strot. Ik schiet als man tekort, ben niet in staat om mijn gezin te onderhouden. Ik voelde minderwaardigheid, angst om de controle te verliezen, onmacht, niet weten. Het kostte me een paar dagen om weer in balans te komen.

Het minder aanwezige werk geeft me ook de mogelijkheid om me te bezinnen op mijn leven en werk. Wat wil ik het liefste vanuit mijn hart? Om dat te onderzoeken. Ik kwam erachter dat ik in mijn werk heel erg mijn best aan het doen was. Uit angst voor afwijzing, angst om geld te verliezen. Door de ruimte die er nu is begin ik meer mijn eigen waarde te voelen. Door de beperking word ik me bewust van wat ik heb en de waarde daarvan. Het gevolg is dat ik vertrouwen voel. Ik voel me meer ontspannen vanuit het vertrouwen dat het genoeg is wat ik te bieden heb. Het is paradoxaal dat juist in deze tijd van beperking ik een stap zet in dit bewustwordingsproces van denken vanuit tekort naar denken vanuit overvloed. Ik leer in deze periode dat het geen zin heeft om te proberen om een periode van beperking voor te zijn of te voorkomen. Dat een periode van beperking en vernauwing me juist helpt om opnieuw mijn richting te bepalen, terug te gaan naar mijn basis en van daaruit mijn leven opnieuw op te bouwen.Het contact met deze vrienden ondersteunde mij daarin. Zij zaten in een zelfde periode van weinig geld, maar wel met een verlangen om te werken vanuit het hart. Eigenlijk konden ze niet meer anders. De man bouwt duurzame kachels en de vrouw is homeopaat. Ze zijn allebei bezig om hun eigen bedrijfje op te zetten, net zoals Gebi en ik eigenlijk. De vrouw vertelde me dat ze was geraakt door een tekst van Marianne Williamson die vertelde dat als je je hart volgt (doet waar je blij van wordt) dat je dan precies krijgt wat je nodig hebt. Doe je iets vanuit liefde, dan antwoordt de liefde. Dat betekent voor mij het loslaten van de overtuiging dat ik de last van mijn leven moet dragen. Dat ik mijn geld moet verdienen met (te) hard werken. Dat ik door te lijden de beloning (geld) verdien voor het werk dat ik doe. Het is leren me over te geven aan de liefde die mij draagt en mij geeft wat goed voor mij is. Dat de liefde een werkelijkheid schept die goed voor mij is. Zo krijg ik in deze periode van beperking de mogelijkheid om deze wetmatigheid toe te passen in mijn eigen leven.

One place where putting love first is not always easy is in the area of money. This isn’t because the issue is more complicated that any other area in life – it’s just the entrenched thinking of the world is that profit, not love, is the bottom line. In a world dominated by scarcity, that thought makes sense. In a world where scarcity doesn’t even exist, it makes no sense at all.

Putting love first isn’t a life of “sacrifice”, as many have been taught. In fact, it’s quite the opposite. Putting love first means knowing who you are and that you’re entitled to miracles. Putting love first means knowing that the universe supports you in creating the good, the holy, and the beautiful. It means knowing that you’re on earth for a purpose, and that the purpose itself will create opportunities for its accomplishment.

Making love the bottom line does mean that we take seriously the idea that we are on the earth to do as love would have us do, and to do with our resources only what we are internally guided to do. I know from personal experience that when I’ve done this, I’ve gained financially as well as in other ways. And when I have not done this, I have lost.

The path of love might not lead to an immediate short-term bundle of cash.

But following the path of love leads to trust, to deeper relationships, and therefore to a greater possibility of further good.

Our internal abundance is ultimately the source of our external abundance. Who we ARE, not just the services we provide, creates money.

Uit het boek The Law of Divine Compensation van Marianne Williamson, het hoofdstuk Making Love the Bottom Line.

Durf ik te luisteren naar mijn meest ideale agenda van de week? Ik word het meest blij van een dag die er ongeveer als volgt uit ziet. Ik breng de kinderen naar school. Daarna heb ik 3 gesprekken op het kantoor van WerkWaardig in Tilburg. Na 14.00 uur ga ik naar de moestuin om daar een paar uurtjes te werken, pluk groente voor de avondmaaltijd. Rond 17.00 uur begin ik te koken. Dit doe ik twee of drie dagen in de week, daarnaast nog 2 dagen in de week het dagbestedingsproject Natuurlijk Werken. En ruimte in mijn week voor innerlijk werk/lanterfanten/flierefluiten/aanrommelen. Wat is voor jou, je meest ideale dag inclusief werk, wat is jouw meest ideale week? Durf ik te geloven dat de liefde de werkelijkheid voor mij organiseert die het beste bij mij past? Afgelopen dinsdag had ik een hoopvol gesprek met Traverse, die met project Natuurlijk Werken wil gaan samenwerken. Daardoor is het mogelijk om mensen van wie de begeleiding groep door het AWBZ wordt uitbetaald in ZIN vergoed te krijgen. Dit legt wellicht een nieuwe financiële basis voor de toekomst van mijn werk. Wie weet is dit het antwoord van de liefde op wat ik het liefste doe en het meeste klopt voor mij!

Het is een uitdaging voor ieder van ons om te onderzoeken welke stap je wilt zetten vanuit je verlangen, in plaats van direct met allerlei beren op de weg dit verlangen de kop in te drukken. Doe dat wat je wilt doen vanuit je hart en kijk hoe de liefde reageert en een precies passende werkelijkheid schept als antwoord op je verlangen. Het is het proberen waard!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Views: 1.078
Gastenboek

Wilt u reageren? Onderaan iedere blog heeft u hiertoe de mogelijkheid.
Daarnaast kunt u een email sturen naar: tomribbens@mac.com